Book Tag #3 : Portadas de libros

1. Portada que me namorou dende a primeira vez que a vin.

Como creo que dixen xa en varias ocasións, o que, sen dúbida, fixo que quixese ler "Como agua para chocolate" foi a portada do 25 aniversario do libro, no que o título e a autora están escritos en chocolate fundido, con pequenas virutas de caramelo de cores por enriba. Sei que non é un bo argumento para ler un libro en ningún caso, pero trátase da pura verdade. Paréceme moi moi bonita a pesar de ser tan simple e adóroa.

2. Portada cun significado que non entendín nun principio.

Trátase dunha boa ocasión para nomear "Buscando a Alaska" de John Green. Os demais libros do autor foron publicados pola mesma editorial e, a pesar de que non son unha saga senón que son independentes entre eles, todos teñen un deseño moi semellante (en todos precioso) que, sobre todo neste caso, non garda relación coa historia se non a lestes. Ata a metade de "Buscando a Alaska" o lector non descubre que ten que ver a margarida cos acontecementos narrados e co argumento (e aínda cando esto ocorre a relación non é moi significativa, pero é unha portada bonita).

3.Tipos de portada que me provocan sentimientos negativos.

Este é un bo apartado para falar dos libros nos que aparece unha parella "acaramelada". Si se trata dun libro de romántica xuvenil, pois é algo normal e aceptable pois ten relación coa trama do libro e a min, que non me gusta demasiado este xénero literario, xa se me advirte que non é un libro para min. Pero o problema ven cos libros cuxo tema principal non é este, senón que son libros fantásticos, distópicos, de misterio... pero teñen unha portada que os fai parecer de tema romántico. Isto pode levar a unha confusión, pois se eu xa sei que non me gustan os libros de romántica xuvenil e creo que a novela con esa portada é deste xénero, descartareina sen darlle unha oportunidade debido a esa idea equivocada que se formará na miña mente. Un par de exemplos de libros cuxa trama principal non é amorosa pero mostran parellas na portada: Across de Universe (distopía) e Cazadores de Sombras (xénero fantástico).

4. A portada que menos me gusta dun libro que teño.

A portada de Sin tiempo para soñar de Jordi Sierra i Fabra paréceme horrible polo simple feito de que a foto está anticuadísima, é dicir, actualmente ningún adolescente leva esas pintas nin, por suposto, eses pelos, iso é máis ben dos anos 90 ou dos principios da primeira década do século XXI, en calquera caso non me gusta nada e tampouco pega demasiado co contido da novela. Se cambiaran a edición, sería moito mellor.

5. Unha portada pola que me sentín atraída pero cuxa historia me decepcionou bastante.

"Crónicas de la Atlántida" é un libro que lin hai moitísimo tempo ( e cando digo moitísimo tempo, digo moitísimo tempo) e que, pola súa portada (moi bonita, haino que recoñecer), me dou unha idea equivocada de sobre a historia e me fixo pensar que me gustaría, cando recordo que me aburrira soberanamente e fora unha gran decepción.

6. Portadas sen conexión coa historia do libro.

É hora de que fale (creo que por primeira vez neste blog) da triloxía de "Hija de Humo y Hueso". Lin tan só os dous primeiros libros (porque a terceira parte saíu bastante recentemente e xa hai anos que rematei o segundo libro, polo que non recordo nada e non si debo continuar coa saga sen saber como acabou o último libro que lin. De todas maneiras, non direi que non, por si cambio de opinión e calquera día vos sorprendo cunha reseña de "Sueños de dioses y monstruos"). É unha das miñas triloxías preferidas, encántame (polo menos os dous libros que lin) e por iso me da pena a portada da primeira parte da triloxía, da que vou a falar. Non reflexa para nada a esencia da novela e non ten nada que ver co argumento, sendo ademais moi fea (polo menos na miña opinión). As portadas das outras dúas partes, tampouco é que teñan ningunha referencia ao contido da novela, pero polo menos son bonitas, sobre todo a última.

7. Libro que merecería unha portada mellor.

Encaixan á perfección nesta pregunta calquera dos libros da saga de Pequeñas Mentirosas. Todos teñen portadas horribles, sobre todo os catro primeiros,nos que se ve unha boneca horrenda de corpo enteiro. É unha saga marabillosa que me encanta e, sen dúbida, merece unhas portadas mellores.

8. Libros cuxas portadas captan á perfección a esencia das historias que conteñen.

El Destello, precuela de El corredor del laberinto, ten unha portada que me encanta e que creo que cumpre esa premisa á perfección, ao igual que as portadas dos tres libros que forman a propia triloxía, pois nelas represéntase como é o mundo no que se desenrola a historia. Son unhas portadas realmente moi descriptivas.

9. Libro do que prefiro a portada co póster da película.

A triloxía A Materia Escura de Philip Pullman tiña orixinariamente unhas portadas horribles e pouco atraentes, que lle daban ao libro un aspecto infantil. Debe ser un dos primeiros casos nos que antepoño a portada co póster da película á orixinal. Encima destas liñas podedes comparar o primeiro libro da triloxía coa foto da película (esquerda) co orixinal (dereita). Aínda que teñan títulos diferentes, son o mesmo libro, simplemente cando se fixo a adaptación cinematográfica, decidiuse cambiar tamén o nome (persoalmente prefería Luces del Norte, o título orixinal, a La Brújula Dorada).

Reseña: Sentido y sensibilidad

Levaba moito tempo querendo ler o clásico de Jane Austen Sentido y Sensibilidad, pois xa hai uns anos que lin Orgullo y Prejuicio e non recordo practicamente nada do argumento. Ademais, a miña opinión sobre o libro e a forma de escribir da autora entón, non foran extremadamente positivas (tampouco malas, debo aclarar) e, dado que Jane Austen é unha autora moi valorada, ao igual que as súas obras, decidín ler Sentido y Sensibilidad para darlle outra oportunidade e formarme unha nova opinión ou, polo menos, reforzar a anterior.

As protagonistas desta novela son as irmás Dashwood, Eleanor e Marianne, de carácteres completamente opostos (a primeira sensata, a segunda sensible, de ahí o nome do libro) que deben abrirse paso na sociedade inglesa do S. XIX tras a morte de seu pai.

Ao principio da novela, non tiven unha moi boa impresión xa que me aburrín soberanamente durante bastantes páxinas, ata uns capítulos antes da metade do libro, cando as irmás Dashwood levan a cabo unha viaxe a Londres. Nese momento, toda a historia que se nos narrara ao principio da novela, cambia e, digamos, cobra sentido esa tan longa introdución e empezan a ocorrer acontecementos que trastocan por completo a liña na que se estaba a narrar a historia.

