Reseña: "Perdida" de Gillian Flynn (volvín!)

"Doume conta. A xente quere crer que coñece a outras persoas. Os pais queren crer que coñecen aos seus fillos. As esposas queren crer que coñecen aos seus maridos"

 Ola! Despois dun ano, practicamente, sen subir ningunha entrada regreso. Neste tempo, cambiei bastante persoal e literariamente, xa o iredes vendo a medida que suba novas reseñas de libros algo diferentes aos que acostumaba, aínda que en realidade seguen as mesmas temáticas e estilo que adoitaban, simplemente descubrín máis profundamente os meus gustos literaros. En fin, que me enrollo, hoxe tráiovos a miña opinión reseñada de Perdida, escrito por Gillyan Flynn, unha das miñas autoras favoritas. Non se me ocorre mellor (re)comezo para o blog que optar por esta autora, a pesar de que a novela me supuxera certa decepción. 

  "Perdida" é a terceira novela de Flynn, que supuxo o seu salto á fama ao volverse un bestseller internacional e tratarse da primeira novela da autora traducida ao español. Por esta razón, o desapercibidas que pasaron as súas dúas novelas anteriores ("Heridas Abiertas" e "Lugares Escuros") e o tantísimo que me gustaron estas (non só me pareceron entretidas, impresionantes e intelixentes, senón tamén boas, con alta calidade literaria no subxénero da novela negra e con importante desenvolvemento psicolóxico dos personaxes), dei por sentado que Perdida ía ser omo mínimo igual de apasionante e boa novela, mais as miñas expectativas non se viron cumplidas en absoluto. Como introdución á reseña, simplemente direi que lle concedín na plataforma de Goodreads a esta última lectura unhas mediocres 3 estrelas sobre 5 (6/10), mentres que as súas predecesoras non baixaran da nota máis alta, un 5/5, un 10 absoluto, redondo, brillante e máximo. Por que razón? Aquí comeza a miña explicación.

  O que Perdida promete (e non cumple)e o que eu esperaba era unha novela negra, de intriga, moi profunda a nivel psicolóxico ,con psicoanálise dos personaxes, que contase cun misterio apasionante e extraño, cuxa resolución debecese por coñecer, exclamando admirada a miña sorpresa ou o meu gusto polo que lía. E non o atopei. Para nada. Se me din que esta novela a escribeu outro autor creeríao sen dudalo un segundo, pois por moito que busquei a Gillian Flynn e a súa escrita e toque persoal entre as súas páxinas non a atopei. Síntoo.

  Vale, o misterio pintaba ben nun comezo. Interesante. O personaxe protagonista do marido (o único que me gustou e se asemella en algo nas anteriores creacións humanas da autora, aínda que dun nivel máis baixo en calidade e máis cliché) parecía único e interesante como os das restantes novelas. Error. A novela avanza lenta e perezosamente na súa primeira parte. Unha desaparición dunha muller e a culpa que recae no seu marido. Semella ser el o culpable. Oculta algo. Demasiado fácil, servido en bandexa, non pode ser el. Efectivamente non o é e eu adivíñoo demasiado pronto, antes do que se supón que debería e comezo a sospeitar da muller e a súa aparente perfección plasmada no seu diario íntimo moito antes do que se supón que ocorrerá. Algo falla. A novela perde gas. 

  Si, nun inicio pintaba ben: ambiente sureño americano como me gusta, persoas 100% do EEUU profundo, o marido que parece culpable pero non é... Gústame, pode ser unha boa introducción para un cambio na novela, o seu desenvolvemento, un xiro sorprendente co que todo encaixe. Pero falla, o cambio non ocorre nunca. Si, a percepción do lector sobre Amy e Nick (aínda que eu xa sospeitaba demasiado) muda e chegas a sorprenderte da maldade de unha e a inocencia (que non o é realmente, Nick segue a ser un mal marido e un mal home por moito que se excuse e que ela non sexa tampouco boa peza) doutro, pero eu non quedei satisfeita. 

  Os problemas mentais de Amy aparecen de repente, demasiado rápido e repentinamente, como unha explicación necesaria collida con pinzas. Non digo que Flynn non reflexionara e achara o final e a resolución do misterio cando comezou a escribir, non, o que digo é que non está suficientemente ben intercalado. Debido a que nun inicio se centran as culpas nunha persoa concreta que resulta non ser o criminal e o cambio de perspectiva se dá en moi poucas páxinas explicándose rapidamente, crea unha sensación de precipitación no lector que non o satisface. A mellor parte, a escapada de Amy no motel/camping e as súas reflexións de psicópata alí. Pero despois deso aparece un final imposible con demasiadas coincidencias e sen imprevistos, non e creíble, non é real. Nick coñece demasiado ben os movementos e personalidade de Amy e contrólaa coas súas palabras e aparicións na TV sen ter dúbida das súas reaccións futuras, demasiado fácil, cadra e sae todo moi ben. Despois de que a súa muller fixera todo o seu plan maestro (o outro único punto forte da novela, a caza do tesouro castigadora, sublime e macabra) sen que el o esperas e entendese nun comezo, de repente e un mestre na súa psicoloxía e coñécea perfectamente. Non sei. Non cadra.

  O final da novela prolóngase en exceso, sen sentido nin necesidade, aínda que remate dunha forma bastante adecuada e aceptable como parte da esencia e temática que se presenta ao longo dela. Sobran unhas 30 páxinas como mínimo, ademais de dárselle presencia a personaxes que sobran, dar demasiada importancia a detalles mínimos sin relevancia ao final e querer crear unha novela tan diferente que acaba sendo un cliché. 

  Quero destacar o diario de Amy aquí, no final da reseña. Creo que é a única verdadeira introspección na psicolxía dela e paréceme un bo elemento esa locura tan grnde que leva a unha muller a finxir unha personalidade, unha vida, uns gustos e uns sentimentos durante meses e anos só por venganza e desexo de provocar sufrimento. Así si, Flynn, non creando traumas infantís totalmente clichés e vistos con pais machistas e torturadores para intentar explicar conductas adultas e, esmo, xustificalas. Falo de Nick, de "Perdida", pero podería ser outra novela, pois é un recurso trillado presente en obras como "50 Sombras de Grey", aínda que, por suposto e dando grazas, moito mellor levados aínda que non ben por Gillian que por EJ James.

 "Perdida" non se asemella nada ás grandes obras da súa creadora, a gran esencia dela non está presente. Comprendo que a un novato no mundo na novela negra ou que acabe de descubrir recentemente a Flynn lle poida parecer sorprendente e se lle abra un mundo novo. Pero créeme, pequeno lector, Flynn é moito máis. Ela pode facelo moito mellor. Moito. É a reina da psicoloxía e análise de comportamentos a partir de experiencias traumáticas ou entorno. Unha especie de Naturalismo moderno. Dálle unha oportunidade, esquece "Perdida" e adentráte en Heridas Abiertas e Lugares Oscuros, fortes, desgarradoras, intelixente, únicas.

Reseña: La Casa de las Olas de Jojo Moyes.

 

“Sometimes she wondered how it were possible to be so far from the sea and still feel as if she were drowning.” 

"En ocasións, ela preguntábase como era posible estar tan lonxe do mar e seguir sentindo como se afogara" 

Ultimamente non estaba lendo moito debido ao bloqueo lector que me acompaña e que vai cumprir un ano pero que creo que conseguín vencer grazas ás lecturas tan marabillosas que estou levando a cabo nos últimos meses. Debido ao bloqueo, procurei ler tan só aquelas novelas que me apetecesen moito e seguir os meus antollos literarios, polo que cando comecei a sentir que desexaba un libro que se desenvolvese nun pasado recente (século XX en xeral, en calquera das súas décadas) seguín o meu instinto e comecei con "La Casa de las Olas", bet-seller cuxa trama prometía e moito e parecía da clase de libro que me apasiona.

Non foi ata máis tarde, un cuarto de novela aproximadamente, que me decatei de que a autora da obra era Jojo Moyes, escritora moi popular e moi nomeada ultimamente grazas ao seu último éxito (que non lin e non me chamaba en exceso ata que me vin atrapada por "La Casa de las Olas"), "Yo antes de ti".

"La Casa de las Olas" sitúanos na década dos 50 nun pobo costeiro inglés, Merham, onde Lottie, unha xoven londiniense, convive cunha familia do máis tradicional que aceptou refuxiala na súa casa dada a gran amistade entre ela e Celia, filla da súa idade, ata que remate a Segunda Guerra Mundial. Cando isto ocorre, permítenlle que permaneza alí, na paz e tranquilidade de Merham, tan só interrumpida pola recente chegada dun grupo de bohemios, artistas de diferentes nacionalidades e sen ningún rasgo en común cos habitantes do pobo. Lottie e Celia entrarán en contacto con eles e aprenderán a ver a vida dunha forma distinta, véndose ademais envoltas en outras complicacións e dramas coa chegada dun xoven a Merham.

