Book Tag #1: Os odiados

1. Personaxe masculino que menos che guste.

Despois de pensar moito para facer este Tag, cheguei a unha conclusión: caenme peor, polo xeral, os personaxes femininos que os masculinos. Por esta razón, non se me ocorría un personaxe que verdadeiramente non me gustara ata que recordei a Álex, da triloxía Delirium. No primeiro libro encantoume, pareceume un amor, e caíame xenial, tanto el, coma a protagonista, Lena. Pero no segundo libro, ao igual que cambia a trama da triloxía, cambia o personaxe e vólvese un auténtico idiota e de súpeto é moi pouco razonable e incluso unha mala persoa. Cando termina o primeiro libro, parece que Álex está morto, polo que Lena atopa a outro xoven (Julián) que comeza a gustarlle. De repente, Álex reaparece e enfádase con ela, non lle fala e, cando o fai, trátaa fatal. Para colmar o vaso, Lena perdónao despois do mal que se portou, e no libro nin sequera aparece unha escena na que se arrepinta dos seus actos. Co ben que me caía ao principio e co moito que me gustou a saga Delirium, dame pena o que ocorreu con Álex.

2. Personaxe feminino que menos che guste.

Hai varios personaxes femininos que non me chegaron a gustar de todo ou me deixaron algo indiferente (como Katniss de Los Juegos del Hambre) pero que realmente odie, non hai moitos. A única que creo que pode cumprir o requisito desta pregunta é Clary de Cazadores de Sombras porque, aínda que nalgunhas ocasións a autora o fai ben con ela, xeralmente creo que está apampanada e que ademais non é un personaxe activo ou valente, senón que parece a típica muller á sombra do protagonista masculino (Jace) e que se preocupa de cousas moi superficiais, como se Jace a quere ou non (algo que está ben e interesa unha, dúas, tres ou vinte veces pero que a partir de aí xa farta) e non usa demasiado a cabeza. Non me gusta nada, nada, nada e, a cada libro que lía, me gustaba menos.

3. Malvado máis odiado.

Quizais o malvado máis odiado é Sebastian de Cazadores de Sombras dado que, non só ten as características que máis se odian nun enemigo dun libro, como son a capacidade de manipular e enganar por completo aos personaxes e protagonistas, senó que volve unha e outra vez e cando parece que foi vencido, regresa de novo. Non teño moito máis que dicir del, aparte de que é unhas das poucas cousas que me gustaron da saga á que pertence.

4. Portada máis fea dos libros que leras.

Aínda que hai moitas portadas feas de libros que lera, creo que vou falar das portadas da saga "Pequeñas Mentirosas" en xeral (todos os libros teñen practicamente a mesma portada) dado que é unha saga que aínda estou lendo e, polo tanto, teño recente. Refírome ás portadas orixinais (a que vedes se facedes clic no nome da saga, que vos levará á súa reseña, ou na imaxe do lado) e non ás novas que foron creadas coas fotos das actrices da serie televisiva do mesmo nome basada na novela. O que podemos ver en cada unha das portadas é unha boneca semellante á Barbie que pon os pelos de punta e que non ten absolutamente nada que ver con "Pequeñas Mentirosas" (polo menos literalmente, non sei de forma metafórica como podería entenderse). Non sempre se trata da mesma, cambia a cor do pelo e a cara en sí de cada libro, e unhas son peores ca outras. Nos primeiros títulos da serie, polo menos as sinistras bonecas aparecen de lonxe, pero a partir do quinto, sae nun primeiro plano. En realidade, non sei cando darán máis medo, aínda que persoalmente as que menos me gustan son a do primeiro libro e o primeiro plano da que sae na portada do sétimo, con eses ollos azuis tan falsos e horripilantes.

5. Parella que menos che gustara.

                                                             

Non vou dicir Jace e Clary de Cazadores de Sombras porque xa falo da saga máis abaixo e de Clary na segunda pregunta , pero quedo coas ganas, (ao comezo da serie, era unha relación interesante e con certa emoción polo amor prohibido, pero chega a un punto de resultar moi moi cansino). Vou facer trampas e dicir dúas parellas dado que ningunha delas me desgustou tantísimo, simplemente non a crín para nada no primeiro caso (Harry e Giny de Harry Potter) e non me gustou por razóns que direi a continuación no segundo (Tita e Pedro de Como agua para chocolate).