Sentido y Sensibilidad non é un tipo de libro que vaia moito conmigo, pola simple razón de que é unha novela que se basea en pensamentos, razonamentos e sentimentos, e para nada en acontecementos ou accións (ou polo menos practicamente nada, con algunha excepción), pero a pesar diso, quedei bastante satisfeita coa lectura da obra, porque chegou a engancharme, polo menos relativamente, e a sorprenderme os cambios argumentais en algunhas ocasións.

Con respecto ao final, contenta por que estivo bastante ben levado, aínda que houbo algo que non me acababa de cadrar e un pouco collido por pinzas, por decilo dalgunha maneira, e nin Marianne nin Elinor acabaron casadas cos "pretendentes" que eu prefería. A pesar de todo, bastante contenta.

Conclusión: Satisfeita de ter lido esta novela, que había tempo que tiña pendente, e de que me gustara bastante. Para ser un xénero literario e un tipo de novela que non me apasiona e que non levo moi ben, gustoume bastante.

Reseña: Mystic City 1: Ciudad del Agua

Mystic City é unha triloxía que tiña inmensas ganas de ler dende había moito tempo, pois mesturaba dous xéneros que me encantan: a distopía (pois a historia desenvólvese nun mundo futurista non tan bo como parece) e a fantasía (existen na novela uns seres, chamados místicos, que teñen cualidades especiais). 

A novela sitúase nun futuro Manhattan que foi, en parte, asolagado polo mar debido debido ao cambio climático e ás altísimas temperaturas que este provocou, que fixeron aos polos derretirse e subir, polo tanto, o nivel do mar. Os cidadáns máis pobres viven na zona baixa da cidade, case cuberta por auga, con canais semellantes aos venecianos, e en moi malas condicións, e as persoas con máis diñeiro e mellor situación, teñen as súas casas máis arriba, nunha especie de plataformas chamadas Atalaias. As familias Rose e Foster, moi poderosas e con gran influencia no goberno da cidade, foron enemigas durante xeracións e xeracións, ata que se anuncia o compromiso entre Aria Rose e Thomas Foster. Aria é a protagonista da triloxía, unha rapaza que sufriu unha sobredose de stic (unha droga moi perigosa) como consecuencia da cal non recorda nada, nin sequera ao seu prometido, a consecuencia do cal, comeza a descubrir sucesos e cousas moi misteriosas e que non acaba de entender sobre os místicos e o funcionamento da sociedade.

Dende a primeira páxina, xa vin que me ía, non só a encantar, senón a apasionar esta novela, pois era moi diferente a outras do mesmo estilo ou xénero. En lugar de explicarche o funcionamento da cidade e sociedade e a súa distribución dende o primeiro momento e de forma clara, como na maior parte das distopías, o autor vai deixándoo caer pouco a pouco, ao longo dos primeiros capítulos. Isto é algo que, senón se fai ben, pode resultar moi negativo e perxudicial para a novela, pero neste caso foi apasionante e non provocou que non me enterase de nada, como podería ter sido, nin que non me quedaran claras as diferencias sociais da época. Ademais, Mystic City 1 comeza cando Aria non recorda nada do que pasou nos meses anteriores, nin a súa relación con Thomas, polo que sabes o mesmo que ela en todo momento e descubres todo á vez que ela o fai, polo que non podes parar de ler e, en moitos casos, sorprenderte cos seus descubrimentos.

Con respecto a estas intrigas e sorpresas, debo dicir que non me sorprendín para nada coa maior parte delas. A intención do escritor era impactar ao lector; que non esperara nin pensara que ían ocorrer eses cambios bruscos, pero hai varios, a maioría, que xa esperaba totalmente dende o principio. Aínda así, imaxinade o moitísimo que me gustou a novela, non me molestou nin decepcionou en absoluto o adiviñar a resolución destes problemas e quedei encantadísima. 

Debo destacar (non é spoiler, pono na sinopse de Mystic City) que hai unha revolución por parte dos máis marxinados e peor tratados da sociedade (como en todas as distopías xuvenís, ou no 97%), que é un factor que non me atrae moito e que me chega a cansar incluso, como xa comentei en varias reseñas de sagas distópicas, pero nesta triloxía o autor, polo menos de momento, fíxoo moi ben: non centrou moito a trama en iso, pero tampouco o olvidou; non o converteu en algo pouco creíble e tampouco o fixo pesado.

Con respecto aos personaxes, estou encantada con Aria, pois non é un personaxe feminino demasiado indefenso e que busca a protección do protagonista masculino durante toda a novela (chegando a levar a cabo actos heroicos sen apenas experiencia no campo da loita e revolución), e tampouco é plana, senón que ten unha personalidade bastante marcada e que me agradou en gran medida. Pero, sen dúbida, o meu personaxe preferido é Hunter: non se fai o duro, non intenta "alonxarse de Aria para a súa seguridade" dunha forma estúpida e sen vir ao caso, nin outras actitudes comúns e desgradables. Un sincero aplauso para Theo Lawrence!!!!

Conclusión: Unha novela apasionante, que mestura fantasía e distopía, e que se converteu nunha das miñas triloxías favoritas. Animada e con mil ganas de ler a continuación.

Reseña: Traición

Traición de Scott Westerfeld é o primeiro libro dunha triloxía distópica (aínda que hai un cuarto libro que completa a triloxía pero non forma parte dela, é un libro complementario ou unha especie de secuela, non estou segura) que ocorre nun futuro no que se opera aos cidadáns ao cumplir os dezaseis anos para que sexan perfectos, é dicir, que teñan unha altura, aspecto, rasgos etc que cumplan os cánones de beleza. A protagonista, Tally Youngblood, está esperando con impaciencia a ser operada, pois o seu mellor amigo Percis, xa vive en Nueva Belleza, cos demais perfectos. Un día, decide ir á cidade a buscalo para ver como cambiara (pois non soubera nada del dende a súa operación) e alí coñece a Shay, que se converte na súa mellor amiga e que non está para nada de acordo con que se realice a operación e as razóns polas que se fai e que sabe cousas descoñecidas para Tally sobre o sistema.

Así por encima, o argumento da triloxía pode parecer estúpido pero en realidade ten moito sentido cando lemos a novela. O primeiro que notei cando comecei Traición, foi o grandísimo parecido coa triloxía Delirium (que lin e reseñei a finais do verán pasado) con pequenas diferencias. Os sucesos en si e os protagonistas non son iguais pero en ambos hai unha operación que non é tan boa como parece, dúas amigas: unha a favor e outra en contra do sistema e os seus abusos, un refuxio de rebeldes contrarios á operación, un rebelde que atrae á protagonista... Si, hai moitos puntos en común e case parece que Lauren Oliver (autora de Delirium) se basou en Traición para facer a súa triloxía (pois esta é unha saga anterior) pero non quedei de todo decepcionada con ela polo feito, simplemente, de que as circunstancias que levan á protagonista de Traición a plantearse e a facer unha serie de cousas (non podo contar moito) son diferentes e bastante orixinais. Aínda así, gustoume máis (polo menos despois de ler esta primeira parte da triloxía Traición e sen ler as restantes) a saga Delirium, pero esta está ben se botamos de menos a outra e queremos ler algo semellante.

