Reseña: La Casa de las Olas de Jojo Moyes.

 

“Sometimes she wondered how it were possible to be so far from the sea and still feel as if she were drowning.” 

"En ocasións, ela preguntábase como era posible estar tan lonxe do mar e seguir sentindo como se afogara" 

Ultimamente non estaba lendo moito debido ao bloqueo lector que me acompaña e que vai cumprir un ano pero que creo que conseguín vencer grazas ás lecturas tan marabillosas que estou levando a cabo nos últimos meses. Debido ao bloqueo, procurei ler tan só aquelas novelas que me apetecesen moito e seguir os meus antollos literarios, polo que cando comecei a sentir que desexaba un libro que se desenvolvese nun pasado recente (século XX en xeral, en calquera das súas décadas) seguín o meu instinto e comecei con "La Casa de las Olas", bet-seller cuxa trama prometía e moito e parecía da clase de libro que me apasiona.

Non foi ata máis tarde, un cuarto de novela aproximadamente, que me decatei de que a autora da obra era Jojo Moyes, escritora moi popular e moi nomeada ultimamente grazas ao seu último éxito (que non lin e non me chamaba en exceso ata que me vin atrapada por "La Casa de las Olas"), "Yo antes de ti".

"La Casa de las Olas" sitúanos na década dos 50 nun pobo costeiro inglés, Merham, onde Lottie, unha xoven londiniense, convive cunha familia do máis tradicional que aceptou refuxiala na súa casa dada a gran amistade entre ela e Celia, filla da súa idade, ata que remate a Segunda Guerra Mundial. Cando isto ocorre, permítenlle que permaneza alí, na paz e tranquilidade de Merham, tan só interrumpida pola recente chegada dun grupo de bohemios, artistas de diferentes nacionalidades e sen ningún rasgo en común cos habitantes do pobo. Lottie e Celia entrarán en contacto con eles e aprenderán a ver a vida dunha forma distinta, véndose ademais envoltas en outras complicacións e dramas coa chegada dun xoven a Merham.

Esta novela ENCANTOUME. Así sen máis e con todas as letras. Pode que non sexa o libro do século nin da década pero é terriblemente doce, agradable, bonito e á vez pregado de sucesos que enganchan.

O seu estilo recórdame en certo modo ao de "Tomates verdes fritos" ou "Anna de las Tejas Verdes", non por nada en concreto, senón pola forma de contarnos unha historia centrándose nos sentimentos e nas emocións dos protagonistas narrados de forma doce e agradable. O termo perfecto para describilo sería "heartwarming" que non é traducible ao galego, pero vós entendédesme.

Tamén se asemella ás novelas anteriormente mencionadas no feito de que conta a historia a través de moitos anos, ao longo dunha vida enteira, de maneira que non se enfoca nun suceso concreto senón que o eixe ao redor do que xira a trama é simplemente a vida, neste caso, de Lottie e a da casa que da nome á novela.

Aínda que a diferenza está en que en "La Casa de las Olas" ten moitos outros temas a maiores que completan esta trama. En apariencia, pode parecer unha novela sinxela e sen demasiada complicación, pero é realmente completa e conta con infinidade de elementos ben unidos e atados. A evolución de Lottie como persoa é perfecta. Poderíamos pensar que nesta novela non hai tempo para a profundidade dos personaxes, pero nada máis lonxe. Neste sentido podemos atopar uns tintes ao Jane Austen, quen adoita priorizar os pensamentos e sentimentos ante as accións, pero dunha forma moito máis agradable á desta autora dende a miña sincera opinión, pois non recae nun aburrimento pola falta de acción, senón que intercala ambos.
Jojo Moyes tamén incorpora ao libro a presenza dos "bohemios", duns personaxes moi diferentes para a época, (sobre todo nun pobo pequeno) que revolucionarán as ideas de Lottie e lle abrirán os ollos. Parecéronme marabillosos e apasionantes, só o ler sobre eles me mantiña interesada. de maneira que hai unha gran variedade de persoas que interveñen na novela, ningunha plana ou de recheo.

Como vos digo, a novela é increíble, completando elementos nunha unión perfecta (bo estilo narrativo, múltiples personaxes ben desenvolvidos, tramas orixinais, efecto heartwarming, historia que engancha) e hai unha última peza clave: o salto temporal.

No medio da novela, xusto tras un suceso impactante e sen previo aviso, prodúcese un avance na novela á actualidade, saltando polo tanto uns 50 anos, e preséntansenos novos personaxes, novos dramas, novas historias etc pero sen perder as semellanzas en estilo e elementos coa trama anterior.

Pero tranquilidade, non perderemos de vista aos habitantes de Merham dos anos 50 nin desaparecerá calquera conexión con esa historia: a "Casa das Olas" segue ahí e será o eixe ao redor do que xiren todos os acontecementos, pasados e futuros. A historia no S.XXI fíxoseme moi rara ao principio, non entendía nada, non coñecía a esas persoas das que se me falaba e non me interesaban, eu só quería saber que ocorría despois da última frase que Moyes escribira acerca de Lottie, e probablemente a todos nos ocorre o mesmo, pero tranquilos, porque a partir dese punto non tardaredes en collerlle o mesmo cariño ás novas protagonistas que aos antigos e en vervos envoltos nos seus problemas. Ademais, as nosas dúbidas sobre cal foi o futuro de Lottie e compañía serán resoltas de maneira sublime, diferente e sorprendente.

Outro punto forte da novela é a forma de unir historias en apariencia que nada teñen que ver de maneira perfecta. Cando vin que todo conectaba, tiña sentido e souben os verdadeiros acontecementos nas vidas dos personaxes, non puiden conter a emoción nin deixar de ler; foi como quitar unha máscara dos meus ollos.

É unha novela perfecta. É agradable, bonita, ben narrada e construída e consegue facerse un sitio nos nosos corazóns, sen por iso resultar pesada ou pouco emocionante. Un enorme 5/5 en Goodreads e unha praza directa no Top das Mellores Lecturas do ano 2016. Marabilloso.