Esta novela ENCANTOUME. Así sen máis e con todas as letras. Pode que non sexa o libro do século nin da década pero é terriblemente doce, agradable, bonito e á vez pregado de sucesos que enganchan.

O seu estilo recórdame en certo modo ao de "Tomates verdes fritos" ou "Anna de las Tejas Verdes", non por nada en concreto, senón pola forma de contarnos unha historia centrándose nos sentimentos e nas emocións dos protagonistas narrados de forma doce e agradable. O termo perfecto para describilo sería "heartwarming" que non é traducible ao galego, pero vós entendédesme.

Tamén se asemella ás novelas anteriormente mencionadas no feito de que conta a historia a través de moitos anos, ao longo dunha vida enteira, de maneira que non se enfoca nun suceso concreto senón que o eixe ao redor do que xira a trama é simplemente a vida, neste caso, de Lottie e a da casa que da nome á novela.

Aínda que a diferenza está en que en "La Casa de las Olas" ten moitos outros temas a maiores que completan esta trama. En apariencia, pode parecer unha novela sinxela e sen demasiada complicación, pero é realmente completa e conta con infinidade de elementos ben unidos e atados. A evolución de Lottie como persoa é perfecta. Poderíamos pensar que nesta novela non hai tempo para a profundidade dos personaxes, pero nada máis lonxe. Neste sentido podemos atopar uns tintes ao Jane Austen, quen adoita priorizar os pensamentos e sentimentos ante as accións, pero dunha forma moito máis agradable á desta autora dende a miña sincera opinión, pois non recae nun aburrimento pola falta de acción, senón que intercala ambos.
Jojo Moyes tamén incorpora ao libro a presenza dos "bohemios", duns personaxes moi diferentes para a época, (sobre todo nun pobo pequeno) que revolucionarán as ideas de Lottie e lle abrirán os ollos. Parecéronme marabillosos e apasionantes, só o ler sobre eles me mantiña interesada. de maneira que hai unha gran variedade de persoas que interveñen na novela, ningunha plana ou de recheo.

Como vos digo, a novela é increíble, completando elementos nunha unión perfecta (bo estilo narrativo, múltiples personaxes ben desenvolvidos, tramas orixinais, efecto heartwarming, historia que engancha) e hai unha última peza clave: o salto temporal.

No medio da novela, xusto tras un suceso impactante e sen previo aviso, prodúcese un avance na novela á actualidade, saltando polo tanto uns 50 anos, e preséntansenos novos personaxes, novos dramas, novas historias etc pero sen perder as semellanzas en estilo e elementos coa trama anterior.

Pero tranquilidade, non perderemos de vista aos habitantes de Merham dos anos 50 nin desaparecerá calquera conexión con esa historia: a "Casa das Olas" segue ahí e será o eixe ao redor do que xiren todos os acontecementos, pasados e futuros. A historia no S.XXI fíxoseme moi rara ao principio, non entendía nada, non coñecía a esas persoas das que se me falaba e non me interesaban, eu só quería saber que ocorría despois da última frase que Moyes escribira acerca de Lottie, e probablemente a todos nos ocorre o mesmo, pero tranquilos, porque a partir dese punto non tardaredes en collerlle o mesmo cariño ás novas protagonistas que aos antigos e en vervos envoltos nos seus problemas. Ademais, as nosas dúbidas sobre cal foi o futuro de Lottie e compañía serán resoltas de maneira sublime, diferente e sorprendente.

Outro punto forte da novela é a forma de unir historias en apariencia que nada teñen que ver de maneira perfecta. Cando vin que todo conectaba, tiña sentido e souben os verdadeiros acontecementos nas vidas dos personaxes, non puiden conter a emoción nin deixar de ler; foi como quitar unha máscara dos meus ollos.

É unha novela perfecta. É agradable, bonita, ben narrada e construída e consegue facerse un sitio nos nosos corazóns, sen por iso resultar pesada ou pouco emocionante. Un enorme 5/5 en Goodreads e unha praza directa no Top das Mellores Lecturas do ano 2016. Marabilloso.

Reseña: Lugares Oscuros de Gyllian Flynn.

"Heridas abiertas" (o outro libro da autora) deixárame sorprendidísima e encantárame, pero sobre todo marcoume moito polo impacto que me causou, polo diferente que era ás demais novelas de misterio que lera, ao tratarse dunha moito máis adulta e dura, que me fixo sufrir e pasalo un pouco mal pero que á vez me pareceu marabillosa e moi boa, en dúas palabras, pola maneira tan perfecta de construír personaxes e tramas da autora, de forma que todo cobra sentido. Flynn é unha experta en crear personaxes. Tal como con Rainbow Rowell falaba de que crea novelas basadas en personaxes e non tanto en tramas ou accións, Gyllian Flynn leva isto a outro nivel, desenvolvendo de maneira perfecta unha psicoloxía, carácter e forma de ser e pensar detrás de cada personaxe que coincide e se corresponde coas súas accións. É dicir, dependendo de onde, como, con quen, e en que circunstancias se criara unha persoa, iso fará que desenvolva unha serie de rasgos propios e accións.

Como dicía (antes de poñerme a fangirlear durante parágrafos...), tras descubrir a esta autora, desexaba ler algunha das súas outras dúas novelas traducidas xa ao castelán e como son un pouco rariña, decanteime por "Lugares Oscuros" (a tradución máis recente) en lugar de polo seu éxito nº1, "Perdida" (que espero comezar nos próximos meses, aínda que coñecéndome...).

O certo é que, como cabía esperar, me encantou, con todas as letras, porque cada páxina que lía só podía pensar: pero que bo é este libro!! Non só me gusta pola trama, pola historia, por ser novela negra ou calquera característica que puidera atraparme noutros libros deste estilo, senón porque me parece unha obra traballada, sen fallos, na que nada ocorre por casualidade. Como xa explicaba antes, todo nas súas tramas, esas acción tan escuras, macabras e terribles que me poñen os pelos de punta cando leo pola noite, non son escritas por casualidade ou para gustar, senón que cada unha delas ten unha razón de ser e a persoa que leva a cabo os asasinatos (en todas as súas novelas matan a alguén) o fai por algunha razón e dunha maneira que se corresponde a esta.

Este libro, nárranos a historia dunha familia estadounidense, os Day, que viven nunha granxa de Kansas, en quebra, a punto de afogar baixo o peso das débedas. Esta familia será visitada pola traxedia cando tres dos seus membros sexan brutalmente asasinados no que parece parte dun ritual satánico, sendo os únicos supervivintes Ben e Libby, irmáns de quince e sete anos. Esta última acusará a Ben de ser o autor dos crimes, pero máis dunha década máis tarde, as dúbidas sobre se de verdade era seu irmán a persoa que vira aquela noite non deixarán a Libby vivir libre de remordementos e, aínda que reacia, permitirá que unha serie de seguidores do chamado "Asasinato dos Day" a axuden a descubrir dunha vez por todas a verdade.

Como podedes ver, a trama semellaba interesante antes de abrir o libro e o certo é que o foi. Ao contrario que moitos autores do xénero, Flynn non segue un mesmo patrón para todas as súas novelas. Si que hai numerosas similitudes entre "Heriidas Abiertas" e "Lugares Oscuros", pero diferéncianse en diversos aspectos que fan a ambos libros únicos. Cada un deles segue un tema principal, por así decilo, sendo moi importante no primeiro deles o referente á cultura estadounidense dos pobos pequenos do sur do país, como a educación nos valores tradicionais pode marcar unha maneira de ser e comportarse que afecte incríblemente a unha persoa, e tamén nos problemas mentais e emocionais, que sofren varios personaxes da novela. Neste caso, "Lugares Oscuros" fálanos de algo semellante, de como a miseria, despreocupación por parte dos país e malas compañias fan que ven se vexa dentro de algo perigoso e enorme, de como o paso do tempo e os crimes afectan aos personaxes da novela e á súa saúde mental.

Unha das principais características que me agrada da autora, é o realismo presente nas súas obras. Ademais de que non ten pelos na lingua á hora de describir aspectos macabros, duros e desagradables, tampouco adorna as súas tramas e personaxes, ensinando todo como sería na vida real. Móstranos a alcolemia e as drogas, os abusos sexuais, a verdadeira maneira de actuar das persoas ante certas situacións e os pensamentos que lles rondan pola cabeza. Non sei como plasmar isto de forma concisa, pero digamos que todo o que pasa no libro, podería ser real, os personaxes poderían existir e nada e pouco creíble, e crédeme que iso asusta, porque si de algo podemos etiquetar as novelas de Flynn é de pouco agradable e brutais.

