Reseña: Farenheit 451 de Ray Bradbury

“There must be something in books, something we can’t imagine, to make a woman stay in a burning house; there must be something there. You don’t stay for nothing.” 

"Debe haber algo nos libros, algo que non podemos imaxinra, para facer que unha muller permaneza nunha casa en chamas; debe haber algo ahí. Ti non te quedas por nada"

Non sei si recordaredes que comentei, haberá uns 6 meses, que desexaba ler as tres novelas distópicas clásicas, nais dos actuais libros do xénero, que son Farenheit 451, Un Mundo Feliz e 1984. Este último era o que de verdade me chamaba a atención, pero como tamén era (en apariencia polo menos) o máis complexo, decanteime por Farenheit 451 para comezar con eles.

Tal e como esperaba, pois era perfectamente consciente de que quizais podía ocorrer, esta novela non me gustou en exceso, é dicir, si me pareceu moi ineteresante e moi intelixente con respecto as ideas que se sosteñen e as reflexións do autor por medio do protagonista, pero o que é o libro en si, a narración, historia e trama, non me apasionaron e parecéronme normaliños, mediocres, non porque estiveran mal pensados ou executados senón porque non me sorprenderon en absoluto e non creo que se trate dos aspectos que deban destacarse da novela e polos cales esta é célebre: o importante, o intelixente e o distinto de Farenheit 451 son as ideas e reflexións, a crítica á sociedade e ás novas décadas que estaban por chegar e cuxos cambios se estaban prevendo e que, en moitos casos, efectivamente se cumplen.
A novela conta a historia dunha sociedade futura na que os libros están prohibidos, para evitar que as persoas pensen e razonen e traten de poñer pegas ou dubidar acerca de algo que o Estado e o goberno impoñen ou din. Ademais, as persoas non están interesadas en ler, porque iso é algo lento, que leva tempo, entre os sucesos das súas rápidas e caóticas vidas, nas que o único que se busca é ser feliz, mediante a ignorancia e aceptando todo o que se lle da xa feito. Para evitar a lectura que poida alterar o ambiente e á poboación, créase un grupo de bombeiros que se encargan de prender lume ás casascon libros, os propios libros e, en ocasións, á xente que os posúe.

O certo é que o libro non me acabou de convencer, pareceume un libro de 3 estrelas sobre 5 e sen máis, porque aínda que, como xa digo, está ben pensado e ten unha gran reflexión e razonemento detrás (e isto é indudable) isto non é suficiente para acabar de apasionarme, e fáltame algo de acción, algún suceso, e que se expliquen máis profundamente as cousas que leva a cabo o protagonista, porque, en moitas ocasións, carecen de sentido ou ocorren tan rápido que nin tempo a asimilalo che da. É un libro cortiño, no cal pasan mil cousas sen que queden moi claras as razóns polas cales ocorren, no que o ritmo é demasido rápido pero sen que pase nada en especial e que non engancha.

Todo isto é un pouco contradictorio, pero é a miña opinión: é un libro curto no que ocorren demasiados feitos pero á vez non pasa nada interesante. Non sei, o único que me atrapou foron as reflexións do autor e penso que é, realmente, o único que merece a pena.

De feito, a parte que máis me gustou foi a final, cando aparecen en escena uns homes que non seguen a mesma liña que os vistos ata o momento, e cuxa mensaxe e labor me pareceron esperanzadoras e moi bonitas. O final da novela tamén é bo polos últimos razonamentos que aparecen, que recollen os de toda a novela pero dunha forma máis positiva e buscando mellores posibilidades.

En canto a personaxes, máis que o do protagonista, que é complexo e ben construído, gustoume e convenceume moitísimo máis o seu xefe, quen, a pesar de non ler, polo seu traballo e experiencias pasadas, coñece centos de citas literarias de distintos autores e sabe empregalas como armas verbais contra os seus enimigos. É un moi bo personaxe e é imprescindible para a trama e para a novela en sí.