Reseña: Crónica de una muerte anunciada de Gabriel García Márquez.

Por fin por fin por fin, tras 15 días de pausa, traio unha reseña, pero non unha reseña normal e convencional senón a reseña dun dos meus clásicos preferidos, un dos libros que máis me gustou deste 2016 e dun libro que se converteu nun dos meus preferidos da vida: Crónica de una muerte anunciada de Gabriel García Márquez.

É unha historia que tiña moitas moitas ganas de ler dende había certo tempo porque a súa trama e a maneira na que se desenvolve me chamaban a atención: básase nunha correlación de saltos temporais e diferentes puntos de vista arredor duns mesmos sucesos e uns mesmos personaxes, profundizando en diferentes aspectos de cada vez ata mostrarnos un estudo pormenorizado do asasinato e as súas causas (así como dunha serie de casualidades e curiosidades que representan o Realismo Máxico da novela) ao redor do cal xira a trama.

A novela comeza describíndonos como foi o despertar e a mañá do asasinado no día no que se ía producir a morte (coa famosa frase: <<El día que lo iban a matar, Santiago Nasar se levantó a las 5 y media de la mañana...>>) de maneira que se da a primeira toma de contacto coa historia. O autor narra dun tirón toda a mañá ata que se produce o crime dende o punto de vista do protagonista, narrándose a modo de crónica (de ahí o título) todos os sucesos que ocorren. Pero logo, con posterioridade, volve a comezar a mañá, regrésase ao pasado, pero dicíndonos como fora a noite e despertar dos asasinos e así sucesivamente.

Desta maneira, facémonos unha idea completa e clara do ocorrido, sen lugar a dúbidas, porque en si a novela é un estudo real dunha morte e un caso que se deu realmente no pobo natal de Gabriel García Márquez, quen só cambia o final da historia de Ángela, pero prantexado todo dunha maneira terriblemente etretida, atrapante e de altísima calidade literaria. É tal o detalle co que se narra todo, a forma na que se intercalan testemuñas dos veciños do pobo coa narración do ocorrido e a perfección coa que se presentan os saltos temporais, que te ves envolto na historia dunha maneira asombrosa e marabillosa, sentíndote parte dela.

Non existen cabos soltos, é imposible atopar un aspecto sen aclarar e, sobre todo, ata o máis mínimo detalle inflúe nos acontecementos e provocará unha consecuencia. Vese tamén moi claramente polo cambio de visión, de personaxe que o vive, e é, de novo, un puntazo.

En canto ao débil e apenas notable realismo máxico presente no libro, si creo que se pode percibir en moitos puntos da trama e se pode sinalar con claridade, pero sen chegar a ser algo protagonista na trama ou un punto básico no estilo narrativo do autor, algo positivo para min, que non simpatizo en exceso con esta característica. Si que me gusta, realmente, pero en obras como Como agua para chocolate no que todos e cada un dos sucesos veñen dados por un elemento inexplicable e sen sentido, estrésome porque preciso dun razoamento realista que estea detrás, e non sempre existe. Por iso, considero que Crónica de una muerte anunciada conta coa dose exacta e perfecta para min de realismo máxico, e penso que é moi necesario e que sen el a novela non sería a mesma, non tería tanto encanto e non me tería apasionado ata este extremo.

Só pode definirse como un libro atrapante e máxico, porque conta cunha esencia especial e faiche embeberte na historia.

Trátase dunha crónica dunha morte, dun estudo e unha narración pausada e detallada da mesma, polo que é unha novela diferente, curiosa e espectacular que consegue aclarar ata o detalle máis pequeno, falarche da curiosidade menos importante e facer que esta teña un papel clave na historia grazas ao realismo máxico presente na obra e, a pesar de narrarse o mesmo continuamente e de saber dende o principo como vai a acabar todo, veste intrigado e con ganas de seguir lendo en todo momento. O ritmo é áxil, trátase dunha novela curta, narrándose infinidade de sucesos, dándose datos e nomeándose personaxes sen aburrir ou abrumar ao lector.

En conclusión, un libro marabilloso, especial e un clásico realmente realmente recomendable, que conseguiu atraparme e conquistarme rapidamente e que se converteu nunha das miñas lecturas favoritas do ano e en xeral. 5/5 estrelas en Goodreads.

Reseña: El fantasma de Canterville.

Non vou a enganarvos, elixín a lectura deste cortísimo conto de Oscar Wilde como libro optativo para o instituto pola gran aglomeración de traballos e exames que tiña nese momento (e que sigo a ter) sen fixarme moito na súa temática. Direi na miña defensa que si sabía que era un clásico, unha obra dun autor importante e valoradísimo, pero isto, dado que nunca lera ningunha outra novela ou conto do autor, non foi un elemento imprescindible á hora de elixir.

A verdade é que me sorprendín moito con El fantasma de Canterville, pois tiña a idea preconcevida de que non ía ser gran cousa. Pensei que me ía a gustar relativemente, que ía a obter un 2,5 ou 3 sobre 5 nas miñas calificacións de Goodreads como moito e se trataría dunha lectura sen máis, pero o certo é que me gustou, sobre todo a primeira metade da historia.

Esta conta como unha familia adiñeirada e importante na política estadounidense se muda a Inglaterra, a unha casa na que vive un fantasma dende moitos séculos atrás, razón pola cal leva desocupada longo tempo. Lonxe de preocuparse, a nova familia dona da mansión de Canterville, dedícase a molestar ao fantasma por pura diversión, algo que enfada terriblemente a este.

O primeiro que me sorprendeu do autor é o tremendo e xenial tono satírico co que narra a historia. Non se trata da típica e trillada historia de fantasmas que esperaba, senón, precisamente, é unha crítica ou parodia deste tipo de novelas tan populares na época. Esa maneira de contar como a familia persegue ao fantasma e lle fai numerosas falcatruadas, en lugar de ser ao revés, é tremendamente irónica e divertida, e incluso o é máis a reacción do propio ente ao verse como obxectivo desas bromas.