Outro elemento que é novo, pois non está presente en "Heridas abiertas", son os saltos temporais. Neste libro nárrasenos o que realmente sucedeu no ano 1985 nesa fatídica noite e nas horas anteriores dende o punto de vista de Penny Day e Ben Day intercalándose cos capítulos que nos falan da vida actual de Libby e do desenvolvemento das súas pesquisas. Isto aplícase de forma maxistral, pois os capítulos do pasado que vamos lendo van tendo unha relación cos descubrimentos presentes das seguintes páxinas. Ademais, está moi ben racionado para que non sepamos demais ata o momento no que todo se descubre ao final, mantedno a intriga. Tamén relacionado co paso do tempo e co desenrolo de personaxes que dicía, é moi interesante o ver como cambian as persoas dende o 1985 ata o ¿2009? véndose influídos polas circuntancias e marcados polos crimes e sucesos que desencadearon. Ademais, todos seguen a ser como eran, non cambiaron en esencia a súa maneira de actuar.

O meu personaxe preferido foi sen dúbida Diondra, completamente complexa e desequilibrada pero á vez apasionante. Recordoume en certo modo á irmá da protagonista de Heridas Abiertas, e creo que se léchedes ambas novelas me comprenderedes.

Se me gustou esta lectura máis qe a do anterior libro da autora? Non podería aseguralo... Púxenlle máis puntuación en Goodreads (5/5) porque me encantou e me fixo sufrir menos que Heridas abiertas (non aparecían agullas, pinchos etc #trauma) pero o tratar a cultura sureña e tradicional estadounidense foi un tema que me ancantou co cal... Prefiro non pronunciarme ao respecto.

En resume, unha novela magnífica, dura, macabra, intelixente e non apta para todos os estómagos. Un 5/5 en Goodreads porque é moito máis que unha historia de misterio que xoga co psicolóxico.

Reseña: Éramos Mentirosos de E. Lockhart.

“We are liars. We are beautiful and privileged. We are cracked and broken.” 

"Somos mentireiros. Somos fermosos e privilexiados. Estamos agrietados e rotos"

O ano pasado esta novela de E.Lockhart foi número 1 na lista de best-sellers do New York Times e existiu unha campaña de marketing incríble ao redor dela, na que se caracterizaba ao libro de "impresionante", "cheo de segredos e mentiras", "misterioso" e, incluso, "obra mestra da literatura que ía marcar un antes e un despois, atrapando a adultos e xóvenes por igual". Falábase desta novela como unha atrapante historia de segredos e intrigas familiares, cuxa base eran problemas internos provocados pola riqueza e herdanzas dunha familia de clase alta, nunha illa privada na que ocorrera algo, un feito que a protagonista esqueceu e que o lector non sabe ata o final, e que nos deixaría a todos os lectores en shock.

Pero, xa volo digo de entrada, non vos deixedes levar por isto, como eu fixen, porque terminaredes cunha decepción enorme e rirédesvos da campaña de marketing que xira sobre "Éramos Mentirosos", xa que o libro non se parece, nin de lonxe, ao que esta prometía e ao que eu buscaba e desexaba ler.

É como se de "Harry Potter" dicimos que é unha asombrosa historia de amor. NON. Ten (moi poucas) pinceladas amorosas pero non é unha historia que trate principalmente sobre iso. Pois con "Éramos Mentirosos" pasa o mesmo a menor escala: non prometas unha gran historia de intriga con segredos e tramas familiares sorprendentes, se logo vai ser unha novela cunha única trama misteriosa que nin sequera o é tanto, dado que non se presenta dunha forma que impresione e enganche ao lector. Ademais, para poder dicir que existen misterioS e segredoS, debería haber máis de un, por iso de que falamos en plural, pero só existe unha unica liña argumental sen xiros, descubrimentos nin tramas que se enredan e desenredan, só un misterio que se resolve ao final dunha maneira que non logrou convencerme nin estaba á altura do prometido. A novela empeza ben, pero cando te decatas, xa a remataches, como se nunca acabase a introdución, pois non hai desenvolvemento do argumento e cando se presenta o desenlace todo se resolve de maneira precipitada...

En teoría, a protagonista deste libro sabe o mesmo que nós ao comezo dela, pois, tras o "accidente", sofre amnesia selectiva, e isto, xunto coas dúbidas e estraños recordos soltos que vai recuperando, debería lograr que nos puxéramos nerviosos, que quixésemos saber que foi iso tan horrible que pasou, pero xúrovos que nunca antes sentira unha indiferencia tan grande cara un misterio e trama principal dunha novela. Eu non odiei esta lectura, resultoume entretida e, como digo, unha máis do montón, sen nada a destacar, e se isto foi así, se non cheguei a rexeitala por completo, foi grazas, unicamente, á maneira de escribir da autora e a forma de vida, a rutina veraniega, dos xóvenes primos protagonista, que, simplemente pola súa orixinalidade, polo diferentes a todo o que vira antes, me pareceron interesantes e provocaron que quixese seguir lendo, que me fose amena a lectura, pero sen máis.

Outro punto que me puxo MOI NERVIOSA, pero moito, foi a maneira na que a autora parecía tratar da mesma forma aos protagonistas cando tiñan 13, 15 e 17 anos, é dicir, non se notaba no carácter dos rapaces ningún tipo de cambio ao longo dos veráns. Daba igual os anos que pasaran, que seguían a pensar, expresarse e comportarse coma nenos pequenos. De feito, aínda que sei (porque se nos repite) que os catro primos que protagonizan o libro teñen 17 anos na maior parte del (excepto nas analepses e flashbacks), eu era e son incapaz de imaxinalos con esa idade pois eu, cos meus 16 anos, non teño esa mentalidade tan infantil, nin a tiña con 15. Quizais, poidamos asociar os seus carácteres e comportamentos con nenos de 13 ou 14 anos, perouns rapaces caprichosos e consentidos de 13 ou 14 anos. E si, dásenos unha posible explicación (que é un enooooorme spoiler, o único que podería facer pois, como digo, non é que haxa demaisados misterios en "Éramos Mentirosos") que podería xustificar isto, pero eu estou nun 95% convencida que a autora non o fixo de maneira consciente, é dicir, que ela de verdade pensaba que as persoas de 17 anos se comportaban desa maneira e que foi un enorme erro do que non se decatou. Na miña mente, os personaxes desta novela teñen 14 anos, e nin así e xustificable a cantidade de tonterías das que son protagonistas. En fin...

Por último, esta novela é máis un relato ou unha historia corta inacabada, e non só pola curta extensión á que sumamos as moitísimas páxinas en branco da edición do libro (adiós Amazonas), senón polo pouco desenvolvemento de todo: trama, personaxes, misterio, segredos... e, sobre todo, do (co centos de aspas) "magnífico" final que pecha a trama. É un desenlace sacado da manga pola autora, que non ten ningún sentido porque: 

1. Que se levara a cabo ese acto, é absurdo. Uns rapaces de esa idade por moito alcol que consumiran dudo que fixeran semellante cousa e, ademais, desa forma tan, digamos, desorganizada.
2. Dásenos unha explicación, en teoría, convincente, para que se fixese ese "acto", a cal entendo e ten certo sentido, pero que non acaba de explicalo. Uns nenos desa idade non chegarían a semellante conclusión e, dubido que quixesen facer "iso" se significaba perder o nivel de vida que levaban ata entón, alto e cheo de comodidades.
3. Cóstame crer que o "acto" provocase a pérdida de memoria da protagonista.
4. Ese feito inexplicable e "sobrenatural" ligado ao "acto" non ten ningún tipo de sentido nin pega co tipo de novela. Se fose provocado pola mente da protagonista, unha especie de secuela do "acto" ligada á perda de memoria e problemas mentais, pois aínda, pero presentándosenos ese elemento tan pouquíiiisimo creíble de repente...  

E podería seguir, pero penso que xa entendéchedes o que quería dicir e porque non me agradou o final. Non comprendo porque tanto hype con isto... 

En resume, unha novela entretida pero sen máis, cun 2´5 de 5 en Goodreads e sobra. Unha lectura para facer en duas horiñas como moito, como quen le unha revista na praia, pero sen ansias de ser a lectura da túa vida, aínda que haxa quen a adora... Un libro que esquecerei en pouco tempo.

Reseña: Farenheit 451 de Ray Bradbury

“There must be something in books, something we can’t imagine, to make a woman stay in a burning house; there must be something there. You don’t stay for nothing.” 

"Debe haber algo nos libros, algo que non podemos imaxinra, para facer que unha muller permaneza nunha casa en chamas; debe haber algo ahí. Ti non te quedas por nada"

Non sei si recordaredes que comentei, haberá uns 6 meses, que desexaba ler as tres novelas distópicas clásicas, nais dos actuais libros do xénero, que son Farenheit 451, Un Mundo Feliz e 1984. Este último era o que de verdade me chamaba a atención, pero como tamén era (en apariencia polo menos) o máis complexo, decanteime por Farenheit 451 para comezar con eles.

