Reseña: Huye (la cazadora de sueños 03)

Huye de Lisa McMann é a terceira parte da triloxía La cazadora de sueños, que comeza con Sueña, segue con Teme (libro que lin a comezos do ano pasado pero que non cheguei a reseñar) e acaba con este.

A verdade é que tiña moitísimas ganas de ler esta finísima novela debido ao final da segunda parte da triloxía, que a autora deixa moi aberto e con varias incógnitas. Aínda así, esta é unha triloxía que non recomendo en exceso, é dicir, déixase ler e gústame, pero nada máis: A primeira das novelas é bastante normaliña, gustoume polo escuro da súa trama e a maneira tan extraña de narrar de Lisa McMann, pero tampouco falara demasiado ben dela na súa reseña. En canto á segunda parte, aínda que me gustou máis que Sueña e me pareceu bastante boa, tampouco conseguiu mellorar en exceso a miña opinión da triloxía, polo que non esperaba unha gran obra maestra de Huye, a pesar do cal, me decepcionou.

Non podo dicir que esta terceira parte teña mil fallos e puntos negativos, porque non é certo. Simplemente, non é destacable nin especial e non ocorre absolutamente nada nas 200 e pouco páxinas que ten o libro; comecei a lelo e, cando me dei conta, xa o acabara, sen que nada pasase. Si que me interesei polo argumento e pola importante decisión que a protagonista tiña que tomar nesta última entrega da saga, pero a autora non me permitiu saborealo, que me envolvese o argumento, pois todo é narrado moi rápido, sen pausas, en moi pouco tempo e páxinas. Simplemente, está mal desenvolvido.

Introdúcese unha trama nova neste libro, a aparición do pai da protagonista, que nun principio non acababa de convencerme, pero que pronto descubrín que era moi necesaria para conseguir unha boa conclusión para o libro e foi, en realidade, o único que salvou a este.

En realidade, non podo dicir moito máis, pois, repito, este libro é extremadamente fino e non demasiado relevante. Gustoume o concepto do tenedor de Morton que axuda a tomar unha decisión a Janie e, grazas a Deus, esta decidiu ir por un bo camiño que fixo que non quedase descontenta co final da triloxía. O mellor da novela, é o descubrimento de que, faga o que faga Janie, todo sairá mal, a maldición que ten que soportar, estará ahí durante toda a súa vida e provocaralle mil e un problemas, aínda que intente evitalo. Encantoume esto, polo realista da maneira de plantexalo no argumento e o acorde que é coa esencia escura da triloxía.

En canto ao final do libro, non entendo nada. Creo que era moi innecesaria esa última frase, que queda aberta sen razón aparente e que non sei a que refire. Na contraportada, aparecen diversos comentarios de autores e críticos acerca do tema, e a todos lles parece agradar, calificándoo de "o mellor final posible para a triloxía", cando eu non o vexo así , para nada. Non é que estea mal, pero simplemente sobra, e non se entende a que fai referencia.

Conclusión: Un libro máis, sen nada especial, que non consegue superar á segunda parte da triloxía. Non está mal, non é un mal libro, pero tampouco o recomendo en exceso.

Reseña: Sueña

Sueña é o primeiro libro da triloxía La cazadora de sueños, de Lisa McMann. Conta a historia de Janie, unha adolescente de 17 anos que, cada vez que algunha persoa se dorme cerca dela, entra nos seus soños, aínda que sexa contra a súa voluntade. algo que lle trae moitos problemas e prexuízos e é moi incómodo. Súa nai é alcohólica, polo que non teñen moitos cartos e ten, tan só, unha amiga que é a única que non se porta mal con ela.

Cando comecei a ler o libro, non esperaba que fose nada do outro mundo pois a trama e temática era moi vista; a típica triloxía adolescente. En cambio, ao empezar a lectura xa notei que me ía encantar pois enfocaban a trama dunha forma inesperada, facendo incapé en pequenos detalles de maneira que notas todos os cabos ben atados.

Atopei moitos puntos positivos que contribuiron a que isto ocorrera. En primeiro lugar, a narración faise en primeira persoa, algo que ADORO nun libro porque fai que prestes máis atención e te enganches, porque todo está ocorrendo nese mesmo instante e os protagonistas descobren todo á vez que o lector. Ademais, Janie non é a típica protagonista tonta que non é capaz de loitar e enfrentarse cos seus problemas, senón que consegue resolver as diferentes complicacións que se plantexan, que por outra parte, teñen resolucións inesperadas por completo na maioría dos casos. Debo falar dun final de novela estupendo para rematar os puntos fortes de Sueña.

Coma sempre, non todo pode ser bo, polo que tamén atopei cousas negativas e malas no libro, aínda que menos que as positivas: En primeiro lugar, non entendo a relación entre Carrie e Janie. Non estou segura de si o fallo está na forma de planteala e como foi escrita, é dicir, se é unha relación pouco creíble, ou se realmente a idea desa amizade era así dende o principio. En calquera caso, pareceume moi falsa e pouco realista. Cambiando por completo de tema, paréceme raro que 9 de cada 10 soños nos que entra Jadnie sexan pesadelos, porque a xente tamén ten soños bos, e boto en fata máis, cóntanse poucos soños tendo en conta que son o eixe sobre o que xira o libro. E, un fallo bastante importante dende o meu punto de vista, é o feito de que cando a protagonista entra nun soño alleo, ten unha especie de convulsións que, extrañamente, á xente non lle chama a atención e que me estraña que lle dé tan pouca importancia. Cada vez que lle ocorre, as persoas confórmanse con que Janie diga que "non pasa nada, de verdade".

Conclusión: A pesar de todo isto, os puntos negativos son menos ca os positivos e non me parecen moi importantes, polo que considero que esta triloxía (ou polo menos a primeira parte) está moi ben escrita e recoméndoa.  Libro xenial e recomendadísimo.