Nunca esperei divertirme ou incluso sorrír cunha obra destas características, pero a verdade é que o tono humorístico de Wilde é moi bo.

Tamén esa loita, de transfondo na novela pero deixándose ver claramente e a propósito, entre a Inglaterra do momento e Estados Unidos, esa esaxeración dos costumes e forma de ser dos cidadáns de ambos países, é realmente divertida. Wilde consegue plasmar esceas absurdas e ridículas dunha maneira sinxela e maxistral.

(Unha mención especial ao feito de que a mancha de sangue cambia de color porque o fantasma o colorea con pintura cada mañá, simplemente delirante e marabilloso...)

O problema veu coa segunda parte da historia. Todos estes elemntos desaparecen e cóntase un extraño desenlace (que non me quedou moi claro) no que perdemos de vista aos dous protagonistas principais, polo que non sabemos que ocorreu realmente. Acaba moi rápido, de súpeto e sen avisar, e para min iso estropea o demais, porque parece que o relato estaba inconcluso.

Conclusión: Unha historia divertida e irónica cun final que o chafa todo. Unha historia cortiña sen demasiada importancia pero ben construída. 3/5 en Goodreads.

Reseña: La casa de Bernarda Alba.

La casa de Bernarda Alba é un clásico da literatura española, que tiven que ler para o instituto e cuxo argumento prometía, aínda que tampouco esperaba demasiado del.

É unha obra de teatro, polo que apenas chega ás 60 páxinas, que conta como é o luto das cinco fillas de Bernarda Alba tras a morte de seu pai. Por orde de súa nai, non poderán saír da casa en oito anos, algo que non gusta a ningunha delas, pero a algunhas menos que a outras. Cando Pepe El Romano entra nas vidas das irmás, descubriranse certos segredos e produciranse certos sucesos inesperados para elas.

A verdade é que a obra me gustou, sobre todo o seu argumento, a historia que se conta, pois pareceume orixinal e moi interesante, ao representar moi claramente a mentalidade machista da época (que podemos ver na maneira de pensar de Bernarda) e sociedade española do momento, pero houbo certos aspectos que non me convenceron, que me deixaron fría, e fixeron que a miña opinión sobre o libro empeorara en certo grado.

Ao ser tan breve, todos os seucesos ocorren demasiado rápido, en moi poucas páxinas, e quizais isto fixo que a miña opinión da obra empeorase un pouco, pois estou acostumada a ler novelas, narrativa, e a ausencia de narrador en La casa de Bernarda Alba fixo que me sentise rara e non me convencera de todo.

A pesar disto, os personaxes creados por Lorca parecéronme absolutamente marabillosos, moi complexos e completos, profundos, e, a pesar da ausencia dun narrador que nos puidese mostrar os pensamentos das protagonistas, o lector pode entender a súa mente, adiviñar que pensa e como vai a reaccionar, e practicamente é como si nolo contaran.

Outro aspecto da obra que tamén me encantou e que xunto cos personaxes fixo que mellorase a miña opinión sobre ela, tendo en conta que a historia en si non me onvenceu de todo, foi a menira tan clara de ensinarnos a preocupación de Bernarda en concreto pero tamén das fillas e demais veciñas do lugar, ante a posibilidade de provocar faladurías e ser protagonistas de cotilleos e historias, ese temor ao escándalo que todas sofren e como este inflúe na súa maneira de comportarse e na súa vida en xeral.

Pero, sen dúbida, o mellor de La casa de Bernarda Alba, de toda e cada unha das páxinas do libro, é o final. Xa me gustara e me parecera marabillosa esa maneira tráxica de concluír toda a trama, pero cando lin a última frase de Bernarda (que non vou escribir porque sería un gran e enorme spoiler) quedei marabillada, pois define á perfección a súa mentalidade e o argumento da obra, e considero que non habería outra mellor que poñer no seu lugar.

Conclusión: Ben, personaxes marabillosos e boa descripción da época para unha trama que non me acabou de convencer.

Reseña: La ladrona de libros

Por fin, por fin, por fin vos traio a reseña da novela La ladrona de libros, que comecei cara finais de Novembro e que me levou un mes enteiro ler.

 A verdade é que me agobiei bastante cos lectura desta novela, pois non daba avanzado e parecía que xamais a ía a acabar. Esto debíase, principalmente, ao bloqueo lector que sufría durante os meses pasados que me impedía atopar unha lectura que me agradara e que provocaba que non fose capaz de ler case ningún libro enteiro sen ganas de abandonalo. Considero que La ladrona de libros foi unha mala elección tendo en conta o momento no que a lin, e creo que o feito de que non se trataba dunha boa época lectora para min puido influír na miña opinión sobre a novela. Aínda así, a pesar de que foi unha lectura que ao principio se me fixo bastante densa, gustoume, se ben esperaba que o fixese bastante máis.

Trátase dun libro que se desenvolve durante a Segunda Guerra Mundial, na Alemaña nazi, e no que a morte nos narra a vida de Liesel, unha nena que sente un gran amor pola lectura e sofre de primeira man o horror da guerra.

En primeiro lugar, debo dicir que non sabía moito sobre a trama do libro, pois na sinopse non podemos atopar demasiada información. Alégrome bastante deste feito, pois creo que desta maneira o lector pode disfrutar máis da novela e sorprenderse do rumbo que toma, pero no meu caso fixo que me sentise un pouco desconcertada ao comezala. Eu estaba convencida de que o eixe principal da novela ía ser a guerra, é dicir, non pensaba que se ía tratar este tema en exclusiva, deixando de lado todos os demais (era consciente do gran papel que a lectura tiña neste libro) pero si comecei a ler a historia coa idea de que esta pasión polos libros da protagonista se ía ver condicionada pola guerra e que durante toda a novela se nos ía a estar contando o ambiente político de Alemaña, cando, en realidade, se non temos en conta a trama de Max na historia, a guerra non ten demasiada importancia e, aínda que si se ve condicionada por esta a vida de Liesel de forma inevitable e moi importante, a narración non se centra nela tanto como imaxinaba e non podemos pensar en La ladrona de libros como nun libro sobre a Segunda Guerra Mundial nin a vida nese momento histórico.