Tal e como esperaba, pois era perfectamente consciente de que quizais podía ocorrer, esta novela non me gustou en exceso, é dicir, si me pareceu moi ineteresante e moi intelixente con respecto as ideas que se sosteñen e as reflexións do autor por medio do protagonista, pero o que é o libro en si, a narración, historia e trama, non me apasionaron e parecéronme normaliños, mediocres, non porque estiveran mal pensados ou executados senón porque non me sorprenderon en absoluto e non creo que se trate dos aspectos que deban destacarse da novela e polos cales esta é célebre: o importante, o intelixente e o distinto de Farenheit 451 son as ideas e reflexións, a crítica á sociedade e ás novas décadas que estaban por chegar e cuxos cambios se estaban prevendo e que, en moitos casos, efectivamente se cumplen.
A novela conta a historia dunha sociedade futura na que os libros están prohibidos, para evitar que as persoas pensen e razonen e traten de poñer pegas ou dubidar acerca de algo que o Estado e o goberno impoñen ou din. Ademais, as persoas non están interesadas en ler, porque iso é algo lento, que leva tempo, entre os sucesos das súas rápidas e caóticas vidas, nas que o único que se busca é ser feliz, mediante a ignorancia e aceptando todo o que se lle da xa feito. Para evitar a lectura que poida alterar o ambiente e á poboación, créase un grupo de bombeiros que se encargan de prender lume ás casascon libros, os propios libros e, en ocasións, á xente que os posúe.

O certo é que o libro non me acabou de convencer, pareceume un libro de 3 estrelas sobre 5 e sen máis, porque aínda que, como xa digo, está ben pensado e ten unha gran reflexión e razonemento detrás (e isto é indudable) isto non é suficiente para acabar de apasionarme, e fáltame algo de acción, algún suceso, e que se expliquen máis profundamente as cousas que leva a cabo o protagonista, porque, en moitas ocasións, carecen de sentido ou ocorren tan rápido que nin tempo a asimilalo che da. É un libro cortiño, no cal pasan mil cousas sen que queden moi claras as razóns polas cales ocorren, no que o ritmo é demasido rápido pero sen que pase nada en especial e que non engancha.

Todo isto é un pouco contradictorio, pero é a miña opinión: é un libro curto no que ocorren demasiados feitos pero á vez non pasa nada interesante. Non sei, o único que me atrapou foron as reflexións do autor e penso que é, realmente, o único que merece a pena.

De feito, a parte que máis me gustou foi a final, cando aparecen en escena uns homes que non seguen a mesma liña que os vistos ata o momento, e cuxa mensaxe e labor me pareceron esperanzadoras e moi bonitas. O final da novela tamén é bo polos últimos razonamentos que aparecen, que recollen os de toda a novela pero dunha forma máis positiva e buscando mellores posibilidades.

En canto a personaxes, máis que o do protagonista, que é complexo e ben construído, gustoume e convenceume moitísimo máis o seu xefe, quen, a pesar de non ler, polo seu traballo e experiencias pasadas, coñece centos de citas literarias de distintos autores e sabe empregalas como armas verbais contra os seus enimigos. É un moi bo personaxe e é imprescindible para a trama e para a novela en sí.

En conclusión, pola súa trama e polas poucas páxinas que posúe non acabou de convencerme, pero si me alegro de telo lido polas reflexións e as ideas políticas e da sociedade tan interesantes, que en parte predixeron o futuro, aínda que me faltasen sucesos, xiros e algo máis que non sei identificar. un simple 3/5 en Goodreads.

Reseña: Crónica de una muerte anunciada de Gabriel García Márquez.

Por fin por fin por fin, tras 15 días de pausa, traio unha reseña, pero non unha reseña normal e convencional senón a reseña dun dos meus clásicos preferidos, un dos libros que máis me gustou deste 2016 e dun libro que se converteu nun dos meus preferidos da vida: Crónica de una muerte anunciada de Gabriel García Márquez.

É unha historia que tiña moitas moitas ganas de ler dende había certo tempo porque a súa trama e a maneira na que se desenvolve me chamaban a atención: básase nunha correlación de saltos temporais e diferentes puntos de vista arredor duns mesmos sucesos e uns mesmos personaxes, profundizando en diferentes aspectos de cada vez ata mostrarnos un estudo pormenorizado do asasinato e as súas causas (así como dunha serie de casualidades e curiosidades que representan o Realismo Máxico da novela) ao redor do cal xira a trama.

A novela comeza describíndonos como foi o despertar e a mañá do asasinado no día no que se ía producir a morte (coa famosa frase: <<El día que lo iban a matar, Santiago Nasar se levantó a las 5 y media de la mañana...>>) de maneira que se da a primeira toma de contacto coa historia. O autor narra dun tirón toda a mañá ata que se produce o crime dende o punto de vista do protagonista, narrándose a modo de crónica (de ahí o título) todos os sucesos que ocorren. Pero logo, con posterioridade, volve a comezar a mañá, regrésase ao pasado, pero dicíndonos como fora a noite e despertar dos asasinos e así sucesivamente.

Desta maneira, facémonos unha idea completa e clara do ocorrido, sen lugar a dúbidas, porque en si a novela é un estudo real dunha morte e un caso que se deu realmente no pobo natal de Gabriel García Márquez, quen só cambia o final da historia de Ángela, pero prantexado todo dunha maneira terriblemente etretida, atrapante e de altísima calidade literaria. É tal o detalle co que se narra todo, a forma na que se intercalan testemuñas dos veciños do pobo coa narración do ocorrido e a perfección coa que se presentan os saltos temporais, que te ves envolto na historia dunha maneira asombrosa e marabillosa, sentíndote parte dela.

Non existen cabos soltos, é imposible atopar un aspecto sen aclarar e, sobre todo, ata o máis mínimo detalle inflúe nos acontecementos e provocará unha consecuencia. Vese tamén moi claramente polo cambio de visión, de personaxe que o vive, e é, de novo, un puntazo.

En canto ao débil e apenas notable realismo máxico presente no libro, si creo que se pode percibir en moitos puntos da trama e se pode sinalar con claridade, pero sen chegar a ser algo protagonista na trama ou un punto básico no estilo narrativo do autor, algo positivo para min, que non simpatizo en exceso con esta característica. Si que me gusta, realmente, pero en obras como Como agua para chocolate no que todos e cada un dos sucesos veñen dados por un elemento inexplicable e sen sentido, estrésome porque preciso dun razoamento realista que estea detrás, e non sempre existe. Por iso, considero que Crónica de una muerte anunciada conta coa dose exacta e perfecta para min de realismo máxico, e penso que é moi necesario e que sen el a novela non sería a mesma, non tería tanto encanto e non me tería apasionado ata este extremo.

Só pode definirse como un libro atrapante e máxico, porque conta cunha esencia especial e faiche embeberte na historia.

Trátase dunha crónica dunha morte, dun estudo e unha narración pausada e detallada da mesma, polo que é unha novela diferente, curiosa e espectacular que consegue aclarar ata o detalle máis pequeno, falarche da curiosidade menos importante e facer que esta teña un papel clave na historia grazas ao realismo máxico presente na obra e, a pesar de narrarse o mesmo continuamente e de saber dende o principo como vai a acabar todo, veste intrigado e con ganas de seguir lendo en todo momento. O ritmo é áxil, trátase dunha novela curta, narrándose infinidade de sucesos, dándose datos e nomeándose personaxes sen aburrir ou abrumar ao lector.

En conclusión, un libro marabilloso, especial e un clásico realmente realmente recomendable, que conseguiu atraparme e conquistarme rapidamente e que se converteu nunha das miñas lecturas favoritas do ano e en xeral. 5/5 estrelas en Goodreads.

Reseña: Heridas Abiertas de Gillian Flynn.

Heridas Abiertas é un libro de Gillian Flynn, autora coñecida pola súa novela Perdida, que, ao igual que esta, é un thriller e un libro de misterio e intriga terriblemente escuro. 

Nesta novela, cóntase como unha xornalista regresa ao seu pobo natal despois de case unha década para cubrir a noticia da morte de dúas rapazas pequenas, ás que o asasino arrincara os dentes tras acabar coa súa vida. Pero o máis duro da situación non é precisamente o caso, senón ter que enfrontarse aos seus problemas psicolóxicos que non terminaron de curar e aos habitantes dese pobo do interior de Estados Unidos tan terriblemente cerrados e conservadores.

O certo é que esta novela só se pode definir coa seguinte palabra: intelixente. É un libro cunha trama completa, traballada, complexa e pragada de xiros. Ademais, a autora é moi profunda á hora de crear aos seus personaxes, pois trata de facelos complexos e fabrícalles unha personalidade, historia e problemas moi realistas e creíbles.

A historia comeza sendo relativamente convencional, sen nada especial aínda que pinte ben, pero pouco a pouco vaise enredando e complicando nunha rede de mentiras, revelacións e descubrimentos escuros que fan que xa non teñas nada en claro e que sospeites de todos, ademais de, polo menos no meu caso, conseguir que te sintas dentro da novela e teñas unha especie de intranquilidade e sospeita.