En conclusión, pola súa trama e polas poucas páxinas que posúe non acabou de convencerme, pero si me alegro de telo lido polas reflexións e as ideas políticas e da sociedade tan interesantes, que en parte predixeron o futuro, aínda que me faltasen sucesos, xiros e algo máis que non sei identificar. un simple 3/5 en Goodreads.

Reseña: El guardián entre el centeno

El guardián entre el centeno é unha novela moi importante e coñecida, con certa polémica por ser a último libro que o asasino de John Lennon comprara, e que levaba moitísimo tempo esperando no meu ebook a que eu o lese.

Conta a historia de Holden, un adolescente que estuda nun internado do que é expulsado por ter aprobado só dúas asignaturas. El decidirá pasar os tres días que lle quedan ata ter que regresar á casa en Nova York, para divertirse antes da reprimenda de seus pais, xa acostumados ás expulsións do fillo. Alí el vivirá varias situacións e reflexionará sobre todos aqueles feitos que o preocupan.

Foi unha novela que me transmitiu boas vibracións dende a primeira páxina, pola maneira de narrar souben que me ía a enganchar e a entreter, e que me ían encantar as reflexións que o protagonista leva a cabo. 

A prosa de Salinger é marabillosa, e recordame en certo modo á de John Green, o meu escritor preferido, nese ritmo lento e á vez nada pesado, e en certos aspectos que non sei explicar. Trátase dunha novela que se le de forma amena, pero que á vez non é nada sinxela, senón cun argumento complexo e moi bo.

En canto ao argumento, tamén me recorda a algo, neste caso Holden paréceseme a Charlie, protagonista do meu libro favorito Las ventajas de ser un marginado: Ambos son distintos ao resto, reflexionan moito, danlle voltas a milleiros de aspectos que ao resto dos rapaces da súa idade non lle dan importancia, e sofren e pásano mal por certo asuntiño do seu pasado. En conclusión, que esta novela ten unha trama moi na miña liña e unha narración marabillosa e moi adecuada para o argumento.

As reflexións de Holden son moi profundas, el rexeita a falsedade da xente, moitas veces impulsada pola sociedade e ben vista, así como outros tantos aspectos. É unha persoa que lle da mil voltas ás cousas polo que ao longo das páxinas vemos claras referencias a reflexións anteriores, creándonos nós mesmos desta maneira unha clara imaxe de Holden. 

O único (coma sempre) que quizais non me acabou de gustar, foi o final. Non é que me desgustase, non foi así para nada, senón que o autor deixou moitos cabos soltos e todo no aire. Os feitos que se di que ocorreron dende o fin da novela ata o presente, cando Holden conta a historia, son raros e nada concretos. Aínda así, non me desgustou.

En conclusión, unha novela marabillosa, que consegue que te deixes levar pola lectura e que simpatices co protagonista. Simplemente, un libro xenial con unha prosa tamén marabillosa.

Reseña: Me and Earl and the dying girl (Un final para Rachel)

Como xa comentei con anterioridade neste Book Tag que hai pouco que publiquei, Me and Earl and the dying girl é unha novela que tiña moitísima ganas de ler, e dicindo isto aínda me quedo corta, pois non deixaban de falar deste libro por todas partes, e máis incluso despois de que se soubera que se ía a rodar unha película (xa está rodada a día de hoxe, pero creo que aínda vai tardar en estrearse en España bastante tempo). Ademais, debido ás críticas tan diferentes sobre a mesma novela (uns odiárona e outros adorárona) non podía esperar máis para comprala, así que cunha compra en Amazon, fíxenme cun exemplar en inglés deste libro e doutros dous libros máis, cuxos títulos aínda non quero desvelar, por moi poucos cartos, xa que en Estados Unidos e Gran Bretaña os libros son máis baratos (incluso cos gastos da viaxe).

Me and Earl and the dying girl, conta a historia de Greg, un rapaz aficionado a filmar versións de películas que lle gustan co seu amigo Earl, e como se ve obrigado a comezar a pasar tempo con Rachel, unha enferma de cancro, debido á insistencia de súa nai. A propia novela está escrita por el, como se se tratase dun diario pero moito menos formal e reflexivo, sen apenas sentimentos no seu interior, polo que dende o principio se che advirte que non se trata da típica novela xuvenil triste na que alguén se namora dunha enferma de cancro e ao final choras e aprendes algo, nunha clara referencia a Bajo la misma Estrella.