Como dicía, o factor principal da novela é a pasión pola lectura, pero tampouco sinto que sexa o único tema do libro, tamén se centra na vida dos alemán durante o réxime nazi e noutros centos de cousas, polo que non sei exactamente de que maneira pensar neste libro. Eu definiríao como unha especie de narración da vida de Liesel, simplemente, na que aparecen a guerra e a lectura porque son acontecementos desta, pero na que tampouco teñen esa importancia que nun principio, por como se che presentan, imaxinas. Trátase dun libro bastante especial e difícil de categorizar.

Centrándose na historia en sei, direi que non soubo conquistarme. Si que foi un libro que considero de calidade, ben narrado e cun argumento e historia que o autor Markus Zusak sabe tratar, pero simplemente non é para min. Tiña a idea de que me ía a emocionar moito, que choraría con el a mares, pero non foi así pois, aínda que non puiden evitar soltar algunha lagrimiña no final e nese momento con Max entre outros puntos tristes da historia, ao non centrarse nos horrores da guerra dunha maneira directa, non hai moitas partes da novela nas que poidas emocionarte ou entristecerte. Non me entendades mal, si que se ve dunha maneira clara as penurias e as horribles situacións que os cidadáns alemáns viviron nese momento do século XX, pero o narrador pasa moi por encima e non se che contan dunha menira que provoque a suficiente lástima en ti como para chorar. O ambiente durante todo o libro e triste e deprimente pero non hasta ese grado.

Os personaxes, en cambio, parecéronme marabillosos e moi moi traballados. Non son personaxes planos e perfectos, senón que teén defectos e virtudes que se aprecian claramente, pois as personalidades de todos eles refléxanse moi ben por parte do autor, que consegue que odies e te encariñes con eles e que, realmente, chegues a coñecelos. Chegarás a simpatizar con Hans e Max e sentir lástima e pena verdadeiras por este último ata límites insospeitados e, aínda que ao principio o dudes, tamén te encariñarás con Rosa. Sen dúbida, os personaxes de La ladrona de libros son unha moi boa razón para emprender a lectura desta novela.

En realidade, non sei moi ben o que sinto cara este libro, pois si ben moitas das partes del me encantaron, sobre todo pasada a demaiado longa introducción, outras deixáronme bastante indiferente e non me apasionaron. Por desgracia, ao remate da lectura sentinme como no seu comezo, sen cambio ningún, e aínda que si me gustou, sen unha opinión de todo formada sobre ela. Creo que esto se debe ao momento no que lin esta novela, e lamento moito que isto influíse na miña percepción da mesma, aínda que, quizais, La ladrona de libros non está escrito para min de todas maneiras.

Recomendo en certo grado a súa lectura, pero, definitivamente, a min,  non acabou de convencerme.

Reseña: Marianela

Marianela de Benito Pérez Galdós é un clásico da Literatura Española, que foi publicado por primeira vez no ano 1870. A verdade é que non tiña demasiadas ganas de lelo, aínda que tampouco era que esperase que me desgustase, senón que simplemente me era indiferente, pero debía facelo para clase. A verdade é que me sorprendeu moito, estaba convencida que ía ser de determinada maneira e que o autor ía tratar o argumento dunha forma concreta, pero sorprendeume bastante.

Conta a historia de Marianela (á que chaman a Nela) unha rapaza moi pouco agraciada e moi parva (segundo todos lle din, pois non deixan de repetirlle nin un só segundo ningunha das dúas cousas). Ela traballa como lazarillo dun cego, Pablo de Penáguilas, e ambos namóranse. Un bo día, un doutor comunícalles que pode operar ao invidente e facer que recupere a vista, o que provoca que Pablo se ilusione moitísimo, mentres que Marianela comeza a preocuparse e sufrir, pois pensa que ao vela, o cego deixará de querela.

A verdade é que o mellor, sen dúbida algunha, de toda a novela é a narración. A prosa do autor é moi moi especial e diferente, con certas pinceladas de humor que agradan ao lector segundo le. A verdade. é que é unha novela bastante orixinal en xeral, pois en certos capítulos sáese dos tópicos e sorprende, tendo en conta que se trata dun libro publicado 140 anos atrás. 

Tamén me gustou a grande variedade de personaxes: aínda que Marianela e Pablo son os principais, cóntansenos as vidas e pasado dos demais personaxes, que teñen que ver coa trama principal nalgún ou outro momento e que, sobre todo, teñen certo valor á hora de falar da verdadeira temática da obra: a caridade e o trato ás clases sociais inferiores.

O autor trata de deixar ver que realmente un non pode xulgar aos demais polos seus cartos e circunstancias e que son, precisamente estes, os que marcan a súa vida, os que provocan esa falta de educación, non se trata de falta de intelixencia ou bondade. 

Plasmanse na novela os dous puntos de vista (o do autor/Teodoro e, o máis de dereitas, de Sofía) en conversacións e sucesos que provocan momentos bastante cómicos e que representan claramente o contexto social do libro.

O único que realmente non me gustou, foi o final da novela. Non polo que cocorre, que me parece realista e que está ben, senón pola maneira na que sucede, sen ningún tipo de esplicación aparente.

Conclusión: Un clásico que me gustou bastante e que considero que é unha boa novela, pero non me apasionou e deixoume algo indiferente.

Reseña: Navidades Trágicas (Detective Hercules Poirot)

Despois de bastante tempo sen ler e (publicar unha reseña) dun libro do detective creado por Agatha Christie, Hercule Poirot (para ver as reseñas anteriores e próximas da serie clica aquí).

