Reseña: Segundas Oportunidades de Rainbow Rowell.

"I love you more than I hate everything else"

"Quéroche máis do que odio ningunha outra cousa" 

 Por fin levei a cabo a lectura doutro libro de Rainbow Rowell tras o impacto que me producira "Fangirl" (reseña) o pasado Xaneiro, un dos mellores libros que lin no ano, estatus que non conseguiu alcanzar, nin de lonxe, "Segundas Oportunidades" .

Non é que non me gustara esta nova proposta da autora, simplemente non me sorprendeu en absoluto e non me embargou emoción algunha durante a lectura, coa excepción dunha permanente sensación de que algo lle faltaba a este libro, de que non estaba presente por primeira vez ese ingrediente propio e único de Rowell que facía dunha novela contemporánea convencional, unha historia única.

Este libro conta cunha temática máis adulta que Fangirl, pois céntrase nos problemas matrimoniais dunha parella que leva vinte anos casada. Ela é guionista de comedia, traballo que é a súa pasión e a súa vida, e el non traballa, adicándose a tempo completo ao coidado das dúas fillas pequenas de ambos. Georgie sabe que o seu marido non é feliz con ela e sabe que ambos teñen problemas, por moito que se esforcen en ocultalo, polo que tras unha pelexa que fará que pase o Nadal separada da súa familia, non desaproveitará a oportunidade de arreglar o conflicto de raíz que se lle presenta mediante un teléfono amarelo que fai chamadas ao pasado.

A historia en si non é demasiado complexa, é máis, é bastante bastante simple e incluso típica (coa excepción das chamadas ao pasado, enténdese) pero isto tampouco é unha enorme novedade se de novelas de Rainbow Rowell, autora de personaxes non de tramas, falamos. O punto está en que esa falta de trama non se ve compensada como de cotío polo gran desenvolvemento dos protagonistas, pois con excepción de Georgie, non sabemos nada do resto.

Neal é plano planísimo. só o vemos a través dos ollos da súa muller. Isto pode ter unha explicación e terse feito conscientemente, así que non critico demasiado a novela neste aspecto, pero o que non conta con xustificación algunha é a presenza de varios personaxes secundarios que nin pinchan nin cortan e que nin están desenvoltos con profundidade nin o deixan de estar: demasiado planos para ter relevancia, con demasiada presenza para non tela.

En canto ao, como xa dixen, único personaxe ben caracterizado (neste caso Rowell fixo ben o seu traballo e usou bastante ben o seu don, admitámolo) poñíame un pouco dos nervios. Si, isto non é culpa da autora, é cousa miña, pero Georgie era tan absolutamente insegura... Isto nun principio non é censurable, porque tiña lóxica, ademais, debido á trama, pero chegado a certo punto era insoportable o moito que se culpaba a si mesma da infelicidade do seu marido. Vale, si, el non é feliz e digamos que é, en parte, por culpa túa, pero é el quen elixiu estar contigo e el non quixo marchar nin expresou ese sentimento.

Ademais, hai certas actitudes nel que me "cheiraban a chamusquina" e que non me gustaban un pelo, como o exceso de celos cara o mellor amigo de Georgie ou como el só protestaba polo moito tempo que lle tomaba a ela o seu traballo sen ter en conta que adoraba realizalo e era a súa gran pasión, poñendo por diante o interés propio.

Na novela píntase a Neal como un santo e no momento, mentres les, seméllao, de feito non reparara demasiado nestes comportamentos (obviamente si que me fixara porque é bastante evidente pero non reflexionara acerca diso), pero non me gustan nada.

Ademais, a lectura, lonxe de ser lixeira como correspondería dada a súa sinxeleza, é bastante pesada en certas partes e moi repetitiva. aínda que admito que entretén e se deixa ler sen precisar de apenas atención.

Houbo certos elementos que me gustaron: o traballo de Georgie como guinonista, que me pareceu un toque moi interesante é pragado de referencias a series; a personalidade do seu mellor amigo e o unida que estaba a el (unión dinamitada polo marido que se celaba á mínima referencia a el, en fin...) e sobre todo sobre todo sobre todo, o feito de que a irmá da protagonista resultara ser homosexual para congratulación miña e sorpresa (positiva) de súa irmá. Non o esperaba, sorprendeume, gustoume.

En canto ás chamadas ao pasado, estaban pouco presentes para a súa importancia na trama, non sei, non conseguiron interesarme, pero si a trama ao redor delas, é dicir, esa especie de realismo máxico parecido a ¡Qué bello es vivir! ou Christmas Caroll que asocio co Nadal e cousas bonitas, esa posibilidade de cambiar o que se fixo e conseguir ir pola senda correcta, un camiño de amor e felicidade. O problema: que a "culpa" da infelicidade e problemas do marido non eran de Georgie e ela non tiña que facer nada para remedialo, co cal non tiña sentido.

O que máis me convenceu da trama: o final. Porque se trata do típico final bonito, romántico e característico de película navideña e eu son unha friki do Nadal e os seus derivados, así que non puiden evitar o sentimento de calidez e agrado.

Conclusión: Simple, previsible e bastante entretido cuns elementos e actitudes que non me gustaron nada porque deixan entrever unha certa actitude machista. Un 3/5 en Goodreads e tirando polo alto.

Reseña: Éramos Mentirosos de E. Lockhart.

“We are liars. We are beautiful and privileged. We are cracked and broken.” 

"Somos mentireiros. Somos fermosos e privilexiados. Estamos agrietados e rotos"

O ano pasado esta novela de E.Lockhart foi número 1 na lista de best-sellers do New York Times e existiu unha campaña de marketing incríble ao redor dela, na que se caracterizaba ao libro de "impresionante", "cheo de segredos e mentiras", "misterioso" e, incluso, "obra mestra da literatura que ía marcar un antes e un despois, atrapando a adultos e xóvenes por igual". Falábase desta novela como unha atrapante historia de segredos e intrigas familiares, cuxa base eran problemas internos provocados pola riqueza e herdanzas dunha familia de clase alta, nunha illa privada na que ocorrera algo, un feito que a protagonista esqueceu e que o lector non sabe ata o final, e que nos deixaría a todos os lectores en shock.

Pero, xa volo digo de entrada, non vos deixedes levar por isto, como eu fixen, porque terminaredes cunha decepción enorme e rirédesvos da campaña de marketing que xira sobre "Éramos Mentirosos", xa que o libro non se parece, nin de lonxe, ao que esta prometía e ao que eu buscaba e desexaba ler.

É como se de "Harry Potter" dicimos que é unha asombrosa historia de amor. NON. Ten (moi poucas) pinceladas amorosas pero non é unha historia que trate principalmente sobre iso. Pois con "Éramos Mentirosos" pasa o mesmo a menor escala: non prometas unha gran historia de intriga con segredos e tramas familiares sorprendentes, se logo vai ser unha novela cunha única trama misteriosa que nin sequera o é tanto, dado que non se presenta dunha forma que impresione e enganche ao lector. Ademais, para poder dicir que existen misterioS e segredoS, debería haber máis de un, por iso de que falamos en plural, pero só existe unha unica liña argumental sen xiros, descubrimentos nin tramas que se enredan e desenredan, só un misterio que se resolve ao final dunha maneira que non logrou convencerme nin estaba á altura do prometido. A novela empeza ben, pero cando te decatas, xa a remataches, como se nunca acabase a introdución, pois non hai desenvolvemento do argumento e cando se presenta o desenlace todo se resolve de maneira precipitada...