A prosa de Flynn é tan negra e estraña como a trama, polo que se consegue un efecto completo de dureza e escuridade. 

En canto aos sucesos, é impresionante como se consegue crear semellante historia con tantos personaxes sendo todos completos e ben definidos e cunha trama como esa. Méteste de cheo na historia e non podes parar de ler pois, aínda que tampouco se sucedan centos de escenas pragadas de acción durante toda a novela, si que se describen certas escenas nun principio sen importancia que se volven terriblemente relevantes.

Os problemas psicolóxicos da protagonista foi algo que nunca levei moi ben, en todo o tempo que levou a lectura, pois son unha persoa terriblemente sensible ante agullas, coitelas, cortes... e o problema está terriblemente relacionado con isto polo que sufrín intensamente, déboo admitir. Houbo certos momentos nos que cheguei a ter que apagar o ebook e tomarme un tempo de descanso e serenidade. 

A verdade é que a novela é PERFECTA. E que non podes atopar unha soa lagoa nas súas páxinas, todo está calculado e pensado con antelación para crear esa mestura perfecta. Cada vez que pensas que xa sabes por onde vai a trama, hai un xiro.

De feito, ao rematar o libro, cando se che presenta unha solución (que eu adiviñara previamente) e cres que xa está todo, cambia toda a trama, o libro da un xiro bastante amplio e sorpréndeste ao descubrir a verdade.

Encantoume o final e o descubrimento do asasino e da verdade, porque é terriblemente (unha vez máis) intelixente e trata o tema, digamos, dos traumas e enfermidades mentais (non podo dicir moito máis...)

Outro tema con importancia en Heridas Abiertas, é ese carácter e pensamentos dos habitantes dun pequeno pobo americano, os prexuízos que sofren esas persoas, e como xulgan á protagonista por ter marchado dalí para non regresar. Ademais de ser terriblemente atrasados e contar con numerosos prexuízos perxudiciais, siguen a vivir como moito tempo atrás e é realmente curioso como afecta á resolución do caso e ao artigo o feito de tratarse de cidadáns dun lugar determinado.

En conclusión, un bo libro, ben construído, cuxa autora é capaz de tratar diversos temas complexos ao mesmo tempo de maneira intelixente e adecuada. Con xiros inesperados, puntos sorprendentes e unha capacidade especial para que te vexas envolto na novela. Un 4/5 en Goodreads.

Reseña: A de Amor de David Levithan.

 Propúxenme ler unha novela de David Levithan para intentar reconciliarme con este autor tan popular que non consegue gañar o meu corazón por moitos libros da súa creación que me propoña ler. A verdade é que unha vez máis rematei cunha decepción enorme así que declaro nesta entrada que non volverei a ler nada do autor, a menos que se trate dunha novela concreta que me chame e que crea que me vai a apasionar por algunha razón.

A de Amor é unha novela distinta, que non se asemella en ningún aspecto ao que coñecemos como unha novela ou libro de relatos, pois está formado por entradas de dicionario, é dicir, defínense determinadas palabras relacionadas cunha relación romántica pero sen tratarse de definicións convencionais, senón de pequenos relatos, escenas ou reflexións do protagonista acerca do seu amor cara unha muller.

Así de primeiras pinta ben, seino, pero á hora da verdade non acaba de funcionar. O autor intenta crear esceas que representen á perfección o ambiente da súa relación, pero con tantos saltos temporais entre entradas e eses cambios de temas segundo a palabra concreta a tratar, o único que ocorre é que o lector se forma un lío mental no que xa non sabe en que momento da "historia" (si é que a hai) se atopa o libro ou cales son os sentimentos entre os namorados ou se realmente o están e uufff... Realmente non creo que se poida considerar a A de Amor como unha historia, realmente non o é, so se trata dunhas definicións en forma poética. 

En realidade, si que me agradaron, incluso tiven a tentación de marcar algunha das frases ou descripcións dos termos (aínda que o lin en dixital, polo que era imposible) pois a sensibilidade poética do autor e a súa capacidade de escribir desa maneira sinxela pero bonita son asombrosas en certos momentos, déboo admitir, e incluso chegan a causar unha fonda emoción no lector, pero de ahí a construír unha boa historia hai un cacho, e decepcionoume de novo.

Non teño moito máis que dicir acerca de A de Amor, que puntuei cun 2/5 en Goodreads porque non me convenceu en absoluto, e non o recomendo especialmente.

Reseña: Mi espectacular ahora de Tim Tharp

 Estaba pasando por un Bloqueo Lector dende o fin do verán, debido ao gran número de lecturas que levara a cabo durante todas as vacacións, que empeorou despois de rematar Fangirl, pois gustoume tantísimo e deixoume tan ilusionada ao finalizala, que ningunha lectura me atraia e acababa abandonándoas todas. Pero, finalmente, con este libro, conseguín solucionar (polo menos parcial e temporalmente) co problema.

Isto non quere dicir que me encantase nin que sexa unha increíble novela, senón que se deixa ler con facilidade e non require moitísima concentración.

A verdade é que tiven, teño e terei sentimentos encontrados con Mi espectacular ahora pois, aparentemente, non me acabou de convencer ao non atopar orixinalidade nin ningún punto que me resultase apasionante. Nin sequera me enganchou excesivamente: foi un libro que pasou por min sen pena nin gloria. Ou iso pensaba, pois co paso do tempo dende que finalicei a novela, máis a recordo e cun sentimento máis positivo. Realmente, si que me agradou este libro, pero non excesivamente, e, á vez, si que deixou pegada en min... Non sei, estou confusa.

A historia nárraa Sutter, un rapaz bastante rebelde pero con ideas propias e gusto por reflexionar sobre elas, que vive unha vida de festa e sen preocupacións (polo menos aparentemente, pois en realidade si que ten certos problemas) ata que se cruza no seu camiño Aimee, unha rapaza completamente oposta a el, que se converte nunha especie de "proxecto" ao intentar convertela en sociable e transformala na súa idea de persoa normal para esa idade.

O personaxe principal é moi moi semellante a Holden, o protagonista de El guardián entre el centeno (ambos reflexionan durante a narración sobre ideas que teñen sobre a vida que os demais non comparten, ambos rexeitan aos adultos e a súa forma de comportarse e ambos están máis preocupados das súas reflexións e maneiras de vivir que dos estudos...) polo que simpaticei moi rapidamente con el (por algo esa novela foi a miña quinta preferida do 2015) e foi algo que me gañou dende un comezo. A pesar do parecido, deixo constancia de que certos puntos do carácter de Sutter e determinadas ideas que comparte co lector, non me pareceron moi aceptables, como esa idea de normalizar a Aimee ou esa manía con alonxarse dela para protexela da que falarei máis adiante.

Gustoume moito a maneira de tratar a dura realidade das vidas de todos os personaxes que aparecen na historia, como se non fose para tanto, e que o autor se centrase noutros aspectos. Tamén me encantou a parte na que a vida e a maneira de vela de Sutter cambia de forma radiacal en moi pouco tempo e polo simple feito de atoparse con Aimee, como isto fai que non lle importen os comentarios dos demais, aínda que non está demasiado ben construído, pois recorda esa necesidade de valorar a opinión do resto de maneira intermitente e sin vir ao caso. 

O punto principal da trama é a relación entre ambos personaxes, que me gustou moito por romper certos prexuízos e tópicos da literatura xuvenil, pero que me deu mil e un dores de cabeza pola indecisión de Sutter. Ao final, non teño claro se algunha vez chegou a querela e se alonxaba dela e tiña esas reaccións extrañas porque pensaba que así facía o mellor para ela ou se simplemente foi todo unha especie de proxecto como el sostiña durante todas as páxinas. Eu sempre pensei que era unha excusa que sostiña como unha especie de salvavidas ao que agarrarse para non enfrontarse á realidade, pero a verdade e que rematei  libro cunha enorme confusión. 

O ritmo da narración e lixeiro e fácil de seguir, e a maneira na que se centra nuns puntos e deixa outros nunha descripción superficial, gustoume, pero sobre todo foron eses puntos divertidos que tamén existían en El guardián entre el centeno, aínda que en menor medida, os que máis me agradaron. Un exemplo, o que máis destaca para min, son esas relacións entre ex-noivas de Sutter e el, coas personalidades tan diferentes de todas elas entre si, e sobre todo as conversas con acento italiano del e unha delas (Angelina?, Angela?...) finxindo pertencer a unha mafia. Un puntazo.

O final, foi terriblemente aberto, e non me gustou en absoluto porque revela, unha vez máis, ese sentimento de... buscar o mellor para os demais? facer unha obra social?... de Sutter que non comparto e me parece innecesario e repelente.

Púxenlle 3/5 en Goodreads, unha puntuación que me parece alta para un libro que tampouco me encantou á hora de pensar noutros que valorei da mesma forma e baixa ao pensar noutros coa mesma calificación. En resume, foi un libe que me gustou e que me marcou bastante sen darme conta, facendo que o recorde con cariño, a pesar de non causarme no momento impacto. Unha sensación diferente para unha novela diferente... Cavilarei acerca dela a ver se chego a unha conclusión, supoño que positiva...