A pesar de que, como vos digo, xa había unha advertencia clara no que esto respecta, eu seguía pensando, coa miña terquedade, que isto ía ser así igualmente (na miña defensa debo dicir que era o que parecía tendo en conta a temática en cuestión) polo que levei unha gran decepción en certo modo no que isto se refire.

Antes de engadir nada máis, resumo as miñas impresións nunha soa frase: é un dos libros máis raros que xamais lin, sen ser isto nada positivo nin negativo. É simplemente extravagante. Basicamente, Greg cóntache o que lle ven en gana, sen ter porque estar demasiado relacionado co fío principal da historia, pero consegue que che interese. Ademais, non se trata dun libro narrado dunha forma convencional, senón que podemos atoparnos no seu interior con guións de películas, listas, clasificacións... que o protagonista fai e que teñen certo sentido dentro da historia.

Cando comezas a novela, das por sentado que se vai tratar dun libro gracioso, cómico, co que vas botar certas risas (e así é nun comezo) pero cara a metade da novela cambia por completo a túa percepción, porque as cousas que che producían eses sorrisos e risotadas volvense deprimentes. A ver si me explico: Greg di todo o tempo, referíndose a si mesmo, frases que baixan a autoestima a calquera, do tipo "Non sei para que escribo isto se eu non sei facelo", "Non sei quen vai querer ler esta (textualmente) merda de novela", "probablemente a ninguén lle interese"... Pero todo nun tono destendido e cómico que fai que non o tomes en serio, pero tras 1000 frases dese estilo comeza a embargarche un sentimento deprimente e melancólico e non fai graza e, para que mentir, cansa un pouco e aburre tras tantas repeticións do mesmo.
E esta é tan só unha das moitas cousas raras que podemos atopar e que fan que non saibamos que pensar de Me and Earl and the dying girl. Continúo: en teoría Rachel é un personaxe fundamental na trama, en cambio non chegamos a saber nada (e cando digo nada, digo nada) dela, e Greg e Earl tampouco, sobre todo o primeiro, e el sábeo, por iso se volve a dedicar outras 150 réplicas a si mesmo para auto-fundirse na miseria e auto-facerse sentir culpable que deprimen, outra vez, un montón. E todo o que di é certo, pero non fai nada para cambialo, impórtalle pero non lle importa; é todo moi confuso e non consigo sacar nada en limpo... E como xa dixen, todo cun ton divertido e cómico, pollo que a confusióne maior.

O personaxe de Greg non cambia nin progresa en toda a novela; unha vez máis quere facelo pero á vez non, e está decepcionado consigo mesmo e á vez non. É raro...

Cando ao final do libro ocorre algo con Rachel (morre, e non é spoiler porque Greg cóntanolo na primeira páxina) esperas un epílogo, evolución de Greg, que saque algo en claro, que a súa vida cambie, algo... pero non ocorre nada... E aínda que poida parecer que a novela é moi triste, por todo o que estiven decindo, non o é para nada: ocorren cousas terribles pero cóntanseche de forma alegre, polo que non sentes ningunha das dúas cousas.

Pode parecer que a iña opinión sobre a novela é mala, pero non, gustoume, aínda que, dende logo non esperaba algo así. Intente i explicar o mellor que puidn as sensacións que transmite o libro, aínda que supoño que o fixen dunha forma tan confusa como a propia obra. É mellor lela para poder comprendelo.

Gustaríame poder dicir que me gustou moito o libro, como esperaba que ocorrese, pero non podo. Tampouco podo negalo e dicir que non foi así. Simplemente, esta novela é diferente e toda unha experiencia. Teño moitas máis expectativas na película (que se estrea pronto e da que falarei na miña sección de Adaptacións cinematográficas en canto a vexa) porque creo que pode espresalo todo mellor e doutra maneira.