Esta vez, cóntase como todos os membros da familia Lee se reunen con motivo das festas de Nadal, despois de anos separados por diversas pelexas, problemas de herencias e demais, polo que non se trata exactamente dun reencontro agradable para a maioría dos irmáns Lee e as súas mulleres. Ademais, o señor Lee (o pai) está moi enfermo, case inválido, polo que a súa única diversión é crear pelexas e poñer en evidencia ás persoas do seu redor, polo que se complica aínda máis a xa tensa reunión familiar. Cando un dos Lee aparece brutalmente asasinado, Poirot deberá descubrir a identidade do autor do crime.

O primeiro que me agradou e sorprendeu positivamente (e que realmente é o mellor da novela, sen dúbida) é a forma tan diferente de ser narrada con respecto ao resto das obras de Christie: en lugar de contar o que ocorre dende o punto de vista de Poirot ou dalgúns dos protagonistas, a autora limítase a describir diferentes escenas entre cada un dos matrimonios protagonistas durante a primeira metade da novela, sempre e cando teñan relación co argumento desta; unha conversación ou escea en cada capítulo. Desta maneira, o lector está enterado do que ocorre incluso antes que o detective belga e os demais sospeitosos, e pode sacar conclusións e movementos estraños que chamen a súa atención.

A partir da metade do libro, isto xa cambia (tristemente, aínda que tamén está ben esta maneira, a "convencional" ou máis típica da escritora de misterio) e vemos a investigación do asasinato e a súa resolución dende o punto de vista de Poirot, con tan só algunha escea intercalada entre outros protagonistas semellantes ás da primeira metade.

En canto ao misterio en si, POR FIN atopo esa esencia de Agatha Christie que nas últimas novelas lidas súas apenas se deixaba entrever. É un asasinato intrigante polas circunstancias de odio similar nas que se produce e pola forma peculiar (unha vez máis) de narrarse. Mestura un roubo cun asasinato (non digo nada máis, xúroo) e a autora introduce pouco a pouco diversas conversas e misteriosos diálogos que fan que nunca esteas seguro da identidade do culpable, pois parece que aumentan as sospeitas sobre alguén ata a seguinte páxina, na que parece que o asasino é outra persoa totalmente oposta. Marabillosa a maneira de soster o misterio en cada momento, aínda que decae un pouco en certas partes.

En canto a esa resolución do misterio, ese final que tanto caracteriza a autora por sorprender a todos e cada uns dos seus lectores, fíxome quedar bastante satisfeita. E se digo "bastante" e non "completamente", é porque (si, non podía deixar unha reseña sen decilo) quizais hai un aspecto que relaciona ao culpable coa razón pola que levou a cabo o asasinato que está un pouco collida por pinzas e non é demasiado lóxica. A pesar disto, considero que é o mellor final que podia dárselle á novela e era mposible que fose máis sorprendente, pois xamais se me pasara pola cabeza esa posibilidade. Un crime planeado con lóxica e intelixencia e cunha gran razón de ser de fondo.

En conclusión, unha boa novela da autora e xénero, bastante arriba no ranking das miñas novelas de Agatha Christie preferidas, pero tampouco é nada fóra do común, na liña da autora.

Reseña: Marina

Simplemente marabilloso. O primeiro libro que lin de Carlos Ruiz Zafón foi El príncipe de la niebla, hai dous anos, e gustoume tantísimo que continuei con outras das súas novelas. Por esa razón, cando souben da existencia deste libro do autor, Marina, grazas a Booktube, quixen lelo de inmediato (aínda que o tiven un par de meses na estantería antes de comezar con el...).

Cando abrín o libro por peimeira vez non tiña a máis remota idea de cal era a trama da novela, non porque evitase ler a sinopse da contraportada, senón porque, directamente, non é que nela se diga demasiado, e case me alegro de que tivese sido así, para poder terme sorprendido ao longo do libro. Aínda así, eu si vou facer a miña propia sinopse (coma sempre) por se alguén quere realmente descubrir que temas trata o autor.

Na Barcelona de 1980, Óscar adéntrase, nun dos seus paseos pola cidade, nunha antiga mansión con aspecto abandonado, atraído por unha kisteriosa e cautivadora voz. Cal será a súa sorpresa cando nese mesmo lugar coñeza a unha rapaza que desprende algo especial, pola que enseguida se verá atraído, Marina. Xuntos investigarán os misterios do pasado da capital catalana e veranse envoltos en estraños sucesos...

Quizais ao principio do libro non sentía esa pasión pola historia que máis tarde me embargaría, pois aínda se tarda bastante en comezar coa verdadeira trama principal, pero non era capaz de parar de ler aínda que só fose pola marabillosa maneira de escribir do autor. Ten unha forma de expresarse extremadamente literaria e incluso poética, que fai que sintas o que ocorre cunha gran intensidade e que te vexas absorbido por completo pola novela. 

Todo é narrado con delicadeza, lentamente e dunha maneira moi nostálxica, como o propio escritor admite na pequena introducción que podemos atopar no libro, na que nos explica por qué Marina á a súa última novela xuvenil e por qué se trata dun libro tan importante para el (sobra dicir que tamén me encantou este pequeno texto do autor) pero sen que isto impida que nos vexamos atrapados polo interesante misterio e que leamos certa partes con tensión e certa acción.

En certo modo é parecido a El cuento número trece, que sabedes que me encantou, no sentido desa nostalxia que percibimos e, sobre todo, no feito de que toda a trama se sostén nunha historia pasada, ocorrida moitos anos atrás, que é o pilar básico da parte "do presente" do libro, sen o cal non podería existir. Soubo apasionarme e encantarme tanto neste caso como o fixera o outro libro, volvendo a interesarme case máis a historia pasada que o que lles estaba ocorrendo aos personaxes principais no presente.

En canto ao final, que sabedes que é un punto culminante para decidir se unha lectura me gustou ou non e que son moi crítica nas miñas valoracións a este respecto, debo dicir que non o esperaba, nin o do pasado nin (sobre todo) o do presente, e que chorei moitísimo. 

En conclusión: Unha novela marabillosa, recomendadísima e moi especial.