Harry Potter e o meu libro e a miña saga favoritos dende que o lin e para sempre xamais, de feito os libros que conforman as súas sagas son os que máis veces lin, tanto a saga enteira como os libros de forma independente e solta. A pesar disto e de que non atopei 

ningún tipo de detalle que cambiaría na historia, si hai algo que non me acabou de convencer de todo: a relación entre Giny e Harry. Aínda que odiei máis o que houbo entre Harry e Cho, non a considero unha parella, xa que deixaron o que sexa que tiveron tan rápido e tan de repente e sen sentido como o comezaron. Tras esta breve... relación?, Harry comezou a saír coa irmá do seu mellor amigo Ron, Giny, pero todo ocorreu sen unha "introdución" nin nada semellante, é dicir, de repente, e o noviazco en si non tivo nin pasión, nin amor, nin nada e non me pareceu nin creíble, nin interesante, nin nada. A saga de Harry Potter merecía algo moitísimo mellor, aínda que podía terse feito moitísimo peor, tamén o hai que dicir.

En canto a Tita e Pedro de Como agua para chocolate, o que fixo que acabasen nesta categoría foi algo totalmente diferente. Ao comezo da novela, ambos se gustan e queren casarse pero por unha serie de problemas Pedro acaba sendo o marido da irmá de Tita, polo que deixan de ter o que tiñan e máis cando ela se vei en certo punto do libro e están separados. Neste tempo de distancia, Tita coñece a alguén que eu adoro e creo que pega moito moito máis con ela, pero, a pesar de que Pedro non lle fai nin caso e a traizoa (entre outras cousas) ela elíxeo a el. Non entendín porqué e non sería o que eu fixese no seu lugar nin de broma: non me gusta nada esa parella, mellor dito, non me gusta Pedro para Tita, e paréceme unha pena que non haxa unha mellor parella para ela sendo un libro tan bo e que tento me gustou (a pesar de pertencer ao xénero de realismo fantástico, que non me vai moito).

6. Libro que pensaches que non che gustaría e que ao final che gustou moito.

A avaliación pasada tiven que ler como libro obrigatorio para Lingua Galega e Literatura "A Sombra Cazadora" de Suso De Toro. Non daba nada por el, sinceramente, e pensei que ía ser horrible e que o ía ler a desgana só por obligación (a pesar de que a sinopse me interesara, non cría que me gustaría). En cambio, xa dende o principio me apasionou o misteri da narración, xa que os protagonistas viven encerrados nunha casa con seu pai, da que non saíron xamais polo que non saben que hai no exterior, e non se conta porqué (de feito eles mesmos non o saben) pero hai alguén que fala no faiado e óense ruídos que proveñen de alí.
Se cando comezase a ler o libro non tivese unhas expectativas tan baixas, igual ( aínda que me gustaría moito de todas maneiras) non me impresionaría tanto nin me apasionaría desta forma, dado que o final non me gustou case nada (porque é un pouco raro e non se entende moi ben, sinceramente, por moito que penses e lle des voltas). Aínda a pesar desto, creo que está moi ben, que ten unha trama moi orixinal e que superou con creces as expectativas que tiña.

7. Final de saga decepcionante.

Sen dúbida algunha, Memorias de Idhún de Laura Gallego. Lin estes libros hai xa uns tres ou catro anos polo que non recordo moito da historia, pero si que o final me decepcionou moito (ao igual que a moitos dos fans da autora) e que fixo que acabara o último libro cunha gran decepción, xa que despois de ler os dous primeiros libros da triloxía, que me encantaron, esperaba bastante máis. Tamén destaco, iso si, que o terceiro libro se foi moi longo e pesado durante todo o libro e non só no final, e iso que eu adoro os libros longos con moitas páxinas, pois este conta con 942 e, na maior parte delas, non ocorre nada e dáselle voltas ás mesmas cousas unha e outra vez ata chegar a un punto insoportable.
A pesar destes fallos na terceira parte, gardo moi bo recordo desta triloxía.