Tamén me acordei un pouquiño da triloxía distópica Divergente; tan só nas partes que se contaban as viaxes e persecucións en táboa aérea (non sei se se chamaba así exactamente) e ao final de Traición, neses sucesos que ocorren e na forma de comportarse de Tally.

Conclusión: A opinión xeral é bastante positiva: gustoume e entretívome e é unha distopía, un dos meus xéneros favoritos por non dicir que o que máis me gusta, pero faltoume algo, non quedei de todo contenta, senón cunha sensación agridulce e un pouco de indiferencia. Quero continuar coa saga, a ver se pega un cambio brusco e me convence positivamente, pois Traición acabou dunha forma bastante intrigante e aberta.

Reseña de Pretty Little Liars 4: Unbelievable

Este mes de Xullo decidín retomar a saga de Sara Shepard "Pretty Little Liars" ou "Pequeñas mentirosas" de cuxos tres primeiros libros xa fixera reseñas (facendo clic aquí, aquí e aquí) polo que lin o cuarto libro da saga, Unveliable, e esta vez fíxeno en inglés. Debo dicir que non é para nada difícil a comprensión dos libros de Pequeñas mentirosas neste idioma, e que é unha boa opción coa que comezar facelo.

Neste cuarto libro da saga, continúa o argumento onde quedara na terceira parte, dunha forma, por certo, superintrigante e moi moi misteriosa. Se xa nas anteriores entregas da saga podíamos atopar misterio, nesta vai a saírnos polas orellas, pois as diferentes historias que se narran e desenrolan a saga ademais da principal (unha por cada protagonista) están no seu punto máis difícil para Aria, Hannah, Emily e Spencer, cada unha por separado. Non podo contar moito porque faría moitísimos spoilers pero simplemente direi que todo lles vai moi mal a todas ata un límite ao que nunca chegaran (e iso que sufriran xa bastante antes deste cuarto libro da saga) e logo a situación mellora.

Un dos personaxes (non vou dicir cal) sufre un accidente e perde parte dos seus recordos, olvidando algo moi moi importante (non vou dicir que) para a trama do libro. Pareceume un pouco collido por pinzas, non vou mentir, ao igual que ese "algo" do que xa falei na reseña do terceiro libro que tamén olvidara Spencer. Non sei que lle pasa a Sara Shepard que sempre recurre a estes fallos de memoria, algo que, na miña opinión, hai que saber tratar moi ben se non queremos que pareza pouco creíble, 

e, aínda que non vou dicir que este fora o caso, tampouco quedei de todo satisfeita: si, non foi unha fantasmada e foi creíble, pero preferiría que non tivese usado ese recurso.

En Unveliable, descóbrese a identidade de "A" por fin (non esperaba de todo que se tratara desa persoa, pero tampouco me pillou por sorpresa, debo dicir) e o presunto asasino de Ali. Non me gustou que se tratase desa persoa, pero creo que non é o verdadeiro culpable, basicamente porque son máis de dez libros os que conforman a saga de Pequeñas Mentirosas e a autora non tería sobre que escribir, polo que me dou por satisfeita sempre e cando isto ocorra e Sara Shepard atope un culpable mellor.

Ao final, dise que, aínda que agora xa se sabe a identidade de "A", apareceu outro novo "A", alguén que tomou o relevo no acoso ás amigas que protagonizan esta saga. Esto si que podo dicir que me decepcionou pois, aínda que non quería máis libros sen "A", tampouco quería esta mala saída do paso da autora, sacando un as da manga. Se queres que "A" siga aparecendo na novela, non o fagas desaparecer!!! (non vou dicir como, tampouco)

Conclusión: Pouco máis que dicir, excepto que me segue gustando como se vai desenrolando a saga e que espero que Sara Shepard non estropee a saga cun ese "cambio de A" que levou a cabo. Expectativas bastante altas.

Book Tag #2: O Corpo Humano

Ollos. Un libro que che namorou a primeira vista.

A razón pola que comprei e lin Como agua para chocolate foi, nin máis nin menos, a preciosa portada da miña edición, co título escrito en chocolate fundido con virutas de caramelo de cores por encima. O libro gustoume bastante, non me apasionou nin é o meu libro preferido porque o realismo fantástico non me apasiona, pero gustoume e gardo un bo recordo del.

Boca. Libro do que fala todo o mundo.

Podería falar de varias novelas e sagas pero voume quedar con Bajo la misma Estrella de John Green. É un libro que me encantou cando o lin e cuxo autor forma parte do grupo dos meus favoritos, pero non é a novela del que máis me gustou, en parte, por culpa, precisamente, de toda a fama e publicidade que se lle dou. Isto provocou que tivese unhas expectativas altísimas (que se cumpriron en moitos aspectos) e que esperara algo totalmente diferente. Bajo la mima Estrella gustoume moito a pesar de todo, pero considero que me tería apasionado aínda máis de non ser porque se falaba del en exceso e practicamente sabía que ía ocorrer en cada capítulo.

Pulmóns. Libro vital para a túa vida.

Repítome moito, seino, pero teño que nomear a saga de Harry Potter, xa que son uns libros que me encantaron cando os lin (e seguen apasionándome) e que marcaron un cambio na literatura xuvenil e na miña propia vida como lectora.

Estómago. Libro que devoraches rapidamente.

O verán pasado decidín comezar esta saga distópica creada por Veronica Roth (da que fixen reseña) despois de moito tempo na miña lista de futuras lecturas. Recordo que pasei toda a tarde lendo Divergente o primeiro libro da triloxía, porque me pareceu que contaba cun argumento marabilloso, apasionante e foi, de verdade, un dos libro que máis me gustaron o ano pasado. En cambio, toda esa sensación positiva, desapareceu co segundo libro, que me aburriu terriblemente na maior parte dos capítulos e tramas, e en gran medida co terceiro, que me deixou cun sabor de boca agridulce.

Fígado. Un libro gordo.