Reseña: Sentido y sensibilidad

Levaba moito tempo querendo ler o clásico de Jane Austen Sentido y Sensibilidad, pois xa hai uns anos que lin Orgullo y Prejuicio e non recordo practicamente nada do argumento. Ademais, a miña opinión sobre o libro e a forma de escribir da autora entón, non foran extremadamente positivas (tampouco malas, debo aclarar) e, dado que Jane Austen é unha autora moi valorada, ao igual que as súas obras, decidín ler Sentido y Sensibilidad para darlle outra oportunidade e formarme unha nova opinión ou, polo menos, reforzar a anterior.

As protagonistas desta novela son as irmás Dashwood, Eleanor e Marianne, de carácteres completamente opostos (a primeira sensata, a segunda sensible, de ahí o nome do libro) que deben abrirse paso na sociedade inglesa do S. XIX tras a morte de seu pai.

Ao principio da novela, non tiven unha moi boa impresión xa que me aburrín soberanamente durante bastantes páxinas, ata uns capítulos antes da metade do libro, cando as irmás Dashwood levan a cabo unha viaxe a Londres. Nese momento, toda a historia que se nos narrara ao principio da novela, cambia e, digamos, cobra sentido esa tan longa introdución e empezan a ocorrer acontecementos que trastocan por completo a liña na que se estaba a narrar a historia.

Sentido y Sensibilidad non é un tipo de libro que vaia moito conmigo, pola simple razón de que é unha novela que se basea en pensamentos, razonamentos e sentimentos, e para nada en acontecementos ou accións (ou polo menos practicamente nada, con algunha excepción), pero a pesar diso, quedei bastante satisfeita coa lectura da obra, porque chegou a engancharme, polo menos relativamente, e a sorprenderme os cambios argumentais en algunhas ocasións.

Con respecto ao final, contenta por que estivo bastante ben levado, aínda que houbo algo que non me acababa de cadrar e un pouco collido por pinzas, por decilo dalgunha maneira, e nin Marianne nin Elinor acabaron casadas cos "pretendentes" que eu prefería. A pesar de todo, bastante contenta.

Conclusión: Satisfeita de ter lido esta novela, que había tempo que tiña pendente, e de que me gustara bastante. Para ser un xénero literario e un tipo de novela que non me apasiona e que non levo moi ben, gustoume bastante.

Reseña: La mansión de los abismos

La mansión de los abismos é un libro de Joan Manuel Gisbert que lin cando era máis pequena, con 10 anos. Recordo que o pasara "moi mal" porque era un libro para persoas máis maiores, xuvenil, que nese momento me inquedou pero que á vez me gustara moito e do que gardaba un bo recordo. Este ano fíxenme co libro (de forma non premeditada) e decidín volver a lelo para ver se realmente era como o recordaba, e para poder disfrutalo sendo xa máis maior e tendo a idade adecuada para facelo.

É un libro de intriga que conta como Théodore Bertrand, un home misterioso acusado de matar a seis mulleres coas que previamente casara pero que foi absolto por falta de probas ao non atoparse os cadáveres, consegue seducir a unha sétima vítima para levar a cabo outro asasinato. Esta vez, a policía está decidida a, senón impedir a morte, polo menos atopar probas que incriminen ao sospeitoso. 

Como todas as novelas do autor, en La mansión de los abismos está pragada de intriga e misterios, pero neste caso particular, aínda máis, pois dende o principio do libro sabes que o protagonista matou (polo menos supostamente) a seis mulleres, e sufres pola vida de Gundula, a sétima. Ademais, non só se ve a historia dende o punto de vista de Gundula, tamén dende o de varios personaxes máis como a policía, uns veciños do pobo que teñen participación na historia etc. Isto provoca que percibas mellor os acontecementos, pois todas as historias se cruzan ao longo da obra, e que vexas que conclusións dalgúns personaxes respecto a outros e a acontecementos son equivocadas e que suposicións o son tamén.

O único que quizais non me gustou demasiado, foi o final da novela, moi inesperado, pero sen acabar de ser algo positivo, pois é quizais pouco creíble e moi diferente ao resto da novela, é dicir, para tratarse dun libro realista e con feitos que perfectamente puideron ter ocorrido, a conclusión e explicación da historia decepcionoume por non tratarse de algo, digamos, "racional".

Conclusión: Non podo falar moito deste libro sen desvelar detalles, pero simplemente direi que era quizais unha novela algo máis infantil para min do que esperaba, se ben na contraportada do propio libro se recomenda para maiores de 14 anos. Aínda así, intrigante, sorprendente e ben narrado.

Reseña: Todas las hadas del reino

"Todas las hadas del reino" é un libro de Laura Gallego, unha das miñas escritoras favoritas, polo que cando me enterei de que se publicara quixen lelo enseguida, pero ao ler a sinopse e ver que ía de fadas e contos (a parte dos mundos de fantasía que menos me gusta, pois eu son máis das temáticas das outras novelas de Laura Gallego como "El libro de los portales" ou "Memorias de Idhún" máis relacionadas con mundos paralelos ou portais teletransportadores; máis críbles) quitáronseme as ganas, a verdade. Pero a pesar diso, como a autora era quen era, decidínme a lelo de todas formas.

Todas las hadas del reino, conta a historia de Camelia, unha fada madriña que está cada vez máis sobrecargada xa que os seus afillados aumentan cada vez máis e, polo tanto, a súa maxia está máis dividida e débil. Encárgaselle axudar a Simón, un mozo pobre que se namorou da princesa do seu reino que nunca se fixou e nunca se fixará (polo menos en principio) nel e Camelia volcarase no su traballo aínda máis que de costume. Ademais de Simón, cóntanse tamén cousas dos demais problemas dos seus afillados e aspectos da vida de Camelia.

En primeiro lugar, a portada do libro paréceme horrenda porque lle da ao libro un aspecto moi moi moi infantil e fai chegar á persoa que o ve a conclusións equivocadas, aínda que o libro me pareceu tamén un pouco máis infantil do que esperaba, pois como foi lido por moitos adolescentes e xente algo máis maior (tanto do meu redor como bloggers e demais) eu tiña unha idea bastante distinta do que me ía atopar, e quedóuseme algo pequeno.

