Reseña: Información clasificada (Mazze Runner)

IMPORTANTE! Non leas esta reseña se non leches a triloxía El corredor del laberinto con anterioridade e pretendes facelo.

Cando xa pensaba que terminara por completo a triloxía de El corredor del laberinto (reseña da triloxía aquí!!!) e que xa non se ían sacar máis precuelas (para ver a miña opinión sobre a precuela El Destello clica aquí!!!), aparece Información Clasificada (ou Expedientes Secretos, que creo que é a edición latinoamericana) e debo ler outra precuela ou libro explicativo complementario, non sei moi ben como clasificalo. 

En calquera caso, tiña ganas de lelo, sobre todo por que se trata dun libriño moi moi curto, 80 páxinas ao sumo, que ademais está formado por emails e expedientes que se mandan uns a outros os empregados e científicos de CRUEL. Ademais, conta con bastantes ilustracións de persoas que sufrían o Destello e céntrase un pouco máis na razón pola que esta apareceu e foi creada.

O libro prometía respostas a todas as preguntas que El Destello non soubera contestar (que no meu caso non foran moitas, a verdade) pero isto foi algo que non soubo cumprir. Eu terminei esta lectura en menos de dúas horas, sen notar ningún cambio: salín sabendo exactamente o mesmo que xa se me contara nos outros libros con anterioridade, nen sequera aprendera ou descubrira un pequeno detalle, non, NADA. Simplemente se che contan as mesmas experiencias e sucesos que xa coñecías en forma de correo electrónico, sen ningún tipo de aclaración. 

Quizais o único que "descubrín" (entre comillas porque en verdade xa case o sabía por completo, pero bueno...) foi a razón pola que se lles imprantou a Teresa e Thomas a capacidade de comunicarse telepáticamente, pero nin eso cho terminan de contar, só pasan un pouco polo tema por encima.

En conclusión:  Fatal, horrible e innecesario. Nin sequera o recomendo para persoas con morriña da triloxía nin entre lecturas. Mal e nada recomendado.

Reseña de Divergente 0: Cuatro

Cuatro, de Veronica Roth, non é exactamente unha precuela nin unha secuela da triloxía Divergente pois, a pesar de que conta historias da vida de Cuatro ou Tobias de antes de que comece a historia da triloxía (polo que é en certo modo unha precuela), tamén aparecen escenas e partes que se contan na triloxía pero vistas dende o punto de vista de Cuatro en lugar de dende o de Tris.

Nun principio, non tiña intención de ler o libro, pois pensaba que era unha secuela de Divergente e que me ía parecer cansino e ía estropear o magnífico final da triloxía, pero máis tarde descubrín que contaba partes de Divergente dende outro punto de vista e que ampliaba pequenas historias das que apenas se fala na saga ou que non chgaron a contarse de todo, como o inicio da relación entre Amar e Cuatro ou como veu Cuatro a Tris a primeira vez. 

Vou comentar as diferentes historias por separado:

- O trasladado: Narra os acontecementos ocorridos dende a proba de aptitude de Tobias ata as primeiras probas da súa iniciación. Gustoume moito esta parte porque creo que se conta moi ben e se deixa moi clara a relación de Cuatro con seu pai e a angustia á hora de tomar a decisión. Tamén se matiza máis a relación de Cuatro e Eric, pois polo menos ao principio da triloxía Divergente parecía que eran amigos da alma e nada máis lonxe da realidade.

- El iniciado: Narra a vida de Tobias durante a súa iniciación. 

- El hijo: Esta historia está xeniaaaaal porque se ve paso a paso como decubre cousas de Erudición e Osadía contra Abnegación e como investiga. Á súa vez tamén se ve nela como comeza a ver que non é ouro todo o que reluce e que non debe fiarse de todos.

- El traidor: Aquí aparece Tris Prior e xa se narra como reacciona Cuatro. Tamén se profundiza nas dúbidas de Tobias sobre se avisar ou non á súa antiga facción sobre a guerra que se aproxima.

Conclusión: Gustoume moito o libro porque creo que non se lía en partes sen importancia e que profundiza onde debe pero, se ben é un moi bo recordo de Divergente tras moito tempo dende que o lin, non creo que sexa indispensable a súa lectura e que non é un libro que debas ler para poder confirmar que leches Divergente. Mediocre, sen moita importancia.

Reseña de El Corredor Del Laberinto: El Destello

Encantoume. El Destello, de James Dashner, é unha precuela da saga El Corredor del Laberinto na que se conta como o mundo acabou sendo tan horrible como o coñecemos na triloxía anterior e como a enfermidade da que trata se extendeu e espandeu polos supervivintes da catástrofe que ocurriu no planeta.
Gustoume moitísimo que os protagonistas da novela non sexan os mesmos da triloxía e que todo vaia paso por paso, de maneira que entendas á perfección como avanza a desgraza polo planeta. Unha grande pega que lle vexo, é o feito de que non hai capítulos neste libro, senón que a historia se conta "dun tirón", sen pausas nin saltos no tempo: por exemplo, en lugar de saltar do fin dun día ao comezo do seguinte, conta o que ocorre mentras durmen, o que soñan... Non é algo que nun principio sexa molesto, pero eu acostumo a parar de ler ao final do capítulo e desta maneira tiña que parar no medio das diferentes tramas, polo que acabou por non gustarme.

En canto ao final, non me gustou demasiado porque non e nada elaborado, é decir, despois de tantas voltas que da a novela, esperaba un final moi pensado e, en cambio, termina de repente, sen máis, e deixoume algo indiferente.

A pesar disto, encatoume a trama porque encaixaba á perfeccion coa triloxía da que é precuela pero sen repetir nada e facerse pesado  e aburrido. As tramas son bastante variadas dentro do libro e entreteñen moito, facendoche pasar un momento formidable.

En conclusión, sen dúbida o lería si tivera que volver a facelo e recomendo a súa lectura, eso si, sempre despois da triloxía de "El Corredor del Laberinto" porque senón no hai forma de enterarse de nada e ademais estrope as sorpresas desta.