O terceiro libro da triloxía Memorias de Idhún é o máis longo das tres, contando con arredor de 900 páxinas. Trátase dunha triloxía que recordo con cariño e que me gustou moito no seu momento, coa excepción do terceiro libro, que me aburriu moitísimo, moitísimo. Poucas veces na miña vida deixei ou tiven ganas de deixar un libro sen acabar, pero neste caso recordo unha sensación de aburrimento tal que a idea (se ben non cheguei a cumplila) cruzou pola miña cabeza. Normalmente, encántame ler un bo libro que teña moitas páxinas pero neste caso, máis que unha ventaxa, é un gran inconveniente pois a maior parte das páxinas son puro recheo ou repetición (segundo recordo).

Apéndice. Libro que nin che gustou, nin che desgustou: sentimento neutro.

Hai moitísimos lbros que me deixaron con esa sensación, pero vou escoller un co que tivera grandes expectativas: Cuatro. Tampouco é que pensase que ía ser un libro que me cambiase a vida, para ser sincera, pero cría que, polo menos, estaría ben e sería unha boa precuela (aínda que non é exactamente iso, senón un "libro complementario") en cambio, ao acabar a súa lectura, quedei igual que antes de empezala. Nin máis, nin menos.

Corazón. Un libro romántico.

Xa dixen varias veces e en varias entradas deste blog que non son demasiado dada a ler libros de romántica xuvenil ou románticos en xeral, pero si que me gusta unha boa historia de amor nun libro sempre que non sexa a trama principal. Teño moitas opcións para esta pregunta, pero creo que vou falar de El Club de los Corazones Solitarios xa que crea un concepto do amor diferente: a protagonista odia as relacións nas que as rapazas abandonan ás súas amigas cando atopan parella ou aquelas nas que estas rondan todo o día aos seus mozos e andan pendentes deles deixando, desta forma, de disfrutar pola súa conta. Ten relativamente bastante amor, aínda que non é o pilar da novela e trátase dun libro orixinal, divertido e, resumindo todo o que dixen na reseña no seu día, é diferente, divertido e lixeiro.

Cerebro. Un libro moi realista e reflexivo.

É un bo momento para falar por primeira vez neste blog da triloxía de Rico e Óscar. Conta a historia de Rico e Óscar. dous rapaces, un superdotado e outro infradotado, que se fan amigos, pero en realidade, a historia vai moito máis lonxe que iso e fala doutros aspectos como as dificultades das familias dos protagonistas e outras cousas  máis que non podo contar para non desvelar nada, pero en calquera caso, é unha triloxía realista e reflexiva, porque mostra (sobre todo nos últimos libros) unha vida dura e real que me gustou e impactou á vez cando a lin, hai anos.


Uñas. Libro que coides como ouro.

Coido todos os libros que teño e procuro que ningún sufra danos, coidándoos coma o ouro a todos en xeral pero, como teño que elixir un, supoño que podo dicir que se trata de "El cuento número trece", un libro que lin moi recentemente (finais de maio-principios de xullo) e que me encantou. Cóidoo como o ouro precisamente por isto, xa que o teño en versión debolsillo, polo tanto cunha tapa blanda moi fina e delicada que rompe facilmente, e, ao tratarse deste libro que tanto me gustou (dixen del na reseña que ía directo á lista de mellores lecturas do 2015), procuro que non sufra danos. 

Reseña: Will Grayson, Will Grayson

Cando me regalaron Will Grayson, Will Grayson  emocioneime moito e tiven unhas ganas de lelo tolas e inmensas porque se trataba, nada máis e nada menos, do último libro de John Green, un dos meus autores preferidos sen dúbida algunha, que narra dunha forma moi amena e crea historias fantásticas con personaxes increíbles. Esta vez, ademais, colaboraba con David Levithan, un autor moi coñecido en Estados Unidos aínda que non moito en España (de feito non sei se hai algún libro del traducido ao castelán) que, aínda que non lin nada del (polo menos de momento), ten moito éxito.

Will Grayson, Will Grayson conta a historia de dous adolescentes co mesmo nome (Will Grayson) que teñen dúas vidas totalmente distintas pero ambas raras e un pouco difíciles xa que ningún deles é demasiado feliz. Un Will ten un amigo, Tiny, moi extravagante e que quere crear un musical da súa vida (Tiny Dancer), co que non está pasando o seu mellor momento e o outro Will sofre unha depresión e que non ten nada bo ao que agarrarse, excepto a súa relación online con Isaac. Un día, ambos se coñecen por casualidade e é entón cando comeza de verdade a novela.

Nun principio debo recoñecer que tampouco me parecía un argumento de outro mundo (é dicir, estaba ben, era chamativo, pero tampouco sabía que me ía atopar) pero era un argumento creado por John Green así que iso era o de menos, pois sabía que estarían presentes na novela as demais características da súa prosa que adoro. E, efectivamente, o libro apasionoume dende practicamente o primeiro momento pois tiña ese toque que me namorara en Bajo la misma estrella, Ciudades de Papel e El teorema Katherine e tamén en Buscando a Alaska (aínda que neste caso non quedei de todo contenta, debo dicir. De feito non cheguei a escribir reseña do libro no Nadal, cando o lin, porque non tiña unha impresión de todo formada sobre el e non quedara completamente satisfeita.)

Como dicía, Will Grayson, Will Grayson, foi outro gran éxito de John Green no que á miña opinión se refire, pois non aburre, ten un argumento orixinal e diferente (como todos os seus) e un final inesperado. Fíxome rir e emocionarme co final (magnífico) e, ao igual que dixen respecto a Ciudades de Papel no seu momento, debo pararme a falar sobre o magnífico principio do libro, moi diferente e marabilloso, que usa unha única frase como base (Podes elixir aos teus amigos e podes meter o dedo no nariz, pero non podes meter o dedo no nariz dos teus amigos) que nun primeiro momento pode parecer unha estupidez pero que grazas á maxia da escritura do autor cobra un sentido completo e convértese nun inicio de libro fantástico.

Outro detalle pequeno sobre o que falar pero que chamou a miña atención, é o feito de que os capítulos nos que fala o Will Grayson protagonista (o que coñecemos primeiro) o autor escribe "normal" é dicir, con maiúscula tras un punto e nos nomes propios, pero nos do outro Will (o deprimido Will Grayson) ignora esta norma, sendo algo moi ilustrativo do sentido de ánimo e forma de ser de este último e facendo que diferenciemos claramente que Will Grayson está falando en cada momento.

Conclusión: Pouco máis que dicir aparte de que o libro e o autor coma sempre recomendadísimos e que me deixaron un sabor de boca marabilloso, sendo Will Grayson, Will Grayson outro dos candidatos á lista das miñas mellores lecturas do 2015.

Reseña: La mansión de los abismos

La mansión de los abismos é un libro de Joan Manuel Gisbert que lin cando era máis pequena, con 10 anos. Recordo que o pasara "moi mal" porque era un libro para persoas máis maiores, xuvenil, que nese momento me inquedou pero que á vez me gustara moito e do que gardaba un bo recordo. Este ano fíxenme co libro (de forma non premeditada) e decidín volver a lelo para ver se realmente era como o recordaba, e para poder disfrutalo sendo xa máis maior e tendo a idade adecuada para facelo.