Existe, por certo, unha adaptación cinematográfica da novela que verei pronto (porque morro coas ganas) cuxo final é distinto ao do libro, según vin por internet, e que gustou máis aos lectores. Pronto review e a miña opinión máis sincera.

Reseña: Fangirl de Rainbow Rowell

Quería ler este libro dende moitísimo tempo atrás, porque a trama me chamaba moito, tiña certa relación con Harry Potter (xa veredes porqué) e porque me autoobrigaba a ler algo máis da autora antes de Segundas Oportunidades, que era o único dela que teño en físico e que comprara máis recentemente. 

Este libro conta a historia de Cath, unha rapaza tímida e non moi social cunha xemelga totalmente oposta a ela que comeza a universidade.Isto, para Cath é un inferno, mentres que Wren, a sú irmá, deséxao con toda a súa alma, e decide, ademais, tomar distancia con ela para ser independiente por fin. Isto causará un gran sufrimento para a protagonista da novela, que se sentirá totalmente soa. Pero Cath non é só unha universitaria, tamén é unha famosísima e moi célebre autora de fanfics de Simon Snow, unha especie de Harry Potter, pero gay, no que trata o seu romance con Baz.

Nun primeiro momento, debo admitir que non me chamaba moito a trama porque non coñecía a pluma da autora nin lera nada del con anterioridade, polo que me sentín un pouco rara ao comezar a novela, porque non se asemellaba en nada a algo que lese antes. Ademais, a miña traducción era terriblemente mala: non só era unha versión en castelán americano (que xa é algo que me desconcentra e me saca da lectura) senón que non era a oficial, polo que estaba traducida ao pé da letra da versión inglesa, nunhas estructuras sintácticas non existentes na nosa lingua. En resume, que non había quen lera aquelo.

Cheguei ao 20 algo por cento da novela sen que me gustase nada en absoluto: non me atraía aburríame, non conseguía enganchrame e incluso pensei en abandonala pero (por sorte!!) seguín adiante e descubrín unha das mellores lecturas que farei neste 2016. A trama apasionoume ata uns extremos tales que non era capaz de parar de ler, sentinme identificada coa protagonista en multitude de ocasións (aínda que en moitas outras non...), disfrutei de cada palabra e só quería máis e máis.

Ata os fragmentos do fanfic de Cath, que nun primeiro momento non me atraían, me intrigaban bastante, e da historia amorosa nin che falo, porque me pareceu absolutamente perfecta.

É algo terriblemente coñecido que Rainbow é unha autora de personaxes, non de historias, pois céntrase en crear uns protagonistas moi profundos e complexos, nunha trama sinxela e convencional.

Encantáronme eses xiros no argumento da novela, como o dos pais das xemelgas, o que ocorre con Wren ou o relacionado con Nick, e como vai desenrolándose a narración.

Simplemente, non podo destacar nada malo do libro, todo é positivo, e non lle atopo pegas aparte da traducción, e iso nen sequera é culpa súa. O punto forte da novela para min, é a parella de Cath e X (non quero spoilear) que é terriblemente doce, bonita e amena, e nada pastelosa, e a súa relación relativa co fanfic.

Esta novela conseguiu que me apasionsase cada frase, que me mantivera en vilo, e que lese os acontecementos que se sucedían sen esperarme nada. É unha historia diferente, nada convencional, que se deixa ler con facilidade. Tanto me gustou, que provocou en min un bloqueo lector (si, outra vez) xa que non conseguín engancharme a ningunha lectura dende entón, ao parecerme todas floxas e aburridas en comparación.

Conclusión: Non podo falar máis de Fangirl sen spoilear, pero recomendo a súa lectura miles, e estou convencida de que estará na lista das mellores lecturas do ano. 4/5 estrelas en Goodreads, unha menos do que merece polo que tardei en engancharme.

Reseña: Noches Blancas.

Cando vin que se ía publicar outro libro de John Green en España (aínda que fose unha recopilación de relatos de varios autores) alegreime de maneira excesiva e desexei con toda a miña alma lelo. Ademais, trataba a temática navideña, a miña época preferida do ano.

Cando por Reis recibín un exemplar como regalo non collía no corpo do gozo, porque desexaba, con ansia, volver a disfrutar a John Green pero, ironías do destino, o seu foi o relato que menos me gustou dos tres, o menos navideño, o máis simple e o que conseguiu deixarme indiferente.

Este libro recopila, como dixen, tres relatos de tres autores xuvenís, protagonizados por diferentes personaxes cada un deles, aínda que os principais de cada historia son secundarios na seguinte e así sucesivamente. Son tres historias de amor, pero distintas, nada pastelosas, cun espíritu navideño que me encantou (aínda que o lese un mes máis tarde de ter acabado o Nadal). Con el cumprín a condición de "Ler un libro dun autor que che gusta" que sacara da Book Jar.

O primeiro relato prantexa o comezo da trama que máis tarde seguirán os tres, ensínansenos o lugar do que parte a historia: un tren que queda parado debido a unha tormenta de neve. Unha rapaza que viaxa nel, compartirá compartimento cun mozo da súa idade e ambos comezarán a coñecerse. 

Este relato, o de Maureen Johnson, foi o meu segundo preferido, porque si conseguiu que disfrutase pero tampouco me pareceu nada especial. Ademais, a protagonista, Jubilee, pareceume terriblemente insufrible e insoportable. Había momentos nos que simpatizaba con ela en certa maneira, pero na seguinte páxina ela soltaba algún comentario ou chegaba a algunha conclusión que me provocaba ganas de gritarlle ao libro. A pesar disto, esta historia pareceume bastante boa, normaliña, e non me desgustou.

A seguinte segundo a orde do libro, é a de John Green, aquel relato polo que eu mercara a novela, e que me decepcionou dunha maneira increíble. Gustoume a maneira na que se integraba aos personaxes da historia de Maureen Johnson como secundarios e descubrir cales das persoas das que esta nos falaba de maneira pasaxeira se volverían protagonistas, pero nada máis, E isto nin sequera era de todo mérito do autor.

O seu relato pareceume igual que os que soe escribir, na súa liña, pero peor. É dicir, normalmente encántanme as súas novelas pero neste caso pareceume que Green escribiu un relato sen esforzarse o máis mínimo, resaltando os puntos que menos me gustan da súa prosa e das personalidades que máis adoita utilizar e que xa coñecía, explotando aspectos que non me atraen.

De feito, algo moi curioso certamente, os personaxes principais do seu relato gustáronme moito máis no seguinte, da man de Lauren Myracle, e coa súa forma de tratalos consegueu mellorar o inmellorable.

Este último relato do libro encantoume, e desexei que se centrase nel toda a novela. De feito, conseguiu subir media estrela ou incluso máis a miña calificación en Goodreads. A trama era moito máis orixinal, a protagonista divertida, contaba cunha trama interesante e completa e a maneira de integrar as historias anteriores foi algo que Myracle soubo controlar e facer con naturalidade. 

Pareceume un relato divertido e á vez positivo, adorable, o que realmente esperaba dun libro navideño. Consegueu transmitir as ideas básicas dunha película de Nadal.

O mellor, mellor, mellor de Noches Blancas, foi o final. Ese encontro das tres parellas formadas nos relatos, a relación entre eles, como tres historias opostas e independentes se integran nunha. O libro mellora cara o final sen dúbida.

En conclusión, Lauren Myracle salva todo o libro, (aínda que Maureen Johnson non o fixese tan mal) tras a absoluta sinxeleza e sosez de meu amado John Green. Un libro para amantes do Nadal, que tampouco conseguiu conquistarme, aínda que con el esbocei algún que outro sorriso. Un sinxeliño 3/5 en Goodreads.

Reseña: El fantasma de Canterville.

Non vou a enganarvos, elixín a lectura deste cortísimo conto de Oscar Wilde como libro optativo para o instituto pola gran aglomeración de traballos e exames que tiña nese momento (e que sigo a ter) sen fixarme moito na súa temática. Direi na miña defensa que si sabía que era un clásico, unha obra dun autor importante e valoradísimo, pero isto, dado que nunca lera ningunha outra novela ou conto do autor, non foi un elemento imprescindible á hora de elixir.

A verdade é que me sorprendín moito con El fantasma de Canterville, pois tiña a idea preconcevida de que non ía ser gran cousa. Pensei que me ía a gustar relativemente, que ía a obter un 2,5 ou 3 sobre 5 nas miñas calificacións de Goodreads como moito e se trataría dunha lectura sen máis, pero o certo é que me gustou, sobre todo a primeira metade da historia.