En teoría, a protagonista deste libro sabe o mesmo que nós ao comezo dela, pois, tras o "accidente", sofre amnesia selectiva, e isto, xunto coas dúbidas e estraños recordos soltos que vai recuperando, debería lograr que nos puxéramos nerviosos, que quixésemos saber que foi iso tan horrible que pasou, pero xúrovos que nunca antes sentira unha indiferencia tan grande cara un misterio e trama principal dunha novela. Eu non odiei esta lectura, resultoume entretida e, como digo, unha máis do montón, sen nada a destacar, e se isto foi así, se non cheguei a rexeitala por completo, foi grazas, unicamente, á maneira de escribir da autora e a forma de vida, a rutina veraniega, dos xóvenes primos protagonista, que, simplemente pola súa orixinalidade, polo diferentes a todo o que vira antes, me pareceron interesantes e provocaron que quixese seguir lendo, que me fose amena a lectura, pero sen máis.

Outro punto que me puxo MOI NERVIOSA, pero moito, foi a maneira na que a autora parecía tratar da mesma forma aos protagonistas cando tiñan 13, 15 e 17 anos, é dicir, non se notaba no carácter dos rapaces ningún tipo de cambio ao longo dos veráns. Daba igual os anos que pasaran, que seguían a pensar, expresarse e comportarse coma nenos pequenos. De feito, aínda que sei (porque se nos repite) que os catro primos que protagonizan o libro teñen 17 anos na maior parte del (excepto nas analepses e flashbacks), eu era e son incapaz de imaxinalos con esa idade pois eu, cos meus 16 anos, non teño esa mentalidade tan infantil, nin a tiña con 15. Quizais, poidamos asociar os seus carácteres e comportamentos con nenos de 13 ou 14 anos, perouns rapaces caprichosos e consentidos de 13 ou 14 anos. E si, dásenos unha posible explicación (que é un enooooorme spoiler, o único que podería facer pois, como digo, non é que haxa demaisados misterios en "Éramos Mentirosos") que podería xustificar isto, pero eu estou nun 95% convencida que a autora non o fixo de maneira consciente, é dicir, que ela de verdade pensaba que as persoas de 17 anos se comportaban desa maneira e que foi un enorme erro do que non se decatou. Na miña mente, os personaxes desta novela teñen 14 anos, e nin así e xustificable a cantidade de tonterías das que son protagonistas. En fin...

Por último, esta novela é máis un relato ou unha historia corta inacabada, e non só pola curta extensión á que sumamos as moitísimas páxinas en branco da edición do libro (adiós Amazonas), senón polo pouco desenvolvemento de todo: trama, personaxes, misterio, segredos... e, sobre todo, do (co centos de aspas) "magnífico" final que pecha a trama. É un desenlace sacado da manga pola autora, que non ten ningún sentido porque: 

1. Que se levara a cabo ese acto, é absurdo. Uns rapaces de esa idade por moito alcol que consumiran dudo que fixeran semellante cousa e, ademais, desa forma tan, digamos, desorganizada.
2. Dásenos unha explicación, en teoría, convincente, para que se fixese ese "acto", a cal entendo e ten certo sentido, pero que non acaba de explicalo. Uns nenos desa idade non chegarían a semellante conclusión e, dubido que quixesen facer "iso" se significaba perder o nivel de vida que levaban ata entón, alto e cheo de comodidades.
3. Cóstame crer que o "acto" provocase a pérdida de memoria da protagonista.
4. Ese feito inexplicable e "sobrenatural" ligado ao "acto" non ten ningún tipo de sentido nin pega co tipo de novela. Se fose provocado pola mente da protagonista, unha especie de secuela do "acto" ligada á perda de memoria e problemas mentais, pois aínda, pero presentándosenos ese elemento tan pouquíiiisimo creíble de repente...  

E podería seguir, pero penso que xa entendéchedes o que quería dicir e porque non me agradou o final. Non comprendo porque tanto hype con isto... 

En resume, unha novela entretida pero sen máis, cun 2´5 de 5 en Goodreads e sobra. Unha lectura para facer en duas horiñas como moito, como quen le unha revista na praia, pero sen ansias de ser a lectura da túa vida, aínda que haxa quen a adora... Un libro que esquecerei en pouco tempo.

Reseña: Un beso en París (Anna and the French kiss 01) de Stephanie Perkins.

Ultimamente (e como puidechedes notar se seguides o meu blog) apetéceme ler libros de xénero contemporáneo, un tras outro, así que non podía retrasar por moito máis tempo a lectura da triloxía de Stephanie Perkins, Un beso en París, unha das máis populares autoras do xénero. En realidade, non se trata dunha verdadeira triloxía, do que entendemos ao escoitar este termo, senón que son tres novelas "compañeiras", que non comparten personaxes nin trama pero si temática e cuxos protagonistas aparecen no final do terceiro libro, Un final feliz.

Esta novela cóntanos a historia de Anna, unha rapaza estadounidense que é obrigada por seu pai, un escritor de éxito que recentemente se volveu rico, a estudar no Instituto Americano de París, un internado para fillos de personaxes importantes ou adiñeirados de nacionalidade estadounidense. Nun principio, non está demasiado contenta co país, o idioma e as clases pero cando coñece aos seus novos amigos e, en concreto, a St Clair, descubrirá que quizais si lle gusta a vida en Europa...

Sinceramente, tiña expectativas bastante altas con respecto a ese libro, xa que tiña unha nota moi alta en Goodreads e vira un montón de reseñas positivas de booktubers e bloggueiros cos que adoito estar de acordo, e, sin embargo, non se cumpliron de todo. É dicir, si que me entretivo e me gustou bastante a novela, pero non me pareceu de 10 (o de 5/5 en realidade) senón que conseguiu un 3´5 e floxiño...

Si que me parece unha novela contemporánea boa, que esta ben prantexada, é novedosa, e non está tan apegada aos tópicos como soe ocorrer, algo que me agrada, pero tampouco me parece que se saia do convencional e non conseguiu sorprenderme.

O personaxe de Anna pareceume un pouco... cargante e estresante porque, aínda que en moitos aspectos si que podería atopar semellanzas entre ela e eu mesmas, tiña certos comportamentos e actitudes que me estresaban e que facían que puxese os ollos en branco. Aínda así, consegue que te embebas na historia cos seus pensamentos e as súas reflexións son necesarias para o desenvolvemento da trama.

Gustoume a historia de amor entre os protagonistas: doce pero non empalagosa e sen consistir no 100% da historia (aínda que botei en falta máis escenas ao redor de Anna e as súas amigas ou coa subtrama do ocorrido en EEUU) e, algo positivo que non podo dicir de todos os libros con temáticas parecidas, o rapaz, St Clair, pareceume interesante e para nada insoportable ou arrogante. Aínda así, non todo podía ser positivo, e debo criticar sen ningún tipo de pena que tanta volta sobre a relación, esas maneiras de rizar o rizo acerca do triángulo amoroso e esa incapacidade dos dous de tomar a iniciativa e facer algo para lograr aquelo que AMBOS DESEXAN. 

E que é terriblemente estresante que se pasen unhas 50 páxinas falando de que os dous queren estar xuntos pero non poden, pero si, pero no, agora enfádome contigo, agora sintoo porque non era culpa tua... Despois, tamén houbo outras actitudes das amigas de Anna que non entendín, e da propia Anna acerca de tramas relacionadas con elas. Refírome a, por exemplo, o sentimento de culpa que invade á protagonista da historia por se certo feito pode desgustar a Meredith, cando é algo que non considero que fose culpa súa, nin de St Clair, pois non era nada malo ou perxudicial e tratábase dunha acción inevitable e pouco relacionada coa súa compañeira...