É un libro de intriga que conta como Théodore Bertrand, un home misterioso acusado de matar a seis mulleres coas que previamente casara pero que foi absolto por falta de probas ao non atoparse os cadáveres, consegue seducir a unha sétima vítima para levar a cabo outro asasinato. Esta vez, a policía está decidida a, senón impedir a morte, polo menos atopar probas que incriminen ao sospeitoso. 

Como todas as novelas do autor, en La mansión de los abismos está pragada de intriga e misterios, pero neste caso particular, aínda máis, pois dende o principio do libro sabes que o protagonista matou (polo menos supostamente) a seis mulleres, e sufres pola vida de Gundula, a sétima. Ademais, non só se ve a historia dende o punto de vista de Gundula, tamén dende o de varios personaxes máis como a policía, uns veciños do pobo que teñen participación na historia etc. Isto provoca que percibas mellor os acontecementos, pois todas as historias se cruzan ao longo da obra, e que vexas que conclusións dalgúns personaxes respecto a outros e a acontecementos son equivocadas e que suposicións o son tamén.

O único que quizais non me gustou demasiado, foi o final da novela, moi inesperado, pero sen acabar de ser algo positivo, pois é quizais pouco creíble e moi diferente ao resto da novela, é dicir, para tratarse dun libro realista e con feitos que perfectamente puideron ter ocorrido, a conclusión e explicación da historia decepcionoume por non tratarse de algo, digamos, "racional".

Conclusión: Non podo falar moito deste libro sen desvelar detalles, pero simplemente direi que era quizais unha novela algo máis infantil para min do que esperaba, se ben na contraportada do propio libro se recomenda para maiores de 14 anos. Aínda así, intrigante, sorprendente e ben narrado.

Reseña: Materia Oscura: "La Brújula Dorada" e "La Daga".

                           


Hai un tempo, lin a primeira parte da triloxía A Materia Escura: "Luces del Norte" ou "La Brújula Dorada" (o nome orixinal era o primeiro pero cando se rodou a película cambióuselle) que me gustou moito, pois creaba un mundo fantástico, cun argumento moi bo e moi entretido polo que quixen ler a segunda parte pero, pouco a pouco, funo deixando, deixando, deixando ata que pasaron un par de anos. Finalmente, o outro día decidín lela xa así que comecei "A Daga", a segunda parte da triloxía.

Luces del Norte, conta a historia de Lyra, unha rapaza que non coñece a seus pais e vive no College de Oxford donde gasta bromas aos licenciados e o pasa moi ben xogando co seu amigo Roger. Seu tío, acude anualmente ao college a visitala, e nunha desas visitas ocorrerá algo que cambiará a súa vida, provocando unha fantástica viaxe ao Norte.

La Daga, continúa a historia de Luces del Norte pero cambia o argumento por completo e engade un personaxe novo, Will, e a súa historia. Apenas aparecen os personaxes da primeira parte da triloxía, e cando o fan é cunha historia secundaria e non protagonista.

Luces del Norte gustoume moito cando o lin, sobre todo todo o relacionado co Norte, pois falaba dos pobos que vivían alí e describía todos eses lugares polos que Lyra ía pasando. Ademais, aparecían os giptanos e contábanse tamén as súas costumes dunha forma moi interesante, xunto a un argumento bo, con aventura e acción (aínda que escasa, era a suficiente). Apasionoume todo isto, e ademais a trama era interesante, nada aburrida e con sentido.

En cambio, dende que empecei La daga, vin que xa non me ía a gustar tanto, pois o protagonismo pasaba de telo Lyra, a telo un personaxe novo, Will, que non pintaba nada na novela. Ademais cambiaba o argumento por completo, parecendo un libro independente case, pois nin sequera os personaxes aparecían moito: as bruxas seguen aparecendo, e teñen certa importancia no libro, pero non é o mesmo; non me gustou a forma de enfocalo, tan diferente á de Luces del Norte. Ademais, os capítulos paréceronme longuísimos, lentos e aburridos.Ata a metade (literal) da novela, non se sabe por onde o autor vai a tirar e hai tramas que quedan abertas e que non teñen sentido. Ademais, varios personaxes teñen intencións e "misións" diferentes pero que os van levar ao mesmo punto, unha idea brillante, pero mal desenrolada.

O que si me gustou de La Daga, foi a idea dos mundos paralelos, que ademais da explicación a moitas cousas da primeira parte da triloxía, e que é moi interesante e apasionante, aínda que non é algo tan presente na novela como me gustaría.

Conclusión: En definitiva, sinto unha gran decepción. A primeira parte estaba xenial e deixárame moi contenta, pero La Daga non me gustou nada, e decepcionoume moito. Seguramente lea a terceira parte, pero só por saber se mellora e darlle unha oportunidade, pero as ganas son cero.

Reseña: El Club de los Corazones Solitarios

Antes de nada, deixar claro que non é un libro de romántica xuvenil porque non me gustan os libros que tratan só sobre amor; amor si, pero non só amor, por favor. Aclaro isto porque tanto polo argumento como pola portada podemos sacar conclusións equivocadas.

Decidín ler este libro, El Club de los Corazones Solitarios de Elizabeth Eulberg porque o seu argumento chamou a miña atención, nin máis nin menos que por esa simple razón. A súa protagonista, Penny, é unha amante dos Beatles (algo que lle ven de familia, dado que seus pais se coñeceron no funeral de John Lennon e eran tamén uns grandísimos amantes da súa música e que ela e as súas irmás teñen nomes de mulleres de cancións dos Beatles; Penny ven de Penny Lane) que, cansa de que as rapazas do seu instituto deixen de lado ás súas amigas cando atopan mozo e de que teñan que deixar de pasalo ben en bailes e festas e na súa vida diaria por andar pendentes deles, saca unha idea da canción Sgt Pepper and the Lonely Hearts Club Band: formar un club cuxas membras se comprometan a non saír con ninguén durante o tempo que estudien no instituto.

Así por encima, pode parecer moi superficial pero a forma na que se conta na novela, é fantástica dinámica e con sentido. Gustoume moito ver a evolución dos personaxes e a forma tan simple na que se narran os acontecementos. É un libriño moi curto e simple, fácil e rápido de ler, pero veume moi ben precisamente isto, pois estaba nunha época de exames cando o rematei e non tiña moito tempo. Disfruteino máis do que pensei que ía ocorrer e, ainda que non é nada do outro mundo, gustoume e foi mellor do que esperaba.