Esta conta como unha familia adiñeirada e importante na política estadounidense se muda a Inglaterra, a unha casa na que vive un fantasma dende moitos séculos atrás, razón pola cal leva desocupada longo tempo. Lonxe de preocuparse, a nova familia dona da mansión de Canterville, dedícase a molestar ao fantasma por pura diversión, algo que enfada terriblemente a este.

O primeiro que me sorprendeu do autor é o tremendo e xenial tono satírico co que narra a historia. Non se trata da típica e trillada historia de fantasmas que esperaba, senón, precisamente, é unha crítica ou parodia deste tipo de novelas tan populares na época. Esa maneira de contar como a familia persegue ao fantasma e lle fai numerosas falcatruadas, en lugar de ser ao revés, é tremendamente irónica e divertida, e incluso o é máis a reacción do propio ente ao verse como obxectivo desas bromas.

Nunca esperei divertirme ou incluso sorrír cunha obra destas características, pero a verdade é que o tono humorístico de Wilde é moi bo.

Tamén esa loita, de transfondo na novela pero deixándose ver claramente e a propósito, entre a Inglaterra do momento e Estados Unidos, esa esaxeración dos costumes e forma de ser dos cidadáns de ambos países, é realmente divertida. Wilde consegue plasmar esceas absurdas e ridículas dunha maneira sinxela e maxistral.

(Unha mención especial ao feito de que a mancha de sangue cambia de color porque o fantasma o colorea con pintura cada mañá, simplemente delirante e marabilloso...)

O problema veu coa segunda parte da historia. Todos estes elemntos desaparecen e cóntase un extraño desenlace (que non me quedou moi claro) no que perdemos de vista aos dous protagonistas principais, polo que non sabemos que ocorreu realmente. Acaba moi rápido, de súpeto e sen avisar, e para min iso estropea o demais, porque parece que o relato estaba inconcluso.

Conclusión: Unha historia divertida e irónica cun final que o chafa todo. Unha historia cortiña sen demasiada importancia pero ben construída. 3/5 en Goodreads.

Reseña: Since you´ve been gone (Desde que te fuiste)

Por fin, por fin, por fin vos traio a reseña de Since you have been gone da popular escritora de literatura xuvenil Morgan Matson. Esta novela foi a miña primeira lectura do ano e convertiuse rapidamente nunha das miñas favoritas da Historia, porque me sorprendeu moitísimo e de maneira moi positiva. 

Este libro foi un dos que comprei no verán polo meu cumpreanos, na súa versión orixinal en inglés, pero aínda non o lera, despois de meses collendo po na estantería. 

A verdade é que me sorprendeu moito, non só porque non esperaba que fose como é, senón porque as miñas expectativas con respecto a el non eran demasiado altas. Simplemente pensaba que era un libro sinxelo, normaliño e sen moita ciencia (razón pola cal, precisamente, o comprei en inglés, esperando que fose moi fácil de ler, como si o foi) pero nada más lonxe da realidade. Si é un libro que se deixa ler e engancha pero vai moito máis alá.

Conta a historia de Emily, unha rapaza tímida, moi sensata e responsable, sen moitos amigos,cuxa vida cambiará cando coñeza a Sloane, unha rapaza totalmente diferente a ela: alocada, moi extrovertida e divertida. Emily pasará de ser unha descoñecida para todos a converterse na "amiga de Sloane", e a súa vida xirará totalmente ao redor desta, polo que cando un verán desaparece misteriosamente, verase nunha situación moi difícil, totalmente soa  sen saber que facer sen Sloane, da cal depende demasiado, pero nun verán, Emily cambiar´e convertirase en alguén que non imaxinaba que podería chegar a ser, grzas a unha lista que Sloane lle deixa, con cousas que debe facer se quere atopala.

Dende o principio do libro enamoreime del e souben que me encantaría. En primeiro lugar, Emily recordoume moitísimo a min en moitos aspectos da súa personalidade e sentinme reflexada en certos acontecementos, xa que eu tamén tiven na miña vida unha mellor amiga como Sloane e pasei por certos momentos como os que ela sofre na súa relación con ela. Isto fixo que me introducise na historia de cheo, e disfrutase cada palabra.

A maneira de narrar da autora tamén axudou a que isto ocorrese, porque é terriblemente envolvente, ademais de conseguir transmitir os sentimentos e pensamentos de Emily dunha maneira impresionante. Para isto axúdase de flashbacks da súa relación con Sloane, que fan que entendas mellor polo que ela pasou ata chegar ao momento presente, que comprendas porque sinte o que sinte e pensa o que pensa.

Ten unha prosa luminosa, positiva e alegre: por moi mal que o estea pasando a protagonista e por moi inverno que fose cando lin Since you´ve been gone, para o lector é sempre verán. É unha lectura cálida, que consegue que te sintas ben. Os acontecementos narrados tamén axudan a que te sintas dese modo, porque o verán que pasa Emily é absolutamente marabilloso, bonito e emotivo.

Non hai un so detalle na novela que poida criticar, nada sobra, nada falta, todo está perfectamente construído e é unha historia perfecta.

En canto á evolución que podemos notar en Emily é algo enormemente notable: a Emily das primeiras páxinas non ten nada que ver coa do final, sendo esta unha persoa independente, libre e feliz, que descubriu unha nova maneira de vivir. Isto tamén o transmite moi ben Morgan Matson coa súa pluma que certos críticos describiron á perfección como "heartwarming". Non creo que haxa nha soa palabra no mundo que poida definilo mellor.

A relación amorosa que se da na novela tamén e marabillosa. Non se trata de instalove (de feito o rapaz de moza durante toda a hisoria ata pouco antes do final e nin seuqera Emily se espera ter nada con el) e vaise desenvolvendo de forma lenta e preciosa, sen ter unha importancia excesiva na novela pero dándolle un toque necesario que a completa. Tamén me pareceu terriblemente importante e bonito como Emily pasa de non ter a ninguén  e sentirse soa e nun bucle depresivo sin fin a ter un boísimo e marabilloso grupo de amigos que de verdade a queren e a aprecian. Esas saídas e quedadas con eles que ía lendo facíanme sorrir e sentirme totalmente feliz.

É un libro que transmite felicidade, ánimo, esperanza e calor. Unha absoluta boa lectura. Non sei como expresar como me fixo sentir; as palabras e a historia non son o principal e o máis importante, senón como a autora o plasmou, a maneira de facelo. Todo está ben atado e os sucesos teñen sentido completo, nada ocorre porque si, incluso os dramas que ocoren a final despois de que "algo" ocorra.

O ritmo da novela é tamén perfecto, o suficientemente rápido para que non te canses e o suficientemente lento para que o entendas todo, te empapes da historia e te vexas atrapado. 

O final, esa parte da trama co que sabedes que son crítica en exceso, soubo convencerme. Que non era o final dos meus soños? Non. Pero pegaba coa trama e coa novela, era adecuado, aínda que eu non faría con Sloane, non sentiría cara ela, o que Emily sentiu e decidiu (non quero spoilear).

O único, foi que quedei con mil ganas de saber que pasa con Emily e Dawn, unha amiga que ela fai no verán e que é un enorme apoio para ela, porque ambas teñen un enfado por algo que Emily fai e que a ela a pilla moi cerca (porque alguén lle fixo o mesmo) pois soluciónase o problema e a autora remata a novela sen resolver o enfado. Desde o meu interior rezo para que todo acabe ben entre elas porque a vexo como moi boas amigas nun futuro.

En resume, unha novela marabillosa, perfecta para min, cunha trama que me pilla moi de cerca e que consegue quentar o teu corazón. Extremadamente positiva, esperanzadora, agradable e perfecta, esta novela vai directísima ao Top das Mellores Lecturas do 2016, sen ningún tipo de dúbida existente.

Reseña: La casa de Bernarda Alba.

La casa de Bernarda Alba é un clásico da literatura española, que tiven que ler para o instituto e cuxo argumento prometía, aínda que tampouco esperaba demasiado del.

É unha obra de teatro, polo que apenas chega ás 60 páxinas, que conta como é o luto das cinco fillas de Bernarda Alba tras a morte de seu pai. Por orde de súa nai, non poderán saír da casa en oito anos, algo que non gusta a ningunha delas, pero a algunhas menos que a outras. Cando Pepe El Romano entra nas vidas das irmás, descubriranse certos segredos e produciranse certos sucesos inesperados para elas.

A verdade é que a obra me gustou, sobre todo o seu argumento, a historia que se conta, pois pareceume orixinal e moi interesante, ao representar moi claramente a mentalidade machista da época (que podemos ver na maneira de pensar de Bernarda) e sociedade española do momento, pero houbo certos aspectos que non me convenceron, que me deixaron fría, e fixeron que a miña opinión sobre o libro empeorara en certo grado.

Ao ser tan breve, todos os seucesos ocorren demasiado rápido, en moi poucas páxinas, e quizais isto fixo que a miña opinión da obra empeorase un pouco, pois estou acostumada a ler novelas, narrativa, e a ausencia de narrador en La casa de Bernarda Alba fixo que me sentise rara e non me convencera de todo.