8. Peor libro que leras.

Puuuf, non teño nin que pensalo, O Pazo Baleiro de Xabier p. Do Campo. Non esperaba xa nada del cando o comprei e ao comezar a ler, e non tiña ganiñas ningunhas de iniciar a súa lectura, pero tiña que facelo para o instituto de forma obrigatoria. Resumindo o que dixen na súa reseña non seu momento acerca de porque me desgustara tantísimo: non ten case case argumento, lento, demasiada introdución e case inexistentes o nó e o desenlace, a idea do libro non é (para nada) novedosa e hai demasiadas "casualidades" que axudan aos personaxes. Por último, e como guinda, unha narración, na miña opinión, moi pesada.

9. Libro que está de moda e que a ti non che gustou.

Vou dicir unha saga e non un libro, e é sen dúbida algunha Cazadores de Sombras (as reseñas que publiquei cando a lin pinchando aquí e aquí). Todas as persoas que coñezo que o leron din que é marabillosa e que engancha, as personaxes son xeniais etc... Pero eu non encontrei nada deso por ningunha parte: pareceume aburridísima, repetitiva, ningunha emoción, esceas previsibles e finais malos. Ademais, faise moi longa, sóbranlle libros, pois os primeiros aínda son algo entretidos e orixinais, pero a partir do terceiro, sobre todo, fanse repetitivos, densos, sen emoción... Non ten nada que ver coa súa precuela (Cazadores de Sombras, el Origen) que é xenial e entretida.

Reseña: Café sólo

Como tiña uns días soltos entre dúas lecturas (entre que acabei unha e comezaba a ler outra) decidín ler "Café sólo" de Agatha Christie, dado que era moi cortiño, de feito soe venderse xunto co outros dous relatos formando un único libro, aínda que neste caso estaba de forma individual.
En realidade, Café sólo, non é unha novela policiaca senón unha obra de teatro deste xénero escrita por Agatha Christie no 1930, pero  vintedous anos máis tarde, foi novelizada polo escritor Charles Osborne.

Conta a historia de Sir Claude Amory, un científico que descubriu unha fórmula para crear un poderoso explosivo. Esta é roubada por algún dos hóspedes ou familiares que se atopan na súa casa, algo que el sabe, polo que os reune a todos na biblioteca e apaga as luces coa intención de que o ladrón deixase o papel coa fórmula enriba da mesa e coa promesa de que non se descubrirá a súa identidade nin haberá represalias. Cando a luz se acende. Sir Claude Amory está morto e Hercules Poirot deberá descubrir porqué, se ten relación co roubo e cal é a identidade do asasino.
A novela gustoume moitísimo porque o feito de que sexa tan corta é un punto moi positivo xa que fai que o caso non se extenda moito, e que non haxa que recurrir a finais pouco creíbles. Pero o punto que fixo que realmente ame está novela foi o feito de que todo ocorre na mesma habitación, non se narran sucesos que pasan fóra. Moitos dos acontecementos non os presencian Hercules Poirot nin Hastings (que tras o seu casamento reaparece!!) polo que non estás perdido entre as cavilacións de Poirot. Por último, falar do final: moi moi creíble, nada de pistas fantasma que aparecen de repente e xusto no momento preciso nin nada semellente. Moi ben.

Conclusión: Dos mellores da autora e xénero.

Reseña de Pequeñas mentirosas 2: Secretos

E aquí traio a reseña de "Secretos", a segunda parte de "Pequeñas mentirosas", da que xa fixen reseña. O primeiro libro acaba cunha revelación moi sorprendente e cun final aberto, polo que quixen comezar a lectura de "Secretos" enseguida. 

"Secretos" profundiza máis nas historias persoais de cada unha das amigas (Hannah, Aria, Emily e Spencer) en lugar que no segredo que comparten as catro, polo que coñeces máis aspectos das catro e entendes mellor reaccións que teñen ante as ameazas de "A" e outras situacións. Ademais, escenas e personaxes mencionados na primeira parte da saga pero aos que non se lles deu moita importancia ou que non aparecen en "Pequeñas mentirosas", como a visita do pai de Hannah, que fai que ela reviva a experiencia da súa última visita, aínda que dunha forma un pouco distinta, fan que entendas todo mellor e que descubras novos datos. 