Reseña: La casa 758

La casa 758 é un libro publicado por Nube de Tinta, unha editorial que soe publicar libros do estilo que me gusta, reflexivos e moi interesantes, como o caso das novelas de John Green. Neste caso, cóntasenos a historia de Krista que perdeu a súa nai nun accidente de tráfico hai dous anos, que aínda non o superou. Seu pai, en cambio, seguiu adiante coa súa vida con bastante facilidade, algo que ela non lle perdoa. Krista, ademais, acude todos os días á casa 758, o fogar do rapaz que conducía o outro coche no accidente e que o provocou, sen saber moi ben para que. Ademais, a visita do seu avó húngaro e as historias que el lle conta sobre o Holocausto farán que reflexione e decida seguir adiante coa súa vida.

A verdade é que o libro me sorprendeu bastante no que concerne á dirección que ía tomar a novela, pois pensei que a base da historia serían o avó e as súas vivencias durante a Segunda Guerra Mundial, mentres que iso non é para nada o máis importante e o avó non aparece no libro ata máis da metade. En realidade, a trama máis importante e na que se apoia a novela case ao completo son os sentimentos de Krista con respecto á morte de súa nai e o mal que o pasa debido á pronta superación de seu pai e como refai a súa vida en tan pouco tempo, tendo xa unha nova parella que, ademais, ten dous fillos pequenos. É realmente interesante ver o frustrada que ela se atopa e como intenta por todos os medios evitar ir á casa 758 sen conseguilo, aínda que realmente ela non sabe porqué o fai.

A narración e pausada, sen chegar a ser lenta pero sen que ocorran tampouco demasiados sucesos continuamente, e moi áxil, facendo que leas a novela moi moi rápido e de forma moi amena. A verdade é que me gustou bastante, pero ten unha serie de contradiccións que non acabei de entender, como por exemplo o carácter e madurez da protagonista: ao comezo do libro parece quizais máis madura despois de pasar por ese trauma tan duro para ela, pero en canto entra en escea Jake, que será un gran apoio para ela, parece perder cinco anos e adopta o carácter de unha adolescente insegura e ensínanos unha cara moi diferente, aínda que non con iso quero dicir que sexa algo negativo.

Gustoume moito descubrir pouco a pouco o ocorrido hai dous anos, que non se nos conte de golpe ao principio da novela, senón que o vaiamos descubrindo pouco a pouco, e ver tamén esa evolución en canto á aceptación do ocorrido, e a relación cos seus "hermanastros" Chad e Emma, algo que me encantou. Non sei como explicar as sensacións que me transmitiu esta novela, nin como analizar por separado todas esas pezas do puzzle que é a novela, pero simplemente decir que me gustou moitísimo e que é un libro moi especial e moi diferente que recomendo moito.

O máis destacable, quizais, é o final, realmente moi moi moi moi inesperado. Non é só que non esperes o que van a contarche (que non o esperas) senón que, directamente, non esperas que haxa nada que esperar, non cres que vaian a dicirche nada novo. Gustoume ese final, aínda que o vin quizais precipitado, non acabe de explicarse ben de todo e non ten moito sentido que non fagan referencias a iso e o omitan durante odo o libro sendo tan tan tan importante.

Conclusión: Gustoume moitísimo e pareceume moi moi especial. É realmente moi interesante e mestura varios puntos e tramas diferentes para crear unha boa novela.

Reseña: Si decido quedarme

Normalmente, por non decir sempre, escribo e publico as reseñas das miñas lecturas na orde que as levo a cabo, e poucos días máis tarde de facelo. Esta vez, en cambio, antepuxen outras reseñas a esta (en realidade lin Si decido quedarme antes da primeira parte da triloxía Numbers, reseña aquí) porque non tiña moi clara a miña opinión e o que ía dicir sobre esta novela.

Si decido quedarme de Gayle Forman é un libro moi popular na literatura xuvenil e con moi boas críticas (que ademais conta cunha adaptación cinematográfica), polo que había tempo que o quería ler, e ademais ten un argumento moi chamativo, moi interesante que me inspirou unha gran curiosidade dende o primeiro momento.