Aínda así, a novela déixase ler con facilidade, engancha, e bonita, como a maior parte das pertencentes ao xénero, e encantoume que estivese situada en París, así como as descripcións da cidade, non só fisicamente senón tamén da parte sensorial ou espiritual da cidade, os sentimentos que embargan á protagonistas ao visitar os cines e certos lugares da capital francesa.

Tamén me encantou a parte (medio telenovelesca) dos desenganos amoros e o drama que envolve a novela en si, aínda que en certos momentos rozase a liña que separaba unha relación amorosa bonita e doce dunha relación insoportable tipo Jace e Clary de Cazadores de Sombras.

O único que non logrei ver por ningunha parte, é esa pluma tan alabada da autora, esa prosa que provoca suspiros nos lectores, pois eu atopeime cunha narración bastante sinxela e común. Pode que isto sexa culpa da traducción, non o nego, e pode que isto causase unha peor valoración, pero o caso é que non me convenceu de todo.

Aínda que poida parecer que resalto moitos aspectos negativos, é tan só porque son unha persoa moi crítica cos libros e porque me fixo ata no máis mínimo aspecto, pois o certo é que me sinto moi satisfeita con esta lectura e recoméndoa bastante, aínda que non é unhas das miñas lecturas preferidas nin de lonxe.

En conclusión, unha novela contemporánea boa, interesante e que me gustou, pero sen chegar a encantarme nin superar as expectativas con respecto á novela ou autora que traía de antes. Non merece un 3/5 porque está mellor que iso, pero tampouco chega ao 4, polo que o puntuei cun 3´5/5 en Goodreads. Desexando ler a súa continuación.

Reseña: Mi espectacular ahora de Tim Tharp

 Estaba pasando por un Bloqueo Lector dende o fin do verán, debido ao gran número de lecturas que levara a cabo durante todas as vacacións, que empeorou despois de rematar Fangirl, pois gustoume tantísimo e deixoume tan ilusionada ao finalizala, que ningunha lectura me atraia e acababa abandonándoas todas. Pero, finalmente, con este libro, conseguín solucionar (polo menos parcial e temporalmente) co problema.

Isto non quere dicir que me encantase nin que sexa unha increíble novela, senón que se deixa ler con facilidade e non require moitísima concentración.

A verdade é que tiven, teño e terei sentimentos encontrados con Mi espectacular ahora pois, aparentemente, non me acabou de convencer ao non atopar orixinalidade nin ningún punto que me resultase apasionante. Nin sequera me enganchou excesivamente: foi un libro que pasou por min sen pena nin gloria. Ou iso pensaba, pois co paso do tempo dende que finalicei a novela, máis a recordo e cun sentimento máis positivo. Realmente, si que me agradou este libro, pero non excesivamente, e, á vez, si que deixou pegada en min... Non sei, estou confusa.

A historia nárraa Sutter, un rapaz bastante rebelde pero con ideas propias e gusto por reflexionar sobre elas, que vive unha vida de festa e sen preocupacións (polo menos aparentemente, pois en realidade si que ten certos problemas) ata que se cruza no seu camiño Aimee, unha rapaza completamente oposta a el, que se converte nunha especie de "proxecto" ao intentar convertela en sociable e transformala na súa idea de persoa normal para esa idade.

O personaxe principal é moi moi semellante a Holden, o protagonista de El guardián entre el centeno (ambos reflexionan durante a narración sobre ideas que teñen sobre a vida que os demais non comparten, ambos rexeitan aos adultos e a súa forma de comportarse e ambos están máis preocupados das súas reflexións e maneiras de vivir que dos estudos...) polo que simpaticei moi rapidamente con el (por algo esa novela foi a miña quinta preferida do 2015) e foi algo que me gañou dende un comezo. A pesar do parecido, deixo constancia de que certos puntos do carácter de Sutter e determinadas ideas que comparte co lector, non me pareceron moi aceptables, como esa idea de normalizar a Aimee ou esa manía con alonxarse dela para protexela da que falarei máis adiante.

Gustoume moito a maneira de tratar a dura realidade das vidas de todos os personaxes que aparecen na historia, como se non fose para tanto, e que o autor se centrase noutros aspectos. Tamén me encantou a parte na que a vida e a maneira de vela de Sutter cambia de forma radiacal en moi pouco tempo e polo simple feito de atoparse con Aimee, como isto fai que non lle importen os comentarios dos demais, aínda que non está demasiado ben construído, pois recorda esa necesidade de valorar a opinión do resto de maneira intermitente e sin vir ao caso. 

O punto principal da trama é a relación entre ambos personaxes, que me gustou moito por romper certos prexuízos e tópicos da literatura xuvenil, pero que me deu mil e un dores de cabeza pola indecisión de Sutter. Ao final, non teño claro se algunha vez chegou a querela e se alonxaba dela e tiña esas reaccións extrañas porque pensaba que así facía o mellor para ela ou se simplemente foi todo unha especie de proxecto como el sostiña durante todas as páxinas. Eu sempre pensei que era unha excusa que sostiña como unha especie de salvavidas ao que agarrarse para non enfrontarse á realidade, pero a verdade e que rematei  libro cunha enorme confusión. 

O ritmo da narración e lixeiro e fácil de seguir, e a maneira na que se centra nuns puntos e deixa outros nunha descripción superficial, gustoume, pero sobre todo foron eses puntos divertidos que tamén existían en El guardián entre el centeno, aínda que en menor medida, os que máis me agradaron. Un exemplo, o que máis destaca para min, son esas relacións entre ex-noivas de Sutter e el, coas personalidades tan diferentes de todas elas entre si, e sobre todo as conversas con acento italiano del e unha delas (Angelina?, Angela?...) finxindo pertencer a unha mafia. Un puntazo.

O final, foi terriblemente aberto, e non me gustou en absoluto porque revela, unha vez máis, ese sentimento de... buscar o mellor para os demais? facer unha obra social?... de Sutter que non comparto e me parece innecesario e repelente.

Púxenlle 3/5 en Goodreads, unha puntuación que me parece alta para un libro que tampouco me encantou á hora de pensar noutros que valorei da mesma forma e baixa ao pensar noutros coa mesma calificación. En resume, foi un libe que me gustou e que me marcou bastante sen darme conta, facendo que o recorde con cariño, a pesar de non causarme no momento impacto. Unha sensación diferente para unha novela diferente... Cavilarei acerca dela a ver se chego a unha conclusión, supoño que positiva...

Existe, por certo, unha adaptación cinematográfica da novela que verei pronto (porque morro coas ganas) cuxo final é distinto ao do libro, según vin por internet, e que gustou máis aos lectores. Pronto review e a miña opinión máis sincera.

Reseña: Fangirl de Rainbow Rowell

Quería ler este libro dende moitísimo tempo atrás, porque a trama me chamaba moito, tiña certa relación con Harry Potter (xa veredes porqué) e porque me autoobrigaba a ler algo máis da autora antes de Segundas Oportunidades, que era o único dela que teño en físico e que comprara máis recentemente. 

Este libro conta a historia de Cath, unha rapaza tímida e non moi social cunha xemelga totalmente oposta a ela que comeza a universidade.Isto, para Cath é un inferno, mentres que Wren, a sú irmá, deséxao con toda a súa alma, e decide, ademais, tomar distancia con ela para ser independiente por fin. Isto causará un gran sufrimento para a protagonista da novela, que se sentirá totalmente soa. Pero Cath non é só unha universitaria, tamén é unha famosísima e moi célebre autora de fanfics de Simon Snow, unha especie de Harry Potter, pero gay, no que trata o seu romance con Baz.