Conclusión: Moi cortiño, fácil e rápido de ler, pero moi entretido, interesante e diferente.

Reseña: El cuento número trece

Cando comecei El cuento número trece, de Diane Setterfield non sabía con exactitude de que trataba, é dicir, si sabía mís ou menos por onde ían os tiros (basicamente polo que poñía na sinopse da contraportada) pero non do argumento en sí, sobre que temas nos ía narrar a autora. Ademais, vira moitas reseñas positivas e recomendacións, polo que decidín lelo.

Trata sobre Margaret, unha bibliógrafa con moi pouca experiencia (é máis que nada unha afición para ela) que recibe unha carta dunha escritora moi popular e moi prolífera pero da que ninguén sabe nada, pois en cada entrevista inventa unha vida diferente e unhas experiencias distintas. Na carta, Vira Winter, a escritora, pídelle a Margaret que acuda á súa casa, pois está moi enferma, a punto de morrer, e quere contar a verdade por primeira vez. Margaret, aínda que recelosa, pois pensa que as súa preguntas van obter mentiras de novo como resposta e, ademais, non entende porque foi elixida para semellante tarefa, acude, e alí comeza a marabillosa narración da vida de Vida Winter.

Ao principio do libro, non sabía moi ben por onde ían os tiros, pois, aínda que con relación coa trama, non teñen que ver coa historia principal, pero en poucas páxinas, introducinme na novela dunha forma asombrosa e acabeina en nada de tempo. 

Normalmente, nas novelas que, coma esta, contan como un personaxe narra unha historia pasada, sóeme interesar (ironicamente) máis o presente que esa narración. En cambio, desta vez pasou todo o contrario, e a historia de Vida apasionoume dende o primeiro momento. É unha historia moi interesante, sorprendente e (algo fantástico) cun xiro brutal no final da novela que non logrei ver ( e iso que podo presumir de telo feito en moitos libros).

A narración da novela é fantástica e fluída, personaxes apasionantes e interesantes en ambas liñas temporais e moitas incógnitas abertas en cada capítulo. De entre os personaxes debo destacar a Hester ( fantástica e marabillosa) pero sobre todo a August, pois non puiden evitar imaxinalo clavadiño a Hagrid de Harry Potter. 

Conclusión: Non pode contar moito máis porque non quero develar nada, pero resumo todas as miñas ideas e impresións na seguinte frase: Recomendadísima, marabillosa e fascinante. Vai directa á lista das miñas mellores lecturas do 2015.

Reseña: Ventajas de ser un marginado

Las ventajas de ser un marginado é un libro de Stephen Chbosky, basándose no cal foi creada a película do mesmo nome protagonizada por Emma Watson, e así foi como eu o coñecin, pois, aínda que non vin a película, tívome boa pinta e quixen ler o libro.

Esta novela conta a historia de Charlie, un adolescente moi marcado por un trauma infantil e uns sucesos que nin el mesmo recorda ben, que influíron na súa infancia e, por conseguinte, no resto da súa vida, que comeza o seu primeiro ano de instituto,  no cal non coñece a ninguén, pois o seu único amigo suicidouse un ano atrás.  Alí coñecerá a Sam e Patrick, dous irmáns que o levarán a coñecer a vida dun adolescente popular e farán que teña novas experiencias vitais. 

Todo isto coñecémolo grazas a unhas cartas que Charlie envía a un rapaz (cuxa identidade non coñece el nin nos, tan só o fai porque escoitou dicir a unha amiga do receptor das cartas que este sabía escoitar moi ben) nas que conta que tal lle vai e que cousas lle ocorren.

Ata aquí, tanto a trama como a forma de ser contada poden parecer xa moi trilladas pero para nada. De feito a sinopse do libro, a que aparece na parte de atrás do libro, é moi superficial, pois a sensación que desprende Las ventajas de ser un marginado provoca que penses, reflexiones e valores o que les, é dicir, non é un libro no que importen tanto os feitos narrados como as sensacións, reflexións e ideas do propio personaxe. En este aspecto, recordoume moito a Buscando a Alaska de John Green, unha novela na que o personaxe é moi moi moi parecido a Charlie (ambos non teñen amigos ata que coñecen aos co-protagonistas, reflexionan moito, namóranse dunha das súas amigas pero saen con outra porque "o seu amor é imposible", son moi profundos...) e tamén ten feitos duros que fan pensar. Aínda así, Las ventajas de ser un marginado gustoume moitísimo máis que Buscando a Alaska, infinitamente máis, encantoume, e quedei impactada co final.

Sen dúbida esta novela converteuse na miña preferida, pois é marabillosa e contén todos os puntos que me gusta atopar nas miñas lecturas. É unha novela especial, diferentes, reflexiva, entretida e que che transmite infinitas sensacións, facendo que te introduzas na historia dunha maneira increíble.

Gustoume moito a forma de tratar os seus problemas de Charlie, que deixa algunhas cousas sen acabar de explicar para logo aclaralo, e lle da unha importancia e profundiza nos acontecementos dunha forma moi especial e pouco común e fai que non te aburras. Ademais, a historia gustoume moito, pareceume orixinal, e enfocada dunha maneira nunca antes vista, ou lida, (ou case, pois John Green tivo unha idea parecida, se ben non igual) e debo recoñecer que me fixo sufrir en bastantes partes e incluso provocou que algunhas bágoas asomasen nos meus ollos, pois a forma na que se descubre que é o que provocou a inestabilidade psicolóxica de Charlie e de que maneira se produciu ese "trauma infantil", son un tanto impactantes e duras.

Conclusión: Un libro orixinal, especial, marabilloso e xenial, moi bo sobre todo para reflexionar e pensar, ideal para cando temos tempo de pararnos, pois é moi cortiño pero require lelo pouco a pouco, sen atracóns, para poder disfrutar cada palabra da marabillosa novela que temos diante.

Reseña: Todas las hadas del reino

"Todas las hadas del reino" é un libro de Laura Gallego, unha das miñas escritoras favoritas, polo que cando me enterei de que se publicara quixen lelo enseguida, pero ao ler a sinopse e ver que ía de fadas e contos (a parte dos mundos de fantasía que menos me gusta, pois eu son máis das temáticas das outras novelas de Laura Gallego como "El libro de los portales" ou "Memorias de Idhún" máis relacionadas con mundos paralelos ou portais teletransportadores; máis críbles) quitáronseme as ganas, a verdade. Pero a pesar diso, como a autora era quen era, decidínme a lelo de todas formas.