Mia e a súa familia deciden visitar aos seus tíos unha mañá nevada de inverno, dado que se suspenderon as clases por esta mesma razón. De camiño, sofren un accidente de tráfico, como consecuencia do cal, Mia entra en coma e deberá decidir se quedarse ou morrer, tendo en conta a súa situación actual.

Esperaba moito máis. Pensaba que ía ser unha novela moitísimo máis profunda e reflexiva, e que me ía encantar, en cambio, fíxoseme moi superficial e para nada tan impactante como esperaba.

Para empezar, o feito de que Mia sexa unha especie de "fantasma" que o ve todo mentres está en coma, xa non me acaba de convencer, preferiría (e pensaba que ía a ser así) que ela escoitase e notase cousas dende o seu corpo, é dicir, que aínda que estivese inconsciente estivese igual atenta ao que ocorrera ao seu redor e se enterase de todo de igual maneira. Aínda así, este feito é un detalliño, unha tontería que non me molestou demasiado na gran montaña de puntos que non me souberon convencer.

A novela, estábame gustando moito mentres Mia recordaba o seu pasado e os últimos sucesos na súa vida, encantoume como a autora intercala estes recordos coas accións que ocorren no presente do libro durante toda a novela, iso teño que recoñecerllo, pero entón, cheguei á parte na que o noivo de Mia chega ao hospital e non lle deixan vela. Basicamente, nese momento el e a mellor amiga da protagonista fan a maior e menos críble estupidez xamais lida ou escrita na literatura mundial. Quedei... descontenta totalmente e coa boca aberta da sorpresa de semellante tontería.

A partir de entón, Mia empeza a ter razoamentos estraños sobre se dependerá ou non dela o quedarse ou morrer (metidos no argumento, ademais, con calzador e moi collido con pinzas, pero ímosllo perdoar) e a basar a súa decisión en recordos e sucesos francamente superficiais e sen importancia, a maioría dos cales arredor da figura do seu mozo e a súa, aínda non decidida, relación a distancia. Francamente, decepcionoume moitísimo que no único que poida pensar no momento da súa importante decisión como argumento para quedar, sexa a súa relación amorosa.

Como xa comentei, o único que verdadeiramente me gustou da novela e non me decepcionou, foi a tan boa obra por parte da autora á hora de introducir os recordos na trama, algo que non soubo manter na creación dun final e conclusión á novela. Simplemente, Mia toma a súa decisión (que ademais se vía a leguas, pero bueno, non estivo tan mal levada) en catro frases, coma quen di, demasiado rápido e sen darche tempo a paladeala. Mal.

Conclusión: Decepcionada é pouco. esperaba moito máis con ese argumento tan prometedor e esas críticas tan boas, pero quedei pasmada do pouco que me fixo sentir e me emocionou.

Reseña: Ventajas de ser un marginado

Las ventajas de ser un marginado é un libro de Stephen Chbosky, basándose no cal foi creada a película do mesmo nome protagonizada por Emma Watson, e así foi como eu o coñecin, pois, aínda que non vin a película, tívome boa pinta e quixen ler o libro.

Esta novela conta a historia de Charlie, un adolescente moi marcado por un trauma infantil e uns sucesos que nin el mesmo recorda ben, que influíron na súa infancia e, por conseguinte, no resto da súa vida, que comeza o seu primeiro ano de instituto,  no cal non coñece a ninguén, pois o seu único amigo suicidouse un ano atrás.  Alí coñecerá a Sam e Patrick, dous irmáns que o levarán a coñecer a vida dun adolescente popular e farán que teña novas experiencias vitais. 

Todo isto coñecémolo grazas a unhas cartas que Charlie envía a un rapaz (cuxa identidade non coñece el nin nos, tan só o fai porque escoitou dicir a unha amiga do receptor das cartas que este sabía escoitar moi ben) nas que conta que tal lle vai e que cousas lle ocorren.