Nun primeiro momento, debo admitir que non me chamaba moito a trama porque non coñecía a pluma da autora nin lera nada del con anterioridade, polo que me sentín un pouco rara ao comezar a novela, porque non se asemellaba en nada a algo que lese antes. Ademais, a miña traducción era terriblemente mala: non só era unha versión en castelán americano (que xa é algo que me desconcentra e me saca da lectura) senón que non era a oficial, polo que estaba traducida ao pé da letra da versión inglesa, nunhas estructuras sintácticas non existentes na nosa lingua. En resume, que non había quen lera aquelo.

Cheguei ao 20 algo por cento da novela sen que me gustase nada en absoluto: non me atraía aburríame, non conseguía enganchrame e incluso pensei en abandonala pero (por sorte!!) seguín adiante e descubrín unha das mellores lecturas que farei neste 2016. A trama apasionoume ata uns extremos tales que non era capaz de parar de ler, sentinme identificada coa protagonista en multitude de ocasións (aínda que en moitas outras non...), disfrutei de cada palabra e só quería máis e máis.

Ata os fragmentos do fanfic de Cath, que nun primeiro momento non me atraían, me intrigaban bastante, e da historia amorosa nin che falo, porque me pareceu absolutamente perfecta.

É algo terriblemente coñecido que Rainbow é unha autora de personaxes, non de historias, pois céntrase en crear uns protagonistas moi profundos e complexos, nunha trama sinxela e convencional.

Encantáronme eses xiros no argumento da novela, como o dos pais das xemelgas, o que ocorre con Wren ou o relacionado con Nick, e como vai desenrolándose a narración.

Simplemente, non podo destacar nada malo do libro, todo é positivo, e non lle atopo pegas aparte da traducción, e iso nen sequera é culpa súa. O punto forte da novela para min, é a parella de Cath e X (non quero spoilear) que é terriblemente doce, bonita e amena, e nada pastelosa, e a súa relación relativa co fanfic.

Esta novela conseguiu que me apasionsase cada frase, que me mantivera en vilo, e que lese os acontecementos que se sucedían sen esperarme nada. É unha historia diferente, nada convencional, que se deixa ler con facilidade. Tanto me gustou, que provocou en min un bloqueo lector (si, outra vez) xa que non conseguín engancharme a ningunha lectura dende entón, ao parecerme todas floxas e aburridas en comparación.

Conclusión: Non podo falar máis de Fangirl sen spoilear, pero recomendo a súa lectura miles, e estou convencida de que estará na lista das mellores lecturas do ano. 4/5 estrelas en Goodreads, unha menos do que merece polo que tardei en engancharme.

Reseña: Noches Blancas.

Cando vin que se ía publicar outro libro de John Green en España (aínda que fose unha recopilación de relatos de varios autores) alegreime de maneira excesiva e desexei con toda a miña alma lelo. Ademais, trataba a temática navideña, a miña época preferida do ano.

Cando por Reis recibín un exemplar como regalo non collía no corpo do gozo, porque desexaba, con ansia, volver a disfrutar a John Green pero, ironías do destino, o seu foi o relato que menos me gustou dos tres, o menos navideño, o máis simple e o que conseguiu deixarme indiferente.

Este libro recopila, como dixen, tres relatos de tres autores xuvenís, protagonizados por diferentes personaxes cada un deles, aínda que os principais de cada historia son secundarios na seguinte e así sucesivamente. Son tres historias de amor, pero distintas, nada pastelosas, cun espíritu navideño que me encantou (aínda que o lese un mes máis tarde de ter acabado o Nadal). Con el cumprín a condición de "Ler un libro dun autor que che gusta" que sacara da Book Jar.

O primeiro relato prantexa o comezo da trama que máis tarde seguirán os tres, ensínansenos o lugar do que parte a historia: un tren que queda parado debido a unha tormenta de neve. Unha rapaza que viaxa nel, compartirá compartimento cun mozo da súa idade e ambos comezarán a coñecerse. 

Este relato, o de Maureen Johnson, foi o meu segundo preferido, porque si conseguiu que disfrutase pero tampouco me pareceu nada especial. Ademais, a protagonista, Jubilee, pareceume terriblemente insufrible e insoportable. Había momentos nos que simpatizaba con ela en certa maneira, pero na seguinte páxina ela soltaba algún comentario ou chegaba a algunha conclusión que me provocaba ganas de gritarlle ao libro. A pesar disto, esta historia pareceume bastante boa, normaliña, e non me desgustou.

A seguinte segundo a orde do libro, é a de John Green, aquel relato polo que eu mercara a novela, e que me decepcionou dunha maneira increíble. Gustoume a maneira na que se integraba aos personaxes da historia de Maureen Johnson como secundarios e descubrir cales das persoas das que esta nos falaba de maneira pasaxeira se volverían protagonistas, pero nada máis, E isto nin sequera era de todo mérito do autor.

O seu relato pareceume igual que os que soe escribir, na súa liña, pero peor. É dicir, normalmente encántanme as súas novelas pero neste caso pareceume que Green escribiu un relato sen esforzarse o máis mínimo, resaltando os puntos que menos me gustan da súa prosa e das personalidades que máis adoita utilizar e que xa coñecía, explotando aspectos que non me atraen.

De feito, algo moi curioso certamente, os personaxes principais do seu relato gustáronme moito máis no seguinte, da man de Lauren Myracle, e coa súa forma de tratalos consegueu mellorar o inmellorable.

Este último relato do libro encantoume, e desexei que se centrase nel toda a novela. De feito, conseguiu subir media estrela ou incluso máis a miña calificación en Goodreads. A trama era moito máis orixinal, a protagonista divertida, contaba cunha trama interesante e completa e a maneira de integrar as historias anteriores foi algo que Myracle soubo controlar e facer con naturalidade. 

Pareceume un relato divertido e á vez positivo, adorable, o que realmente esperaba dun libro navideño. Consegueu transmitir as ideas básicas dunha película de Nadal.

O mellor, mellor, mellor de Noches Blancas, foi o final. Ese encontro das tres parellas formadas nos relatos, a relación entre eles, como tres historias opostas e independentes se integran nunha. O libro mellora cara o final sen dúbida.

En conclusión, Lauren Myracle salva todo o libro, (aínda que Maureen Johnson non o fixese tan mal) tras a absoluta sinxeleza e sosez de meu amado John Green. Un libro para amantes do Nadal, que tampouco conseguiu conquistarme, aínda que con el esbocei algún que outro sorriso. Un sinxeliño 3/5 en Goodreads.

Reseña: Since you´ve been gone (Desde que te fuiste)

Por fin, por fin, por fin vos traio a reseña de Since you have been gone da popular escritora de literatura xuvenil Morgan Matson. Esta novela foi a miña primeira lectura do ano e convertiuse rapidamente nunha das miñas favoritas da Historia, porque me sorprendeu moitísimo e de maneira moi positiva. 

Este libro foi un dos que comprei no verán polo meu cumpreanos, na súa versión orixinal en inglés, pero aínda non o lera, despois de meses collendo po na estantería. 

A verdade é que me sorprendeu moito, non só porque non esperaba que fose como é, senón porque as miñas expectativas con respecto a el non eran demasiado altas. Simplemente pensaba que era un libro sinxelo, normaliño e sen moita ciencia (razón pola cal, precisamente, o comprei en inglés, esperando que fose moi fácil de ler, como si o foi) pero nada más lonxe da realidade. Si é un libro que se deixa ler e engancha pero vai moito máis alá.