Neste libro, os personaxes evolucionaron con respecto á primeira parte e preocúpanse máis dos seus propios problemas e segredos e de se son contados ou non. Ademais por fin comezan a confiar unhas nas outras. Na serie de televisión basada na saga de "Pequeñas mentirosas", Hannah, Emily, Spencer e Aria volven a ser amigas inmediatamente despois da volta desta a Rosewood e das ameazas de "A". Paréceme moito máis lóxico que se unan entre elas ao pouco de que todo isto ocorra e non que esperen tantísimo como no libro, a pesar de que foi así como o decidiu Sara Shepard. 

Isto é unha crítica un pouco perfeccionista de máis, pero é que polo demais non teño nada que comentar do segundo libro da saga, dado que, polo menos de momento, a autora estao facendo moi moi ben: o libro segue conservando interés, intriga, non se centra en cousas sen importancia e vai ao gran, sen tampouco asoballar con moitos datos. Introduce novas tramas cando debe, creando interés para que non se aburran os lectores e acaba cada libro cunha carta de "A" (algo que me olvidei de comentar na primeira reseña) que abre novas dúbidas despois de cada parte de "Pequeñas mentirosas". Un moi bo toque.

Conclusión: Sigo moi ilusionada pola saga. Sen dúbida sigo moi intrigada e con ganas de descubrir todas as incógnitas que a autora vai deixando abertas. MOI CONTENTA.

Reseña: Pequeñas mentirosas

Un día estaba por internet buscando algunha serie que me interesara para comezar a vela, cando recordei "Pequeñas mentirosas" . Eu nunca vira esa serie (de feito non sabía nin de que trataba) pero sonábame de oílo. Vin os cinco primeiros capítulos e non só me gustaron: ENCANTÁRONME así que decidín ler a saga na que estaba basada, a pesar de que ao principio me tirou un pouco para atrás o feito de que a formen nada máis e nada menos que catorce libros.

Conta a historia de cinco rapazas (Alison, Aria, Emily, Hannah e Spencer), ricas, (polo menos case todas, hai unha ou dúas de clase media-alta, en realidade) que se fan moi amigas a pesar de que son totalmente diferentes e que, realmente, o único que as une é Alison, unha rapaza moi popular é á que todos envidian. Un día, celebrando unha festa de pixamas na casa dunha delas, Alison desaparece. A historia que conta esta saga é como as catro amigas restantes se separan e deixan de falarse tras este suceso e como volven a unirse tras ser atopado o cadáver de Ali tres anos máis tarde da súa desaparición. Todo parece relativamente normal, pero as catro amigas gardan un segredo que non lle contaron a ninguén e que Alison tamén sabía e, misteriosamente, un tal "A" comeza a mandarlles SMS e e-mails amenazando con contalo xunto con varios segredos máis.

Visto así, a sinopse e a trama poden parecer absurdas, estúpidas ou tontas pero xuro que é un libro marabilloso. Tenche en tensión todo o rato, estás preocupada, intrigada (pois o segredo non se desvela ata o segundo libro) e non podes deixar de ler. Ademais, as historias das cinco amigas cóntanse por separado de maneira que as vas coñecendo e vendo que todas teñen un problema e algo en segredo. Como tamén hai flashback á época na que aínda eran amigas e Ali vivía, ves como pensan sabelo todo dela, cando en realidade é Alison quen o sabe todo das súas amigas, e como esta é unha manipuladora con un aire malvado.

O libro ten unha chispa que adorei, ademais, que é o feito de que te vas dando conta, realmente, de que todos esconden algo, que nada é o que parece. Por outra parte temos a intriga da identidade de "A", porque é algo imposible de descubrir ou sequera imaxinar. Eu non sospeito nin por asomo quen pode ser e desexo con toda a miña alma sabelo. Tamén descubres a medida que avanzas que Aria, Emily, Spencer e Hannah reciben un castigo por cousas malas que fixeron no pasado e non contaron a ninguén, de ahí o título do libro; moi moi moi apropiado, por certo.