Ata aquí, tanto a trama como a forma de ser contada poden parecer xa moi trilladas pero para nada. De feito a sinopse do libro, a que aparece na parte de atrás do libro, é moi superficial, pois a sensación que desprende Las ventajas de ser un marginado provoca que penses, reflexiones e valores o que les, é dicir, non é un libro no que importen tanto os feitos narrados como as sensacións, reflexións e ideas do propio personaxe. En este aspecto, recordoume moito a Buscando a Alaska de John Green, unha novela na que o personaxe é moi moi moi parecido a Charlie (ambos non teñen amigos ata que coñecen aos co-protagonistas, reflexionan moito, namóranse dunha das súas amigas pero saen con outra porque "o seu amor é imposible", son moi profundos...) e tamén ten feitos duros que fan pensar. Aínda así, Las ventajas de ser un marginado gustoume moitísimo máis que Buscando a Alaska, infinitamente máis, encantoume, e quedei impactada co final.

Sen dúbida esta novela converteuse na miña preferida, pois é marabillosa e contén todos os puntos que me gusta atopar nas miñas lecturas. É unha novela especial, diferentes, reflexiva, entretida e que che transmite infinitas sensacións, facendo que te introduzas na historia dunha maneira increíble.

Gustoume moito a forma de tratar os seus problemas de Charlie, que deixa algunhas cousas sen acabar de explicar para logo aclaralo, e lle da unha importancia e profundiza nos acontecementos dunha forma moi especial e pouco común e fai que non te aburras. Ademais, a historia gustoume moito, pareceume orixinal, e enfocada dunha maneira nunca antes vista, ou lida, (ou case, pois John Green tivo unha idea parecida, se ben non igual) e debo recoñecer que me fixo sufrir en bastantes partes e incluso provocou que algunhas bágoas asomasen nos meus ollos, pois a forma na que se descubre que é o que provocou a inestabilidade psicolóxica de Charlie e de que maneira se produciu ese "trauma infantil", son un tanto impactantes e duras.

Conclusión: Un libro orixinal, especial, marabilloso e xenial, moi bo sobre todo para reflexionar e pensar, ideal para cando temos tempo de pararnos, pois é moi cortiño pero require lelo pouco a pouco, sen atracóns, para poder disfrutar cada palabra da marabillosa novela que temos diante.

John Green

Este verán lin Bajo la misma estrella,  o libro do escritor estadounidense John Green, que se converteu nun inmenso éxito en cuestión duns poucos meses. Gustoume, pero non me encantou, e teño que dicir que polo menos parte da culpa téñena os lectores da novela pois recomendáronma tantas veces, e afagárona tanto que xa sabía o que ía a suceder en cada capítulo. As espectativas que tiña estaban moi altas, e s ben non podo dicir que non se cumpliran, porque non sería de todo certo, quedei cun sabor de boca sen determinar.

Aínda así, disfrutei moito coa súa lectura e por iso me animei a ler os outros dous libros (Ciudades de papel e El teorema de Katherine) que anteriormente publicara Jonh Green, e que grazas ao éxito colleitado polo autor na súa última obra, foran traducidos ao castelán. Deles, o que máis me gustou foi Ciudades de papel, sobre todo polo seu comezo, dos mellores que nunca lera, porque é sorprendente e inesperado, facendo que comeces a ler o libro sen saber que esperarte, sublime. En contraposición, está o seu final, que me decepcionou algo, todo hai que dicilo.

Ségueo moi de cerca El teorema de Katherine, que acabei recentemente, e que tamén devorei con ansia. O tema desta novela (e da outra tamén. a verdade) é diferente, sorprendente e xenial, e volve a ser narrado desa forma sublime e fantástica que tanto caracteríza a John Green, un dos meus escritores preferidos.

O que dende logo sei agora, a pesar de non ter moi claro que libro me gustou máis e cal menos do autor, é que John Green é un magnífico escritor que consegue que leas as súas novelas dun tirón e que xamais converte a lectura nunha actividade pesada, e que, de paso, fai que reflexiones, chores e rías.