Todas las hadas del reino, conta a historia de Camelia, unha fada madriña que está cada vez máis sobrecargada xa que os seus afillados aumentan cada vez máis e, polo tanto, a súa maxia está máis dividida e débil. Encárgaselle axudar a Simón, un mozo pobre que se namorou da princesa do seu reino que nunca se fixou e nunca se fixará (polo menos en principio) nel e Camelia volcarase no su traballo aínda máis que de costume. Ademais de Simón, cóntanse tamén cousas dos demais problemas dos seus afillados e aspectos da vida de Camelia.

En primeiro lugar, a portada do libro paréceme horrenda porque lle da ao libro un aspecto moi moi moi infantil e fai chegar á persoa que o ve a conclusións equivocadas, aínda que o libro me pareceu tamén un pouco máis infantil do que esperaba, pois como foi lido por moitos adolescentes e xente algo máis maior (tanto do meu redor como bloggers e demais) eu tiña unha idea bastante distinta do que me ía atopar, e quedóuseme algo pequeno.

Gustoume da novela, que se fai referencia a momentos e sucesos dos contos populares que todos coñecemos (como Rapunzel ou Hansel e Gretel) tanto directamente como de forma non explícita, e en momentos moi oportunos. Tamén me parece un punto positivo que non se narre só a historia principal, a de Simón, senón a de todos os afillados, e que se conte a orixe das fadas madriñas e como pasaron de ser sete, nas súas orixes, a ser cada vez menos, pero costoume bastante saber, por culpa disto precisamente, a donde quería chegar a autora e por onde ía tirar, e, iso si, non acertei para nada. O que creo que foi o único que realmente podo dicir que me gustou de Todas las hadas del reino é que dende o principio ata o final do libro pasan moitos anos (moitos, moitos anos) e ves como van medrando os personaxes (sobre todo os afillados que coñeces cando son pequeniños) e que lles ocorre, algo que soe depender en certa medida dos "desexos" que lles concede Camelia, pero non se conta demasiado, e é algo secundario da trama (por desgracia, porque é do pouco que me deixou contenta, debo dicir con moita pena pola miña parte).

Dende o principio ata algo máis adiante da novela, non me apasionou moito a historia, nin os personaxes (a verdade e que non me chegaron a caer ben nin simpaticei con ningún especialmente) pero algo máis adiante da metade, a trama cambia moi moi moi bruscamente (algo que lle facía falta, sen dúbida) e vólvese máis interesante, polo menos para min. Fíxoseme moi lento, sobre todo ata a parte xa citada, e non simpaticei nin me interesei con case nada do narrado (con quizais a excepción de Camelia e algúns sucesos e historias do pasado das fadas, sobre todo, que tiñan algo de interés) como xa dixen antes, ata que aparece un novo personaxe que ten certa relación con Camelia (non romántica) e que me cae ben dende o primeiro instante. Faise referencia á casa de doces de Hansel e Gretel e ocorren diversas cousas entre Camelia e o personaxe xa citado, e dase a única parte que si que me gustou moito. Logo, ven o final que volveu a non gustarme, polo que só quedei contenta cun 15-25% da novela, como moito. 

Conclusión: Creo que se fora un tema que me interesase e me gustase, tería sacado mellor impresión do libro, pero aínda así, creo que é un dos libros, digamos "menos maduros" de Laura Gallego e que non se achega nin de lonxe a outras novelas súas que adorei, como as fantásticas Memoria de Idhún, Donde los árboles cantan, El libro de los Portales (reseña pinchando no nome) e moitos máis, senón que é moito máis infantil, para rapaces de 10-13 anos máis ou menos, aínda que dependa da persoa, e que se centra en aspectos que non son para min, pero segue igualmente moi ben escrito, como todas as súas obras.

Reseña: Sin memoria

Sin memoria é o primeiro libro da triloxía Reiniciados de Teri Terry e trátase dunha distopía que non é demasiado coñecida en España. Eu levaba moito tempo con este libro no meu e-book pero non me decidía a lelo porque non chamaba a miña atención, ata que o comecei a semana pasada e quedei encantada, sorprendida e sin palabras. Para empezar, debo dicir que as distopías son quizais os libros xuvenís que máis me gustan, polo que esta novela xa tiña varios puntos para que me encantase desde antes de comezar a lelo.

Conta a historia dunha sociedade futura na que os menores de dezaséis anos que cometeron un delito (sobre todo se foi un acto terrorista) poden conmutar a súa pena polo reinicio, é dicir, bórranselle os recordos, sensacións, coñecementos... e vólveselle a ensinar o básico para que volvan a integrarse (nunha nova familia) e comecen de novo. A protagonista, Kyla, sae do hospital no que realizan a reiniciación para ir vivir coa súa nova familia e coñece a Ben, o seu único amigo tamén reiniciado, e xuntos danse conta de que ela é diferente aos demais reiniciados e que non todo é como pensan na sociedade.

En primeiro lugar, este libro recordoume moitísimo a "Sueña" (primeira parte da triloxía La cazadora de sueños, do que xa fixen reseña) a pesar de que a temática non se parece en nada (absolutamente en nada) nin a expresión, tan só a forma pausada e lenta (que adoro) de ser contada. A autora vai pasiño a pasiño, descubrindo novas tramas, pistas e acontecementos pouco a pouco, dunnha forma pausada que adoro. Se non che gustan os libros lentos e sen (case) acción, Sin memoria non é o teu libro, debo advertir, pero a min pareceume magnífico. Non lía un libro que me apasionara tanto en moito tempo.

Unha característica do libro que creo que é moi positiva é o feito de que tes esa sensación de angustia e desconcerto, producida pola desconfianza, pois ninguén é de fiar, e  que simpatizas en seguida coa protagonista. En cambio con Ben, un dos personaxes máis importantes e amigo de Kyla, tiven sentimentos encontrados: caéme ben e pareceme moi boa persoa, pero véxoo atontado e plano, sen case personalidade, e, aínda que isto é un dos efectos secundario de ser reiniciado, non me acabou de convencer, aínda que pretendo darlle unha oportunidade, sen dúbida.

A única cousa que non me gustou en realidade de Sin Memoria, foi o final desta primeira parte, basicamente por unha razón: non o entendín. Non ten sentido. De repente, na última páxina, a autora comeza a desvariar e a dicir cousas estrañas que NON ENTENDO. Aínda así teño a esperanza de que se aclare todo nas seguintes partes da triloxía Reiniciados porque unha primeira parte tan boa e imposible que se estropee desta forma. IMPOSIBLE.

Conclusión: Espléndido, magnífico e xenial. Non me gustaba tanto un libro dende moito tempo atrás.

Reseña de Pequeñas mentirosas 3: Venganza

Como xa facía tempo (relativamente) que lera as dúas primeiras partes da saga (reseñas clicando aquí e aquí) decidín ler xa a terceira parte de Pequeñas mentirosas, por que si tardaba algo máis, olvidaríame de onde acabara a trama.