En canto á adaptación á serie, eu vin só os 5 primeiros capítulos pero xa me puiden dar conta que os sucesos pasan nunha orde diferente que no libro e que se saltan moitas cousas, de forma que o primeiro libro se resume en só catro ou cinco capítulos. Por iso, recomendo ler os libros e logo ver a serie ou viceversa e non facelo ao mesmo tempo ou ver a serie sen acabar todos os libros porque podes descubrir cousas que non querias saber (pasoume).

Conclusión: Non é unha saga fácil de resumir nin da que se poida falar sen desvelar nada, así que simplemente recomendo miles a súa lectura. Alégrome de tela atopado e estou moi emocionada con ela e con ganas de que se vaian desvelando os centos de misterios de "Pequeñas mentirosas". ENTUSIASMADA.

Reseña: Sin tiempo para soñar

  

Sin tiempo para soñar, de Jordi Sierra i Fabra, conta como dous estudiantes de xornalismo, Gil e Julia, descubren a causa da morte dunha adolescente, Marta, cando facían un traballo para a facultade que consistía en ampliar a información sobre a noticia do seu asasinato. Como Marta tiña antecedentes, non se lle dá case ningunha importancia e a policía non investiga.

Cando lin a sinopse do libro realmente non me pareceu nada novedoso nin especial, así que xa ía mentalizada de que non me ía sorprender e que me iba a deixar un tanto indiferente como algúns dos libros de misterio de Jordi Sierra i Fabra ou libros con temática semellante e escritos de forma parecida aos deste autor (Con los ojos cerrados, por exemplo.)En cambio, sorprendinme bastante ao lelo pois, Sin tiempo para soñar, forma parte das obras deste autor que si valen a pena.

En primeiro lugar, non hai no libro as típicas casualidades que axudan aos protagonistas a descubrir a verdade. ODIO cando pasa eso porque o libro perde credibilidade e a min gústame que os libros deste xénero sexan realistas, senón para min xa perden moito. En este punto entra tamén o feito de que nos libros seeempre atopan na casa ás testemuñas/familiares/amigos cos que van falar e sempre din ou aportan algo. Pois en Sin tiempo para soñar non, hai persoas das que non sacan nada en limpo, xente que non dan atopado etc... Marabilloso.

Outro punto positivo, é o feito de que a intención do libro non é simplemente resolver o asasinato, senón que pretende que reflexionemos sobre algo: como Marta tiña antecedentes, non se lle dá case ningunha importancia e a policía non investiga. De feito, os propios protagonistas cren, antes de comezar a investigar e facer preguntas, que Marta é unha delincuente, metida en drogas e que en algo andaría metida se a mataron, en cambio, ao longo da novela vese que é todo o contrario. Segundo lin, fun reflexionando e dándome conta que só o feito de ter problemas no pasado coa lei e ter antecedentes non significa que fixeras todo do que se che acusa nin que o fixeras conscientemente e con mala intención, e incluso aínda que fora así, non proba que non puideras cambiar por completo.

Por último, o feito de que hai cousas impredecibles e inesperadas (aínda que non moi numerosas, todo o hai que dicir) tamén é algo positivo.

Na parte mala, temos algo sin explicar. Marta aparece morta desnuda e non hai ningún tipo de explicación en todo o libro de porqué e non ten absolutamente nada que ver coa forma, circunstancias ou persoas que a mataron e desde que se di nas primeiras páxinas ata o final non se volve falar do tema. Un misterio misterioso sen resolver.

Tampouco me gustou a historia amorosa sin importancia, sosa e sen emoción en todo o libro. Ata o final da novela non ocorre nada e cando pasa é dunha forma sosísima. Teria preferido que Jordi Sierra i Fabra omitira eso, sinceramente.

Conclusión: A pesar destes puntos negativos, creo que está moi ben (dentro do seu tema e características) e que é unha boa opción se queremos ler un libro de misterio actual (senón Agatha Christie sen dúbida) e que non sea demasiado longo. Nada especial pero gustoume. BASTANTE SATISFEITA.