Conta a historia de Emily, unha rapaza tímida, moi sensata e responsable, sen moitos amigos,cuxa vida cambiará cando coñeza a Sloane, unha rapaza totalmente diferente a ela: alocada, moi extrovertida e divertida. Emily pasará de ser unha descoñecida para todos a converterse na "amiga de Sloane", e a súa vida xirará totalmente ao redor desta, polo que cando un verán desaparece misteriosamente, verase nunha situación moi difícil, totalmente soa  sen saber que facer sen Sloane, da cal depende demasiado, pero nun verán, Emily cambiar´e convertirase en alguén que non imaxinaba que podería chegar a ser, grzas a unha lista que Sloane lle deixa, con cousas que debe facer se quere atopala.

Dende o principio do libro enamoreime del e souben que me encantaría. En primeiro lugar, Emily recordoume moitísimo a min en moitos aspectos da súa personalidade e sentinme reflexada en certos acontecementos, xa que eu tamén tiven na miña vida unha mellor amiga como Sloane e pasei por certos momentos como os que ela sofre na súa relación con ela. Isto fixo que me introducise na historia de cheo, e disfrutase cada palabra.

A maneira de narrar da autora tamén axudou a que isto ocorrese, porque é terriblemente envolvente, ademais de conseguir transmitir os sentimentos e pensamentos de Emily dunha maneira impresionante. Para isto axúdase de flashbacks da súa relación con Sloane, que fan que entendas mellor polo que ela pasou ata chegar ao momento presente, que comprendas porque sinte o que sinte e pensa o que pensa.

Ten unha prosa luminosa, positiva e alegre: por moi mal que o estea pasando a protagonista e por moi inverno que fose cando lin Since you´ve been gone, para o lector é sempre verán. É unha lectura cálida, que consegue que te sintas ben. Os acontecementos narrados tamén axudan a que te sintas dese modo, porque o verán que pasa Emily é absolutamente marabilloso, bonito e emotivo.

Non hai un so detalle na novela que poida criticar, nada sobra, nada falta, todo está perfectamente construído e é unha historia perfecta.

En canto á evolución que podemos notar en Emily é algo enormemente notable: a Emily das primeiras páxinas non ten nada que ver coa do final, sendo esta unha persoa independente, libre e feliz, que descubriu unha nova maneira de vivir. Isto tamén o transmite moi ben Morgan Matson coa súa pluma que certos críticos describiron á perfección como "heartwarming". Non creo que haxa nha soa palabra no mundo que poida definilo mellor.

A relación amorosa que se da na novela tamén e marabillosa. Non se trata de instalove (de feito o rapaz de moza durante toda a hisoria ata pouco antes do final e nin seuqera Emily se espera ter nada con el) e vaise desenvolvendo de forma lenta e preciosa, sen ter unha importancia excesiva na novela pero dándolle un toque necesario que a completa. Tamén me pareceu terriblemente importante e bonito como Emily pasa de non ter a ninguén  e sentirse soa e nun bucle depresivo sin fin a ter un boísimo e marabilloso grupo de amigos que de verdade a queren e a aprecian. Esas saídas e quedadas con eles que ía lendo facíanme sorrir e sentirme totalmente feliz.

É un libro que transmite felicidade, ánimo, esperanza e calor. Unha absoluta boa lectura. Non sei como expresar como me fixo sentir; as palabras e a historia non son o principal e o máis importante, senón como a autora o plasmou, a maneira de facelo. Todo está ben atado e os sucesos teñen sentido completo, nada ocorre porque si, incluso os dramas que ocoren a final despois de que "algo" ocorra.

O ritmo da novela é tamén perfecto, o suficientemente rápido para que non te canses e o suficientemente lento para que o entendas todo, te empapes da historia e te vexas atrapado. 

O final, esa parte da trama co que sabedes que son crítica en exceso, soubo convencerme. Que non era o final dos meus soños? Non. Pero pegaba coa trama e coa novela, era adecuado, aínda que eu non faría con Sloane, non sentiría cara ela, o que Emily sentiu e decidiu (non quero spoilear).

O único, foi que quedei con mil ganas de saber que pasa con Emily e Dawn, unha amiga que ela fai no verán e que é un enorme apoio para ela, porque ambas teñen un enfado por algo que Emily fai e que a ela a pilla moi cerca (porque alguén lle fixo o mesmo) pois soluciónase o problema e a autora remata a novela sen resolver o enfado. Desde o meu interior rezo para que todo acabe ben entre elas porque a vexo como moi boas amigas nun futuro.

En resume, unha novela marabillosa, perfecta para min, cunha trama que me pilla moi de cerca e que consegue quentar o teu corazón. Extremadamente positiva, esperanzadora, agradable e perfecta, esta novela vai directísima ao Top das Mellores Lecturas do 2016, sen ningún tipo de dúbida existente.

Reseña: Y por eso rompimos

 

Y por eso rompimos é un libro moi diferente, cun concepto moi distinto aos demais. Como xa sabedes a estas alturas, estas novelas son a miña debilidade, adoro os libros raros e distintos, polo que, aínda que dubidei moito sobre se lelo ou non, finalmente lanceime.

Y por eso rompimos é a historia da parella formada por Min e Ed e de como esta finalizou, as razóns polas que romperon, narradas en forma de pequenos relatos. Min é a narradora da novela, que vai camiño da casa de Ed para devolverlle unha caixa con moitos recordos dos seus tempos xuntos, que vai sacando un a un, e escribindo nunha carta para el a historia do obxecto en cuestión e a súa relación con algunha das razóns polas que romperon.

Nun principio pensei que ía a ser unha novela moi romántica e pastelosa, tipo de lectura que sabedes que non me gusta, pero como trataba o tema dunha ruptura decidín probar e darlle unha oportunidade, algo que agradezo, xa que me gustou moito.

En primeiro lugar, a forma na que se presentan as diferentes historias e moi dinámica, fácil de ler e moi interesante, xa que se presenta un obxecto (en forma dunha ilustración preciosa, por certo) a redor do cal xira o relato, de maneira que o lector está sempre pendiente de atopar esa relación obxecto-recordo-razón da ruptura. As historias que se contan son preciosas, pois a forma de narrar do autor é moi especial e moi bonita, con referencias contínuas co cine antigo ou alternativo.

Ademais, a protagonista feminina, Min, caeume moi ben. Normalmente, a rapaza da relación amorosa soe caerme moi mal ou ter certas actitudes puntuais que non me gustan, ou ben por depender demasiado da parella ou por aturar certos abusos dela ou simplemente por obsesionarse con ela e a súa relación, pero neste caso, gustoume moito o seu comportamento, as razóns polas que romperon, a súa reacción ante certos acontecementos e, en xeral, a súa forma de ser, caeume ben. Ata Ed, que non é o prototipo de chaval que me gusta para nada, non me caeu mal de todo (coa excepción de certos asuntillos, como o gran final e gran razón para finalizar a relación).

Gustáronme as subtramas da novela, como a festa que a parella planeaba e eses enfados cos amigos de ambos, e tamén como se iban desenrolando e complicándose á vez que se relacionaban coa trama principal.

Por último, o gran final non o esperaba para nada. Xa sabedes que este é un punto moi importante nun libro para min, que pode decidir se me gusta ou non, e neste caso quedei bastante satisfeita. Aínda que creo que non lle pega á trama e ao tipo de libro para nada (tan tan especial), ese suceso imprevisto para min e que non supuxen en ningún momento creo que é unha boa forma de rematar o libro e unha moi boa razón para separar á `parella, non me desgustou.