Gustoume da novela, que se fai referencia a momentos e sucesos dos contos populares que todos coñecemos (como Rapunzel ou Hansel e Gretel) tanto directamente como de forma non explícita, e en momentos moi oportunos. Tamén me parece un punto positivo que non se narre só a historia principal, a de Simón, senón a de todos os afillados, e que se conte a orixe das fadas madriñas e como pasaron de ser sete, nas súas orixes, a ser cada vez menos, pero costoume bastante saber, por culpa disto precisamente, a donde quería chegar a autora e por onde ía tirar, e, iso si, non acertei para nada. O que creo que foi o único que realmente podo dicir que me gustou de Todas las hadas del reino é que dende o principio ata o final do libro pasan moitos anos (moitos, moitos anos) e ves como van medrando os personaxes (sobre todo os afillados que coñeces cando son pequeniños) e que lles ocorre, algo que soe depender en certa medida dos "desexos" que lles concede Camelia, pero non se conta demasiado, e é algo secundario da trama (por desgracia, porque é do pouco que me deixou contenta, debo dicir con moita pena pola miña parte).

Dende o principio ata algo máis adiante da novela, non me apasionou moito a historia, nin os personaxes (a verdade e que non me chegaron a caer ben nin simpaticei con ningún especialmente) pero algo máis adiante da metade, a trama cambia moi moi moi bruscamente (algo que lle facía falta, sen dúbida) e vólvese máis interesante, polo menos para min. Fíxoseme moi lento, sobre todo ata a parte xa citada, e non simpaticei nin me interesei con case nada do narrado (con quizais a excepción de Camelia e algúns sucesos e historias do pasado das fadas, sobre todo, que tiñan algo de interés) como xa dixen antes, ata que aparece un novo personaxe que ten certa relación con Camelia (non romántica) e que me cae ben dende o primeiro instante. Faise referencia á casa de doces de Hansel e Gretel e ocorren diversas cousas entre Camelia e o personaxe xa citado, e dase a única parte que si que me gustou moito. Logo, ven o final que volveu a non gustarme, polo que só quedei contenta cun 15-25% da novela, como moito. 

Conclusión: Creo que se fora un tema que me interesase e me gustase, tería sacado mellor impresión do libro, pero aínda así, creo que é un dos libros, digamos "menos maduros" de Laura Gallego e que non se achega nin de lonxe a outras novelas súas que adorei, como as fantásticas Memoria de Idhún, Donde los árboles cantan, El libro de los Portales (reseña pinchando no nome) e moitos máis, senón que é moito máis infantil, para rapaces de 10-13 anos máis ou menos, aínda que dependa da persoa, e que se centra en aspectos que non son para min, pero segue igualmente moi ben escrito, como todas as súas obras.

Reseña: El capitán Alatriste

"El capitán Alatriste" non é precisamente un libro cuxo tema sexa común entre as miñas lecturas, pero tiña que lelo para o instituto, polo que aínda que non quixese tería que facelo igualmente. De todas maneiras, si ben non o estaba desexando, tampouco o comecei con idea de que non me ía gustar nin sen ganas, simplemente non tiña expectativas de ningún tipo. 

El capitán Alatriste é o primeiro libro da saga do mesmo nome e conta a primeira aventura de Diego Alatriste, na que deberá cumplir un misterioso encargo entre conspiracións, emboscadas etc.

A sensación xeral ao ter acabado o libro é boa. Gustoume bastante, non me aburríu e hai na obra varios aspectos moi positivos baixo o meu punto de vista. En primeiro lugar, está moi ben contada a historia (cun narrador en primeira persoa) pois non profundiza en partes pouco importantes e explícanse aspectos da época con importancia para entender todo o que ocorre no libro. Ademais, unha cousa que creo que foi clave para que tivese unha boa opinión de El Capitán Alatriste, foi o feito de que aparecesen personaxes reais da historia de España (escritores, pintores, membros da familia real...) como Francisco de Quevedo ou Lope de Vega. Como estou dando en clase de Literatura Española precisamente a biografía e obras destes autores, foime moi útil e gustoume moito que fosen parte da obra, porque ademais ao ser detalles reais e históricos, interesáronme moito. O libro non se fai longo e ten un bo final que non queda pechado pero tampouco de todo aberto (polo que non é necesario seguir coa saga, eu non teño pensado facelo).

Os capítulos teñen un bo tamaño porque, a pesar de ser longos, tampouco se fan eternos e os demais pequenos pero importantes detalles como a edición do libro (tapa branda con solapas) están moi ben, sen pega algunha.  

Conclusión: Non é un libro do meu estilo. polo que non seguirei coa saga, pero a pesar diso gustoume, polo que creo que se me encantaran os libros de aventuras desta clase, tería atopado uns bos libros que ler.

Reseña: Café sólo

Como tiña uns días soltos entre dúas lecturas (entre que acabei unha e comezaba a ler outra) decidín ler "Café sólo" de Agatha Christie, dado que era moi cortiño, de feito soe venderse xunto co outros dous relatos formando un único libro, aínda que neste caso estaba de forma individual.
En realidade, Café sólo, non é unha novela policiaca senón unha obra de teatro deste xénero escrita por Agatha Christie no 1930, pero  vintedous anos máis tarde, foi novelizada polo escritor Charles Osborne.

Conta a historia de Sir Claude Amory, un científico que descubriu unha fórmula para crear un poderoso explosivo. Esta é roubada por algún dos hóspedes ou familiares que se atopan na súa casa, algo que el sabe, polo que os reune a todos na biblioteca e apaga as luces coa intención de que o ladrón deixase o papel coa fórmula enriba da mesa e coa promesa de que non se descubrirá a súa identidade nin haberá represalias. Cando a luz se acende. Sir Claude Amory está morto e Hercules Poirot deberá descubrir porqué, se ten relación co roubo e cal é a identidade do asasino.
A novela gustoume moitísimo porque o feito de que sexa tan corta é un punto moi positivo xa que fai que o caso non se extenda moito, e que non haxa que recurrir a finais pouco creíbles. Pero o punto que fixo que realmente ame está novela foi o feito de que todo ocorre na mesma habitación, non se narran sucesos que pasan fóra. Moitos dos acontecementos non os presencian Hercules Poirot nin Hastings (que tras o seu casamento reaparece!!) polo que non estás perdido entre as cavilacións de Poirot. Por último, falar do final: moi moi creíble, nada de pistas fantasma que aparecen de repente e xusto no momento preciso nin nada semellente. Moi ben.