Reseña de Cazadores de Sombras 5: Ciudad de las Almas Perdidas e Cazadores de Sombras 6: Ciudad del Fuego Celestial

 

Siceramente, estou bastante farta de Cazadores de Sombras. No anterior artigo no que falei des ta saga (Esta entrada sobre Cazadores de Sombras 4) dixen que estaba contenta con ela porque, a pesar de que acabara mooooi aburrida e queimada despois do terceiro libro e pasara case un ano ata que lera o cuarto, este último me gustara e recuperara a ilusión. Pois a día de hoxe digo todo o contrario, estou fartísima de Cazadores de Sombras xa que ao principio a trama ten sentido e está ben, pero cando acaba ( no terceiro libro) comezan outra historia diferente sen sentido ningún e, aínda por riba, resucitan a personaxes mortos, aparecen familiares e persoas relacionadas cos protagonistas misteriosamente e xusto cando xa non se sabía cara onde ía tirar a autora... Pero o rey de todos os males é a historia de amor entre Jace e Clary. Vale, ao principio tiña interés ao ser un amor prohibido, pero chega a un punto no que farta dado que Clary non deixa de dudar polo que sente Jace por ela e este non para de dicirlle o moito que lle cambiou a vida e que o fixo mellor etc. E, de verdade que estou moi cansiña de declaracións de amor repetitivas entre os mesmos dous personaxes e que "non poidan vivir sen o outro". 

Outra cousa que fixo que terminase a lectura da saga con mal sabor de boca, é que sempre sexa o mesmo enemigo (Sebastian) o que lles causa problemas e que nunca consigan vencelo definitivamente, sempre fuxe, e volve con un montón de rollos absurdos con el (batallas repetitivas, a obsesión con súa irmá, inmortalidade...) e logo, un día, de repente, morre dunha forma absurda. Se a eso lle sumamos que, en teoría, ninguén pode invocar a un anxo e pasan así toda a saga e que como (na miña opinión) a autora xa deixara de ter ideas de como continuar non deixaban de suceder absurdidades, Cazadores de Sombras parece xa unha telenovela mexicana con medio-irmáns (hainos), padastros e madrastras (hainos), amores imposibles á par que cansinos (hainos), e a mesma trama unha e outra vez, sen pausa e cambios mínimos e absurdos.

Na parte positiva, temos a relación entre Alec e Magnus (un sopro de aire fresco, e un acerto da autora o feito de ter profundizado nela) e a introdución dos nenos Blackthorn e Emma Castairs. A novela comeza cando a súa familia é asasinada a mans de (como non, por enésima vez e sen orixinalidade algunha) Sebastian e dende ese momento, intercala a narración da vida de Clary, Jace, Isabelle e demais cos sucesos con Emma Castairs (sobre todo), Julian Blackthorn e os seus irmáns como protagonistas. Esto achega algo de frescura dado que a maior parte dos lectores (ou polo menos eu) necesitaban algo distinto. 

Moitos lectores (e moitas reseñas en blogs e páxinas web de lectura) din que o final de Cazadores de Sombras é impresionante. Pois eu non lle atopei a impresión por ningunha parte; un final pouco orixinal e repetitivo. O único que me gustou destes últimos libros é o último capítulo do sexto tomo.

Conclusión: Se tivera que volver a ler a saga, sinceramente, dudaría. A autora debería ter parado no terceiro libro ou, como moito, facer catro pero seis é excesivo. Todo o bo que ten a precuela de Cazadores de Sombras teno de malo a secuela. Moi decepcionada.

Reseña de Divergente 0: Cuatro

Cuatro, de Veronica Roth, non é exactamente unha precuela nin unha secuela da triloxía Divergente pois, a pesar de que conta historias da vida de Cuatro ou Tobias de antes de que comece a historia da triloxía (polo que é en certo modo unha precuela), tamén aparecen escenas e partes que se contan na triloxía pero vistas dende o punto de vista de Cuatro en lugar de dende o de Tris.

Nun principio, non tiña intención de ler o libro, pois pensaba que era unha secuela de Divergente e que me ía parecer cansino e ía estropear o magnífico final da triloxía, pero máis tarde descubrín que contaba partes de Divergente dende outro punto de vista e que ampliaba pequenas historias das que apenas se fala na saga ou que non chgaron a contarse de todo, como o inicio da relación entre Amar e Cuatro ou como veu Cuatro a Tris a primeira vez. 