Conclusión: Moi ben. Un libro especial e que me gustou moito.

Reseña: Me and Earl and the dying girl (Un final para Rachel)

Como xa comentei con anterioridade neste Book Tag que hai pouco que publiquei, Me and Earl and the dying girl é unha novela que tiña moitísima ganas de ler, e dicindo isto aínda me quedo corta, pois non deixaban de falar deste libro por todas partes, e máis incluso despois de que se soubera que se ía a rodar unha película (xa está rodada a día de hoxe, pero creo que aínda vai tardar en estrearse en España bastante tempo). Ademais, debido ás críticas tan diferentes sobre a mesma novela (uns odiárona e outros adorárona) non podía esperar máis para comprala, así que cunha compra en Amazon, fíxenme cun exemplar en inglés deste libro e doutros dous libros máis, cuxos títulos aínda non quero desvelar, por moi poucos cartos, xa que en Estados Unidos e Gran Bretaña os libros son máis baratos (incluso cos gastos da viaxe).

Me and Earl and the dying girl, conta a historia de Greg, un rapaz aficionado a filmar versións de películas que lle gustan co seu amigo Earl, e como se ve obrigado a comezar a pasar tempo con Rachel, unha enferma de cancro, debido á insistencia de súa nai. A propia novela está escrita por el, como se se tratase dun diario pero moito menos formal e reflexivo, sen apenas sentimentos no seu interior, polo que dende o principio se che advirte que non se trata da típica novela xuvenil triste na que alguén se namora dunha enferma de cancro e ao final choras e aprendes algo, nunha clara referencia a Bajo la misma Estrella.

A pesar de que, como vos digo, xa había unha advertencia clara no que esto respecta, eu seguía pensando, coa miña terquedade, que isto ía ser así igualmente (na miña defensa debo dicir que era o que parecía tendo en conta a temática en cuestión) polo que levei unha gran decepción en certo modo no que isto se refire.

Antes de engadir nada máis, resumo as miñas impresións nunha soa frase: é un dos libros máis raros que xamais lin, sen ser isto nada positivo nin negativo. É simplemente extravagante. Basicamente, Greg cóntache o que lle ven en gana, sen ter porque estar demasiado relacionado co fío principal da historia, pero consegue que che interese. Ademais, non se trata dun libro narrado dunha forma convencional, senón que podemos atoparnos no seu interior con guións de películas, listas, clasificacións... que o protagonista fai e que teñen certo sentido dentro da historia.

Cando comezas a novela, das por sentado que se vai tratar dun libro gracioso, cómico, co que vas botar certas risas (e así é nun comezo) pero cara a metade da novela cambia por completo a túa percepción, porque as cousas que che producían eses sorrisos e risotadas volvense deprimentes. A ver si me explico: Greg di todo o tempo, referíndose a si mesmo, frases que baixan a autoestima a calquera, do tipo "Non sei para que escribo isto se eu non sei facelo", "Non sei quen vai querer ler esta (textualmente) merda de novela", "probablemente a ninguén lle interese"... Pero todo nun tono destendido e cómico que fai que non o tomes en serio, pero tras 1000 frases dese estilo comeza a embargarche un sentimento deprimente e melancólico e non fai graza e, para que mentir, cansa un pouco e aburre tras tantas repeticións do mesmo.
E esta é tan só unha das moitas cousas raras que podemos atopar e que fan que non saibamos que pensar de Me and Earl and the dying girl. Continúo: en teoría Rachel é un personaxe fundamental na trama, en cambio non chegamos a saber nada (e cando digo nada, digo nada) dela, e Greg e Earl tampouco, sobre todo o primeiro, e el sábeo, por iso se volve a dedicar outras 150 réplicas a si mesmo para auto-fundirse na miseria e auto-facerse sentir culpable que deprimen, outra vez, un montón. E todo o que di é certo, pero non fai nada para cambialo, impórtalle pero non lle importa; é todo moi confuso e non consigo sacar nada en limpo... E como xa dixen, todo cun ton divertido e cómico, pollo que a confusióne maior.

O personaxe de Greg non cambia nin progresa en toda a novela; unha vez máis quere facelo pero á vez non, e está decepcionado consigo mesmo e á vez non. É raro...

Cando ao final do libro ocorre algo con Rachel (morre, e non é spoiler porque Greg cóntanolo na primeira páxina) esperas un epílogo, evolución de Greg, que saque algo en claro, que a súa vida cambie, algo... pero non ocorre nada... E aínda que poida parecer que a novela é moi triste, por todo o que estiven decindo, non o é para nada: ocorren cousas terribles pero cóntanseche de forma alegre, polo que non sentes ningunha das dúas cousas.

Pode parecer que a iña opinión sobre a novela é mala, pero non, gustoume, aínda que, dende logo non esperaba algo así. Intente i explicar o mellor que puidn as sensacións que transmite o libro, aínda que supoño que o fixen dunha forma tan confusa como a propia obra. É mellor lela para poder comprendelo.

Gustaríame poder dicir que me gustou moito o libro, como esperaba que ocorrese, pero non podo. Tampouco podo negalo e dicir que non foi así. Simplemente, esta novela é diferente e toda unha experiencia. Teño moitas máis expectativas na película (que se estrea pronto e da que falarei na miña sección de Adaptacións cinematográficas en canto a vexa) porque creo que pode espresalo todo mellor e doutra maneira.

Reseña: La casa 758

La casa 758 é un libro publicado por Nube de Tinta, unha editorial que soe publicar libros do estilo que me gusta, reflexivos e moi interesantes, como o caso das novelas de John Green. Neste caso, cóntasenos a historia de Krista que perdeu a súa nai nun accidente de tráfico hai dous anos, que aínda non o superou. Seu pai, en cambio, seguiu adiante coa súa vida con bastante facilidade, algo que ela non lle perdoa. Krista, ademais, acude todos os días á casa 758, o fogar do rapaz que conducía o outro coche no accidente e que o provocou, sen saber moi ben para que. Ademais, a visita do seu avó húngaro e as historias que el lle conta sobre o Holocausto farán que reflexione e decida seguir adiante coa súa vida.

A verdade é que o libro me sorprendeu bastante no que concerne á dirección que ía tomar a novela, pois pensei que a base da historia serían o avó e as súas vivencias durante a Segunda Guerra Mundial, mentres que iso non é para nada o máis importante e o avó non aparece no libro ata máis da metade. En realidade, a trama máis importante e na que se apoia a novela case ao completo son os sentimentos de Krista con respecto á morte de súa nai e o mal que o pasa debido á pronta superación de seu pai e como refai a súa vida en tan pouco tempo, tendo xa unha nova parella que, ademais, ten dous fillos pequenos. É realmente interesante ver o frustrada que ela se atopa e como intenta por todos os medios evitar ir á casa 758 sen conseguilo, aínda que realmente ela non sabe porqué o fai.

A narración e pausada, sen chegar a ser lenta pero sen que ocorran tampouco demasiados sucesos continuamente, e moi áxil, facendo que leas a novela moi moi rápido e de forma moi amena. A verdade é que me gustou bastante, pero ten unha serie de contradiccións que non acabei de entender, como por exemplo o carácter e madurez da protagonista: ao comezo do libro parece quizais máis madura despois de pasar por ese trauma tan duro para ela, pero en canto entra en escea Jake, que será un gran apoio para ela, parece perder cinco anos e adopta o carácter de unha adolescente insegura e ensínanos unha cara moi diferente, aínda que non con iso quero dicir que sexa algo negativo.