Conclusión: Dos mellores da autora e xénero.

Reseña: Asesinato en el campo de golf

Ultimamente, os libros de Agatha Christie estábanme deixando un pouco indiferente porque xusto as novelas que elixira non eran das máis famosas, interesantes e intrigantes da serie ("El templete de Nasse House", "Ocho casos de Poirot"...) Pero desta vez, elixín moi ben pois "Asesinato en el campo de golf" e un dos máis famosos e (como souben máis tarde despois de lelo) con razón. 

Un home rico e poderoso, nacido en Sudamérica pero que vive actualmente en Europa, mándalle unha carta ao detective Hercules Poirot porque sospeita que un perigo se cerne sobre el, aínda que non lle aclara o que, e pídelle que acuda á súa casa. Cando chega, o detective descubre que o home que o contratara fora asasinado. A partir dese momento, unha mestura de personaxes e historias transcurridas en varios continentes, fará que non poidas deixar de ler e que xa non sepas nin sospeites quen é o culpable. 

Conclusión: Esta é unha desas novelas nas que de tantas voltas e xiros que a trama dá, xa non sabes que vai ocorrer agora. É unha desas novelas de Agatha Christie que adoro e as que lin de primeiras e fixeron que me aficionara a elas, está, sen dúbida, dentro do grupo das que considero boas ou mellores que o resto. Recomendo lela sen dúbida porque non deixa indiferente como algunhas outras que case non sabes se che gustan ou non, das que acabas de ler sen case darte conta e sen sentir ningún tipo de emoción.

Reseña: El templete de Nasse House

 Unha vez máis, entráronme ganas de ler unha novela de misterio de Agatha Christie e, tras moito pensar, decidinme por "El templete de Nasse House". Conta, tamén esta vez, a investigación dun asasinato por parte do detective Hercules Poirot pero, nesta ocasión, é un crime moi orixinal, pois ocorre nunha festa na que un dos xogos nos que as persoas podían participar era, precisamente, a investigación dun asasinato, e a asasinada é a muller que facía de morta no xogo.

Lin bastantes libros desta autora, pero este é un dos que máis me gustou, pola orixinalidade da súa trama, ao haber un asasinato nun xogo de misterio e ser precisamente a vítima do xogo quen morre, e polo aparición de turistas durante toda a obra que a fan máis rara e con máis posibilidades á hora de atopar ao culpable. Ademais, na edición que eu lin hai unha lista de personaxes ao principio, que facilita moito a vida, pois Agatha Christie é moi dada a crear innumerables sospeitosos e ao cabo duns capítulos nos que non aparece determinada persoa non recordas cal deles é. En canto ao ritmo da trama, está xenial porque non aburre e intriga polo que non queres parar de ler.

Aínda así, hai unha pega que poño deste libro: o final, aínda que inesperado e bo, coma sempre, é pouco creíble en certo modo e non me acaba de convencer, algo raro nos finais de Agatha Christie. En conclusión, non é das mellores da saga pero tampouco, sen dúbida, das peores.

Reseña: Ocho casos de Poirot

Encántanme os libros de Agatha Christie, sobre todo os do detective Poirot, polo feito dos impresionantes e inesperados finas que a autora escribe. Normalmente, cada libro trae un só misterio, pero neste caso, "Ocho casos de Poirot" é unha recopilación de oito relatos de misterio que non eran os suficientemente longos ou intrigantes para facer con eles unha novela independiente. Gústanme máis, polo xeral, as novelas nas que se resolve un só caso pois ten máis intriga e o final é menos obvio para o lector e moi sorprendente, aínda que algúns dos misterios deste libro gustáronme.

Vou falar individualmente dos casos que podemos atopar en "Ocho casoso de Poirot":

- El inferior: Non me gustou moito porque o culpable xa se vía vir en certo modo. A pesar diso, tendo en conta os restantes misterios do libro, non está tan mal; é dos mellores.

- El expreso de Plymouth: É un caso moi cortiño,  non me gustou porque se resolve sen apenas investigar e é algo obvio e que parece mentira que escribira Agatha Christie. 

- El caso del Baile de la Victoria: Empezou ben pero perdeu interés cara ao final. Outra vez (sei que me repito) un final obvio e para nada típico da autora.

- El misterio de Market Basing: Aínda que cun final inesperado que me gustou, pareceume moooi curto (só son cinco páxinas).

- La herencia de los Lemesurier: Gustoume todo o que se conta sobre unha lenda que di que os primoxénitos desa familia morren sempre sen herdar, polo feito de ser algo moi intrigante ao cumplirse esta sempre; pero o final foi un pouco forzado e decepcionante. Outra vez se trata dun caso curto.

- El misterio de Cornwall: Gustoume moito, a verdade. Está moi ben polo feito de ser un misterio intrigante (trata dunha muller que cre que o seu marido a envenena e que morre de repente) e cun final pouco esperado, tendo en conta os desta novela.

- El rey de bastos: O meu preferido sen dúbida algunha. Interesante, extensión perfecta e final relativamente inesperado.

- El robo de los planos del submarino: Pouco interesante, nin ben nin mal, deixoume indeferente.

- La aventura de la cocinera: Moi ben, xunto co antepenultimo o mellor.

En conclusión, os misterios da novela recopilatoria "Ocho casos de Poirot" ganan moito segundo lemos, sendo os últimos os mellores, pero, aínda así, non creo que este sexa un bo libro (nin en xeral nin dentro da saga de Poirot) nin moito menos un exemplo da obra de Agatha Christie.