A pesar disto, os personaxes creados por Lorca parecéronme absolutamente marabillosos, moi complexos e completos, profundos, e, a pesar da ausencia dun narrador que nos puidese mostrar os pensamentos das protagonistas, o lector pode entender a súa mente, adiviñar que pensa e como vai a reaccionar, e practicamente é como si nolo contaran.

Outro aspecto da obra que tamén me encantou e que xunto cos personaxes fixo que mellorase a miña opinión sobre ela, tendo en conta que a historia en si non me onvenceu de todo, foi a menira tan clara de ensinarnos a preocupación de Bernarda en concreto pero tamén das fillas e demais veciñas do lugar, ante a posibilidade de provocar faladurías e ser protagonistas de cotilleos e historias, ese temor ao escándalo que todas sofren e como este inflúe na súa maneira de comportarse e na súa vida en xeral.

Pero, sen dúbida, o mellor de La casa de Bernarda Alba, de toda e cada unha das páxinas do libro, é o final. Xa me gustara e me parecera marabillosa esa maneira tráxica de concluír toda a trama, pero cando lin a última frase de Bernarda (que non vou escribir porque sería un gran e enorme spoiler) quedei marabillada, pois define á perfección a súa mentalidade e o argumento da obra, e considero que non habería outra mellor que poñer no seu lugar.

Conclusión: Ben, personaxes marabillosos e boa descripción da época para unha trama que non me acabou de convencer.

Reseña: La ladrona de libros

Por fin, por fin, por fin vos traio a reseña da novela La ladrona de libros, que comecei cara finais de Novembro e que me levou un mes enteiro ler.

 A verdade é que me agobiei bastante cos lectura desta novela, pois non daba avanzado e parecía que xamais a ía a acabar. Esto debíase, principalmente, ao bloqueo lector que sufría durante os meses pasados que me impedía atopar unha lectura que me agradara e que provocaba que non fose capaz de ler case ningún libro enteiro sen ganas de abandonalo. Considero que La ladrona de libros foi unha mala elección tendo en conta o momento no que a lin, e creo que o feito de que non se trataba dunha boa época lectora para min puido influír na miña opinión sobre a novela. Aínda así, a pesar de que foi unha lectura que ao principio se me fixo bastante densa, gustoume, se ben esperaba que o fixese bastante máis.

Trátase dun libro que se desenvolve durante a Segunda Guerra Mundial, na Alemaña nazi, e no que a morte nos narra a vida de Liesel, unha nena que sente un gran amor pola lectura e sofre de primeira man o horror da guerra.

En primeiro lugar, debo dicir que non sabía moito sobre a trama do libro, pois na sinopse non podemos atopar demasiada información. Alégrome bastante deste feito, pois creo que desta maneira o lector pode disfrutar máis da novela e sorprenderse do rumbo que toma, pero no meu caso fixo que me sentise un pouco desconcertada ao comezala. Eu estaba convencida de que o eixe principal da novela ía ser a guerra, é dicir, non pensaba que se ía tratar este tema en exclusiva, deixando de lado todos os demais (era consciente do gran papel que a lectura tiña neste libro) pero si comecei a ler a historia coa idea de que esta pasión polos libros da protagonista se ía ver condicionada pola guerra e que durante toda a novela se nos ía a estar contando o ambiente político de Alemaña, cando, en realidade, se non temos en conta a trama de Max na historia, a guerra non ten demasiada importancia e, aínda que si se ve condicionada por esta a vida de Liesel de forma inevitable e moi importante, a narración non se centra nela tanto como imaxinaba e non podemos pensar en La ladrona de libros como nun libro sobre a Segunda Guerra Mundial nin a vida nese momento histórico.

Como dicía, o factor principal da novela é a pasión pola lectura, pero tampouco sinto que sexa o único tema do libro, tamén se centra na vida dos alemán durante o réxime nazi e noutros centos de cousas, polo que non sei exactamente de que maneira pensar neste libro. Eu definiríao como unha especie de narración da vida de Liesel, simplemente, na que aparecen a guerra e a lectura porque son acontecementos desta, pero na que tampouco teñen esa importancia que nun principio, por como se che presentan, imaxinas. Trátase dun libro bastante especial e difícil de categorizar.

Centrándose na historia en sei, direi que non soubo conquistarme. Si que foi un libro que considero de calidade, ben narrado e cun argumento e historia que o autor Markus Zusak sabe tratar, pero simplemente non é para min. Tiña a idea de que me ía a emocionar moito, que choraría con el a mares, pero non foi así pois, aínda que non puiden evitar soltar algunha lagrimiña no final e nese momento con Max entre outros puntos tristes da historia, ao non centrarse nos horrores da guerra dunha maneira directa, non hai moitas partes da novela nas que poidas emocionarte ou entristecerte. Non me entendades mal, si que se ve dunha maneira clara as penurias e as horribles situacións que os cidadáns alemáns viviron nese momento do século XX, pero o narrador pasa moi por encima e non se che contan dunha menira que provoque a suficiente lástima en ti como para chorar. O ambiente durante todo o libro e triste e deprimente pero non hasta ese grado.

Os personaxes, en cambio, parecéronme marabillosos e moi moi traballados. Non son personaxes planos e perfectos, senón que teén defectos e virtudes que se aprecian claramente, pois as personalidades de todos eles refléxanse moi ben por parte do autor, que consegue que odies e te encariñes con eles e que, realmente, chegues a coñecelos. Chegarás a simpatizar con Hans e Max e sentir lástima e pena verdadeiras por este último ata límites insospeitados e, aínda que ao principio o dudes, tamén te encariñarás con Rosa. Sen dúbida, os personaxes de La ladrona de libros son unha moi boa razón para emprender a lectura desta novela.

En realidade, non sei moi ben o que sinto cara este libro, pois si ben moitas das partes del me encantaron, sobre todo pasada a demaiado longa introducción, outras deixáronme bastante indiferente e non me apasionaron. Por desgracia, ao remate da lectura sentinme como no seu comezo, sen cambio ningún, e aínda que si me gustou, sen unha opinión de todo formada sobre ela. Creo que esto se debe ao momento no que lin esta novela, e lamento moito que isto influíse na miña percepción da mesma, aínda que, quizais, La ladrona de libros non está escrito para min de todas maneiras.

Recomendo en certo grado a súa lectura, pero, definitivamente, a min,  non acabou de convencerme.

Reseña: El guardián entre el centeno

El guardián entre el centeno é unha novela moi importante e coñecida, con certa polémica por ser a último libro que o asasino de John Lennon comprara, e que levaba moitísimo tempo esperando no meu ebook a que eu o lese.

Conta a historia de Holden, un adolescente que estuda nun internado do que é expulsado por ter aprobado só dúas asignaturas. El decidirá pasar os tres días que lle quedan ata ter que regresar á casa en Nova York, para divertirse antes da reprimenda de seus pais, xa acostumados ás expulsións do fillo. Alí el vivirá varias situacións e reflexionará sobre todos aqueles feitos que o preocupan.

Foi unha novela que me transmitiu boas vibracións dende a primeira páxina, pola maneira de narrar souben que me ía a enganchar e a entreter, e que me ían encantar as reflexións que o protagonista leva a cabo. 

A prosa de Salinger é marabillosa, e recordame en certo modo á de John Green, o meu escritor preferido, nese ritmo lento e á vez nada pesado, e en certos aspectos que non sei explicar. Trátase dunha novela que se le de forma amena, pero que á vez non é nada sinxela, senón cun argumento complexo e moi bo.

En canto ao argumento, tamén me recorda a algo, neste caso Holden paréceseme a Charlie, protagonista do meu libro favorito Las ventajas de ser un marginado: Ambos son distintos ao resto, reflexionan moito, danlle voltas a milleiros de aspectos que ao resto dos rapaces da súa idade non lle dan importancia, e sofren e pásano mal por certo asuntiño do seu pasado. En conclusión, que esta novela ten unha trama moi na miña liña e unha narración marabillosa e moi adecuada para o argumento.

As reflexións de Holden son moi profundas, el rexeita a falsedade da xente, moitas veces impulsada pola sociedade e ben vista, así como outros tantos aspectos. É unha persoa que lle da mil voltas ás cousas polo que ao longo das páxinas vemos claras referencias a reflexións anteriores, creándonos nós mesmos desta maneira unha clara imaxe de Holden. 

O único (coma sempre) que quizais non me acabou de gustar, foi o final. Non é que me desgustase, non foi así para nada, senón que o autor deixou moitos cabos soltos e todo no aire. Os feitos que se di que ocorreron dende o fin da novela ata o presente, cando Holden conta a historia, son raros e nada concretos. Aínda así, non me desgustou.

En conclusión, unha novela marabillosa, que consegue que te deixes levar pola lectura e que simpatices co protagonista. Simplemente, un libro xenial con unha prosa tamén marabillosa.