Vou comentar as diferentes historias por separado:

- O trasladado: Narra os acontecementos ocorridos dende a proba de aptitude de Tobias ata as primeiras probas da súa iniciación. Gustoume moito esta parte porque creo que se conta moi ben e se deixa moi clara a relación de Cuatro con seu pai e a angustia á hora de tomar a decisión. Tamén se matiza máis a relación de Cuatro e Eric, pois polo menos ao principio da triloxía Divergente parecía que eran amigos da alma e nada máis lonxe da realidade.

- El iniciado: Narra a vida de Tobias durante a súa iniciación. 

- El hijo: Esta historia está xeniaaaaal porque se ve paso a paso como decubre cousas de Erudición e Osadía contra Abnegación e como investiga. Á súa vez tamén se ve nela como comeza a ver que non é ouro todo o que reluce e que non debe fiarse de todos.

- El traidor: Aquí aparece Tris Prior e xa se narra como reacciona Cuatro. Tamén se profundiza nas dúbidas de Tobias sobre se avisar ou non á súa antiga facción sobre a guerra que se aproxima.

Conclusión: Gustoume moito o libro porque creo que non se lía en partes sen importancia e que profundiza onde debe pero, se ben é un moi bo recordo de Divergente tras moito tempo dende que o lin, non creo que sexa indispensable a súa lectura e que non é un libro que debas ler para poder confirmar que leches Divergente. Mediocre, sen moita importancia.

Reseña: Sueña

Sueña é o primeiro libro da triloxía La cazadora de sueños, de Lisa McMann. Conta a historia de Janie, unha adolescente de 17 anos que, cada vez que algunha persoa se dorme cerca dela, entra nos seus soños, aínda que sexa contra a súa voluntade. algo que lle trae moitos problemas e prexuízos e é moi incómodo. Súa nai é alcohólica, polo que non teñen moitos cartos e ten, tan só, unha amiga que é a única que non se porta mal con ela.

Cando comecei a ler o libro, non esperaba que fose nada do outro mundo pois a trama e temática era moi vista; a típica triloxía adolescente. En cambio, ao empezar a lectura xa notei que me ía encantar pois enfocaban a trama dunha forma inesperada, facendo incapé en pequenos detalles de maneira que notas todos os cabos ben atados.

Atopei moitos puntos positivos que contribuiron a que isto ocorrera. En primeiro lugar, a narración faise en primeira persoa, algo que ADORO nun libro porque fai que prestes máis atención e te enganches, porque todo está ocorrendo nese mesmo instante e os protagonistas descobren todo á vez que o lector. Ademais, Janie non é a típica protagonista tonta que non é capaz de loitar e enfrentarse cos seus problemas, senón que consegue resolver as diferentes complicacións que se plantexan, que por outra parte, teñen resolucións inesperadas por completo na maioría dos casos. Debo falar dun final de novela estupendo para rematar os puntos fortes de Sueña.

Coma sempre, non todo pode ser bo, polo que tamén atopei cousas negativas e malas no libro, aínda que menos que as positivas: En primeiro lugar, non entendo a relación entre Carrie e Janie. Non estou segura de si o fallo está na forma de planteala e como foi escrita, é dicir, se é unha relación pouco creíble, ou se realmente a idea desa amizade era así dende o principio. En calquera caso, pareceume moi falsa e pouco realista. Cambiando por completo de tema, paréceme raro que 9 de cada 10 soños nos que entra Jadnie sexan pesadelos, porque a xente tamén ten soños bos, e boto en fata máis, cóntanse poucos soños tendo en conta que son o eixe sobre o que xira o libro. E, un fallo bastante importante dende o meu punto de vista, é o feito de que cando a protagonista entra nun soño alleo, ten unha especie de convulsións que, extrañamente, á xente non lle chama a atención e que me estraña que lle dé tan pouca importancia. Cada vez que lle ocorre, as persoas confórmanse con que Janie diga que "non pasa nada, de verdade".