A terceira parte da saga "Pequeñas mentirosas", continúa coa historia e personaxes que coñecíamos das dúas primeiras partes, cunha intriga, se cabe, maior, xa que se lle descubren ao lector novos segredos, novas mentiras e hai tramas que se abren e outras que se cerran. 

Mentres que o segundo libro é máis unha continuación do primeiro, con Venganza a autora introduce novas intrigas, pistas e indicios, de maneira que as catro amigas protagonistas están máis cerca de coñecer a identidade de "A" (o de máis cerca é en apariencia, xa que forman a saga 16 libros, polo que hai misterio para rato...) e pecha algunhas das dúas primeiras partes como a relación Sean-Hannah ou o relacionado con Jeena e o seu accidente. Prodúcese un avance importante na trama e "A" pasa a levar a cabo as ameazas ás que sometera a Aria, Hannah, Emily e Spencer polo que vemos como todo o que estas temeran que ocorrera nos libros anteriores pasa; é un libro máis práctico e menos teórico que os anteriores.

Tamen se relacionan sucesos coa desaparición e morte de Ali que sempre estiveron aí e nos que ninguén se fixara e as cousas comezan a encaixar (a propia autora, Sara Shepard, di nos agradecementos que este libro foi máis complexo á hora de escribilo que os anteriores pois tiña que facer que todas as pezas encaixasen).

Aínda que se pecha unha parte da trama, ábrense varias, polo que o final é moi moi moi imtrigante e desexo ler xa o cuarto libro de Pequeñas mentirosas: Rumores.

O único punto negativo que quizais vexo en Venganza é que unha das protagonitas comeza a recordar cousas que a súa mente olvidara por ser malos recordos. Considero que a autora non sabía por onde saír e como seguir e se lle ocorreu iso, porque non é demasiado realista e está collido un pouco por pinzas. Por sorte desenrolouno ben, porque podería ter sido peor. Outra cousa que non me gustou foi a relación Aria-Ezra, porque comeza a aburrir un pouco e a recordarme a Jace e Clary de Cazadores de Sombras coa súa pesada e aburridísima relación. Non me decepciones, Sara Shepard!!!

Conclusión: Coma sempre, moi ben. Sigo adiante coa saga.

Reseña: El capitán Alatriste

"El capitán Alatriste" non é precisamente un libro cuxo tema sexa común entre as miñas lecturas, pero tiña que lelo para o instituto, polo que aínda que non quixese tería que facelo igualmente. De todas maneiras, si ben non o estaba desexando, tampouco o comecei con idea de que non me ía gustar nin sen ganas, simplemente non tiña expectativas de ningún tipo. 

El capitán Alatriste é o primeiro libro da saga do mesmo nome e conta a primeira aventura de Diego Alatriste, na que deberá cumplir un misterioso encargo entre conspiracións, emboscadas etc.

A sensación xeral ao ter acabado o libro é boa. Gustoume bastante, non me aburríu e hai na obra varios aspectos moi positivos baixo o meu punto de vista. En primeiro lugar, está moi ben contada a historia (cun narrador en primeira persoa) pois non profundiza en partes pouco importantes e explícanse aspectos da época con importancia para entender todo o que ocorre no libro. Ademais, unha cousa que creo que foi clave para que tivese unha boa opinión de El Capitán Alatriste, foi o feito de que aparecesen personaxes reais da historia de España (escritores, pintores, membros da familia real...) como Francisco de Quevedo ou Lope de Vega. Como estou dando en clase de Literatura Española precisamente a biografía e obras destes autores, foime moi útil e gustoume moito que fosen parte da obra, porque ademais ao ser detalles reais e históricos, interesáronme moito. O libro non se fai longo e ten un bo final que non queda pechado pero tampouco de todo aberto (polo que non é necesario seguir coa saga, eu non teño pensado facelo).

Os capítulos teñen un bo tamaño porque, a pesar de ser longos, tampouco se fan eternos e os demais pequenos pero importantes detalles como a edición do libro (tapa branda con solapas) están moi ben, sen pega algunha.  

Conclusión: Non é un libro do meu estilo. polo que non seguirei coa saga, pero a pesar diso gustoume, polo que creo que se me encantaran os libros de aventuras desta clase, tería atopado uns bos libros que ler.

Reseña: Crime en Compostela

Crime en Compostela é un libro de Carlos G. Reigosa no que o seu protagonista, Nivardo, debe resolver un asasinato que se produciu en Santiago de Compostela por petición dun amigo seu ao que a súa vez llo pedira a amante do morto.

As espectativas que tiña do libro eran altas porque me apetecía ler un libro de misterio e cría que ía ser unha boa novela pero quedei moi decepcionada ao acabala. A opinión xeral que tiven do libro resúmese nunha palabra: aburrido. Débese, simplemente, a que a narración é moi moi lenta, lentísima, e o autor fíxase en cousas que non teñen que ver coa trama e coa liña da novela. Para falar de Crime en Compostela, vou dividir o libro en dúas partes moi claramente diferenciadas nel. Na primeira metade, dinlle a Nivardo como ocorreu o crime e que debe facer, e aí acaba todo o relacionado co tema do libro (o asasinato) porque o resto deste cacho de obra é unha descripción sen fin de construccións e arquitectura de Santiago e leccións de historia que non teñen nada que ver e non pintan nada. Un par delas, vale, pero despois de corenta mil e todas nun tono lento e aburrido faise insoportable.

Cando cheguei á segunda parte, xa estaba bastante farta e con ganas de acabar o libro dunha vez (cousa que non me soe pasar), non recordo a última vez que me pasou algo parecido. Aínda así dende a metade do libro, comeza algo máis de acción xa que (algo que me pareceu moi gracioso e oportuno) o personae principal xa estaba farto de turismo e monumentos de pedra (non me extraña, de verdade...). E por fin investiga algo porque, o libro será de misterio, pero eu non llo atopei en ningunha parte. Despois de xornadas repetitivas (porque sempre pasa o mesmo, todos os días) nas que Nivardo apenas investiga nada, este da por finalizada a súa participación na investigación e, sen descubrir ao asasino, vaise de Santiago de volta para Madrid, de onde viñera. A muller que o contratara, está decepcionada con el porque esperaba (como min e coma calquera persoa que lera o libro, por outra parte) que soubese a identidade do criminal, pero nada, Nivardo non se da por aludido e di que "ten unha pequena sospeita pero que non está seguro", non me extraña, non investigou nada...

Ao final, as súas suposicións resultan certas; non me extraña, un caso con tampoucos personaxes e tan extredamamente simple...

Conclusión: Aburridísimo. Dudei incluso se deixalo ou non, e iso que eu practicamente nunca abandonei un libro sen chegar ao final.