Gustoume moito descubrir pouco a pouco o ocorrido hai dous anos, que non se nos conte de golpe ao principio da novela, senón que o vaiamos descubrindo pouco a pouco, e ver tamén esa evolución en canto á aceptación do ocorrido, e a relación cos seus "hermanastros" Chad e Emma, algo que me encantou. Non sei como explicar as sensacións que me transmitiu esta novela, nin como analizar por separado todas esas pezas do puzzle que é a novela, pero simplemente decir que me gustou moitísimo e que é un libro moi especial e moi diferente que recomendo moito.

O máis destacable, quizais, é o final, realmente moi moi moi moi inesperado. Non é só que non esperes o que van a contarche (que non o esperas) senón que, directamente, non esperas que haxa nada que esperar, non cres que vaian a dicirche nada novo. Gustoume ese final, aínda que o vin quizais precipitado, non acabe de explicarse ben de todo e non ten moito sentido que non fagan referencias a iso e o omitan durante odo o libro sendo tan tan tan importante.

Conclusión: Gustoume moitísimo e pareceume moi moi especial. É realmente moi interesante e mestura varios puntos e tramas diferentes para crear unha boa novela.

Reseña: Si decido quedarme

Normalmente, por non decir sempre, escribo e publico as reseñas das miñas lecturas na orde que as levo a cabo, e poucos días máis tarde de facelo. Esta vez, en cambio, antepuxen outras reseñas a esta (en realidade lin Si decido quedarme antes da primeira parte da triloxía Numbers, reseña aquí) porque non tiña moi clara a miña opinión e o que ía dicir sobre esta novela.

Si decido quedarme de Gayle Forman é un libro moi popular na literatura xuvenil e con moi boas críticas (que ademais conta cunha adaptación cinematográfica), polo que había tempo que o quería ler, e ademais ten un argumento moi chamativo, moi interesante que me inspirou unha gran curiosidade dende o primeiro momento.

Mia e a súa familia deciden visitar aos seus tíos unha mañá nevada de inverno, dado que se suspenderon as clases por esta mesma razón. De camiño, sofren un accidente de tráfico, como consecuencia do cal, Mia entra en coma e deberá decidir se quedarse ou morrer, tendo en conta a súa situación actual.

Esperaba moito máis. Pensaba que ía ser unha novela moitísimo máis profunda e reflexiva, e que me ía encantar, en cambio, fíxoseme moi superficial e para nada tan impactante como esperaba.

Para empezar, o feito de que Mia sexa unha especie de "fantasma" que o ve todo mentres está en coma, xa non me acaba de convencer, preferiría (e pensaba que ía a ser así) que ela escoitase e notase cousas dende o seu corpo, é dicir, que aínda que estivese inconsciente estivese igual atenta ao que ocorrera ao seu redor e se enterase de todo de igual maneira. Aínda así, este feito é un detalliño, unha tontería que non me molestou demasiado na gran montaña de puntos que non me souberon convencer.

A novela, estábame gustando moito mentres Mia recordaba o seu pasado e os últimos sucesos na súa vida, encantoume como a autora intercala estes recordos coas accións que ocorren no presente do libro durante toda a novela, iso teño que recoñecerllo, pero entón, cheguei á parte na que o noivo de Mia chega ao hospital e non lle deixan vela. Basicamente, nese momento el e a mellor amiga da protagonista fan a maior e menos críble estupidez xamais lida ou escrita na literatura mundial. Quedei... descontenta totalmente e coa boca aberta da sorpresa de semellante tontería.

A partir de entón, Mia empeza a ter razoamentos estraños sobre se dependerá ou non dela o quedarse ou morrer (metidos no argumento, ademais, con calzador e moi collido con pinzas, pero ímosllo perdoar) e a basar a súa decisión en recordos e sucesos francamente superficiais e sen importancia, a maioría dos cales arredor da figura do seu mozo e a súa, aínda non decidida, relación a distancia. Francamente, decepcionoume moitísimo que no único que poida pensar no momento da súa importante decisión como argumento para quedar, sexa a súa relación amorosa.

Como xa comentei, o único que verdadeiramente me gustou da novela e non me decepcionou, foi a tan boa obra por parte da autora á hora de introducir os recordos na trama, algo que non soubo manter na creación dun final e conclusión á novela. Simplemente, Mia toma a súa decisión (que ademais se vía a leguas, pero bueno, non estivo tan mal levada) en catro frases, coma quen di, demasiado rápido e sen darche tempo a paladeala. Mal.

Conclusión: Decepcionada é pouco. esperaba moito máis con ese argumento tan prometedor e esas críticas tan boas, pero quedei pasmada do pouco que me fixo sentir e me emocionou.

Reseña: Will Grayson, Will Grayson

Cando me regalaron Will Grayson, Will Grayson  emocioneime moito e tiven unhas ganas de lelo tolas e inmensas porque se trataba, nada máis e nada menos, do último libro de John Green, un dos meus autores preferidos sen dúbida algunha, que narra dunha forma moi amena e crea historias fantásticas con personaxes increíbles. Esta vez, ademais, colaboraba con David Levithan, un autor moi coñecido en Estados Unidos aínda que non moito en España (de feito non sei se hai algún libro del traducido ao castelán) que, aínda que non lin nada del (polo menos de momento), ten moito éxito.

Will Grayson, Will Grayson conta a historia de dous adolescentes co mesmo nome (Will Grayson) que teñen dúas vidas totalmente distintas pero ambas raras e un pouco difíciles xa que ningún deles é demasiado feliz. Un Will ten un amigo, Tiny, moi extravagante e que quere crear un musical da súa vida (Tiny Dancer), co que non está pasando o seu mellor momento e o outro Will sofre unha depresión e que non ten nada bo ao que agarrarse, excepto a súa relación online con Isaac. Un día, ambos se coñecen por casualidade e é entón cando comeza de verdade a novela.

Nun principio debo recoñecer que tampouco me parecía un argumento de outro mundo (é dicir, estaba ben, era chamativo, pero tampouco sabía que me ía atopar) pero era un argumento creado por John Green así que iso era o de menos, pois sabía que estarían presentes na novela as demais características da súa prosa que adoro. E, efectivamente, o libro apasionoume dende practicamente o primeiro momento pois tiña ese toque que me namorara en Bajo la misma estrella, Ciudades de Papel e El teorema Katherine e tamén en Buscando a Alaska (aínda que neste caso non quedei de todo contenta, debo dicir. De feito non cheguei a escribir reseña do libro no Nadal, cando o lin, porque non tiña unha impresión de todo formada sobre el e non quedara completamente satisfeita.)

Como dicía, Will Grayson, Will Grayson, foi outro gran éxito de John Green no que á miña opinión se refire, pois non aburre, ten un argumento orixinal e diferente (como todos os seus) e un final inesperado. Fíxome rir e emocionarme co final (magnífico) e, ao igual que dixen respecto a Ciudades de Papel no seu momento, debo pararme a falar sobre o magnífico principio do libro, moi diferente e marabilloso, que usa unha única frase como base (Podes elixir aos teus amigos e podes meter o dedo no nariz, pero non podes meter o dedo no nariz dos teus amigos) que nun primeiro momento pode parecer unha estupidez pero que grazas á maxia da escritura do autor cobra un sentido completo e convértese nun inicio de libro fantástico.

Outro detalle pequeno sobre o que falar pero que chamou a miña atención, é o feito de que os capítulos nos que fala o Will Grayson protagonista (o que coñecemos primeiro) o autor escribe "normal" é dicir, con maiúscula tras un punto e nos nomes propios, pero nos do outro Will (o deprimido Will Grayson) ignora esta norma, sendo algo moi ilustrativo do sentido de ánimo e forma de ser de este último e facendo que diferenciemos claramente que Will Grayson está falando en cada momento.

Conclusión: Pouco máis que dicir aparte de que o libro e o autor coma sempre recomendadísimos e que me deixaron un sabor de boca marabilloso, sendo Will Grayson, Will Grayson outro dos candidatos á lista das miñas mellores lecturas do 2015.

Reseña: El Club de los Corazones Solitarios

Antes de nada, deixar claro que non é un libro de romántica xuvenil porque non me gustan os libros que tratan só sobre amor; amor si, pero non só amor, por favor. Aclaro isto porque tanto polo argumento como pola portada podemos sacar conclusións equivocadas.

Decidín ler este libro, El Club de los Corazones Solitarios de Elizabeth Eulberg porque o seu argumento chamou a miña atención, nin máis nin menos que por esa simple razón. A súa protagonista, Penny, é unha amante dos Beatles (algo que lle ven de familia, dado que seus pais se coñeceron no funeral de John Lennon e eran tamén uns grandísimos amantes da súa música e que ela e as súas irmás teñen nomes de mulleres de cancións dos Beatles; Penny ven de Penny Lane) que, cansa de que as rapazas do seu instituto deixen de lado ás súas amigas cando atopan mozo e de que teñan que deixar de pasalo ben en bailes e festas e na súa vida diaria por andar pendentes deles, saca unha idea da canción Sgt Pepper and the Lonely Hearts Club Band: formar un club cuxas membras se comprometan a non saír con ninguén durante o tempo que estudien no instituto.

Así por encima, pode parecer moi superficial pero a forma na que se conta na novela, é fantástica dinámica e con sentido. Gustoume moito ver a evolución dos personaxes e a forma tan simple na que se narran os acontecementos. É un libriño moi curto e simple, fácil e rápido de ler, pero veume moi ben precisamente isto, pois estaba nunha época de exames cando o rematei e non tiña moito tempo. Disfruteino máis do que pensei que ía ocorrer e, ainda que non é nada do outro mundo, gustoume e foi mellor do que esperaba.

Conclusión: Moi cortiño, fácil e rápido de ler, pero moi entretido, interesante e diferente.

Reseña: Ventajas de ser un marginado

Las ventajas de ser un marginado é un libro de Stephen Chbosky, basándose no cal foi creada a película do mesmo nome protagonizada por Emma Watson, e así foi como eu o coñecin, pois, aínda que non vin a película, tívome boa pinta e quixen ler o libro.

Esta novela conta a historia de Charlie, un adolescente moi marcado por un trauma infantil e uns sucesos que nin el mesmo recorda ben, que influíron na súa infancia e, por conseguinte, no resto da súa vida, que comeza o seu primeiro ano de instituto,  no cal non coñece a ninguén, pois o seu único amigo suicidouse un ano atrás.  Alí coñecerá a Sam e Patrick, dous irmáns que o levarán a coñecer a vida dun adolescente popular e farán que teña novas experiencias vitais. 

Todo isto coñecémolo grazas a unhas cartas que Charlie envía a un rapaz (cuxa identidade non coñece el nin nos, tan só o fai porque escoitou dicir a unha amiga do receptor das cartas que este sabía escoitar moi ben) nas que conta que tal lle vai e que cousas lle ocorren.

Ata aquí, tanto a trama como a forma de ser contada poden parecer xa moi trilladas pero para nada. De feito a sinopse do libro, a que aparece na parte de atrás do libro, é moi superficial, pois a sensación que desprende Las ventajas de ser un marginado provoca que penses, reflexiones e valores o que les, é dicir, non é un libro no que importen tanto os feitos narrados como as sensacións, reflexións e ideas do propio personaxe. En este aspecto, recordoume moito a Buscando a Alaska de John Green, unha novela na que o personaxe é moi moi moi parecido a Charlie (ambos non teñen amigos ata que coñecen aos co-protagonistas, reflexionan moito, namóranse dunha das súas amigas pero saen con outra porque "o seu amor é imposible", son moi profundos...) e tamén ten feitos duros que fan pensar. Aínda así, Las ventajas de ser un marginado gustoume moitísimo máis que Buscando a Alaska, infinitamente máis, encantoume, e quedei impactada co final.

Sen dúbida esta novela converteuse na miña preferida, pois é marabillosa e contén todos os puntos que me gusta atopar nas miñas lecturas. É unha novela especial, diferentes, reflexiva, entretida e que che transmite infinitas sensacións, facendo que te introduzas na historia dunha maneira increíble.

Gustoume moito a forma de tratar os seus problemas de Charlie, que deixa algunhas cousas sen acabar de explicar para logo aclaralo, e lle da unha importancia e profundiza nos acontecementos dunha forma moi especial e pouco común e fai que non te aburras. Ademais, a historia gustoume moito, pareceume orixinal, e enfocada dunha maneira nunca antes vista, ou lida, (ou case, pois John Green tivo unha idea parecida, se ben non igual) e debo recoñecer que me fixo sufrir en bastantes partes e incluso provocou que algunhas bágoas asomasen nos meus ollos, pois a forma na que se descubre que é o que provocou a inestabilidade psicolóxica de Charlie e de que maneira se produciu ese "trauma infantil", son un tanto impactantes e duras.

Conclusión: Un libro orixinal, especial, marabilloso e xenial, moi bo sobre todo para reflexionar e pensar, ideal para cando temos tempo de pararnos, pois é moi cortiño pero require lelo pouco a pouco, sen atracóns, para poder disfrutar cada palabra da marabillosa novela que temos diante.

John Green

Este verán lin Bajo la misma estrella,  o libro do escritor estadounidense John Green, que se converteu nun inmenso éxito en cuestión duns poucos meses. Gustoume, pero non me encantou, e teño que dicir que polo menos parte da culpa téñena os lectores da novela pois recomendáronma tantas veces, e afagárona tanto que xa sabía o que ía a suceder en cada capítulo. As espectativas que tiña estaban moi altas, e s ben non podo dicir que non se cumpliran, porque non sería de todo certo, quedei cun sabor de boca sen determinar.

Aínda así, disfrutei moito coa súa lectura e por iso me animei a ler os outros dous libros (Ciudades de papel e El teorema de Katherine) que anteriormente publicara Jonh Green, e que grazas ao éxito colleitado polo autor na súa última obra, foran traducidos ao castelán. Deles, o que máis me gustou foi Ciudades de papel, sobre todo polo seu comezo, dos mellores que nunca lera, porque é sorprendente e inesperado, facendo que comeces a ler o libro sen saber que esperarte, sublime. En contraposición, está o seu final, que me decepcionou algo, todo hai que dicilo.

Ségueo moi de cerca El teorema de Katherine, que acabei recentemente, e que tamén devorei con ansia. O tema desta novela (e da outra tamén. a verdade) é diferente, sorprendente e xenial, e volve a ser narrado desa forma sublime e fantástica que tanto caracteríza a John Green, un dos meus escritores preferidos.

O que dende logo sei agora, a pesar de non ter moi claro que libro me gustou máis e cal menos do autor, é que John Green é un magnífico escritor que consegue que leas as súas novelas dun tirón e que xamais converte a lectura nunha actividade pesada, e que, de paso, fai que reflexiones, chores e rías.