Conclusión: A pesar de todo isto, os puntos negativos son menos ca os positivos e non me parecen moi importantes, polo que considero que esta triloxía (ou polo menos a primeira parte) está moi ben escrita e recoméndoa.  Libro xenial e recomendadísimo.

Reseña de Cazadores de Sombras: Ciudad de los Ángeles Caídos

Cazadores de Sombras é unha saga de seis libros que conta a vida de Clary, unha rapaza sobreprotexida por súa nai, e como descubre a identidade de seu pai e un mundo de anxos, demos e seres que nunca pensou que puideran existir. Cassandra Claire, a autora destas novelas, escribiu tamén unha precuela de Cazadores de Sombras, chamada Cazadores de Sombras: El Origen, que conta a historia dos antepasados dos protagonistas da saga Cazadores de Sombras.

Eu comecei a ler esa precuela (pois se comezas pola saga en si desvélanse pequenos detalles dela) e gustoume moito, é máis, moitísimo, pois contaba a historia dunha forma pausada pero sen ser aburrida e Will, un dos protagonistas, pareceume un encanto e é dos meus personaxes favoritos de triloxías e sagas en xeral. Tras acabar o último libro de Cazadores de Sombras: El Origen, quedei cun sabor de boca incríble e marabilloso polo que non vía a hora de ler Cazadores de Sombras así que comprei os libros para o meu e-book de inmediato. As conclusións que saquei libro a libro foron as seguintes:

- O primeiro libro, Ciudad de Hueso, encantoume pois fálase moito da vida de Clary e nótase claramente unha introdución, nó e desenlace. É un libro pausado e con acción a partes iguais, polo que me parece perfecto.

- Ciudad de ceniza: Este libro xa me fixo menos graza porque ao ser máis longo tiña partes de "palla" sen sentido e aburridísimas. Ademais xa empezaba a estar cansa das idas e vidas da historia de amor entre Clary e Jace, aquelo comezaba a parecer unha telenovela con parentescos sorprendentes incluídos.

- Por último, Ciudad de Cristal, foi a gota que colmou o vaso e xa non aguantei máis porque non facían máis que repetir as mesmas tramas, dar demasiados xiros (incluso para min que os adoro) e desenlaces imposibles sen sentido. Fíxoseme incríblemente cansino e só acabei a novela porque odio deixar algún libro sen terminar, non por outra cousa.

Esto todo ocorreu durante o verán, sendo o mes de Setembro o último no que lin algo de Cazadores de Sombras, e non tiña pensado ler máis libros despois de ter chegado á conclusión de que a autora debería ter parado xa aí, pero tras acabar os libros que tiña para ler decidín darlles outra oportunidade polo que lin o cuarto libro da saga que, sorprendentemente, me ENCANTOU. 

Despois do terceiro libro, acábase a trama da que trataban os tres primeiros polo que en "Ciudad de los Ángeles Caídos", ábrense novas partes e hai novas intrigas, regresando algúns dos personaxes anteriores. 

Puntos positivos:

1.  Regresan personaxes anteriores pero sen volver a sacar tramas xa pechadas e cansinas.
2. Desenvólvense temas relacionados con personaxes secundarios que xa tiña ganas de ler pois había algúns con moito potencial pouco aproveitado.
3. A trama é débil pero con interés de maneira que non se fai pesada e cansina.

Puntos negativos:

1. Volven as idas e vidas da relación Clary-Jace. unha vez máis CANSINAS pero tras a pausa que fixera de Cazadores se Sombras foi aguantable.
2. Odio a actitude de preocupación perpetua de Clary por Jace e que pasa a vida pensando en que pensará el dela e si a segue querendo.
3. Odio a actitude de Jace que se alonxa de Clary para "que estea a salvo pois merece algo mellor ca el" e a súas torturas cara si mesmo por seu pai que sobran totalmente.

CONCLUSIÓN: Recomendo a lectura desta saga (pero sobre todo da precuela) pero  facendo pausas para evitar aburimento sempre que sintamos xa pesados os libros.

Reseña: La sonrisa del diablo

Este libro de Jordi Sierra i Fabra (outro máis que leo deste autor, últimamente non deixo de ler libros del) trata dunha muller, Ana, que, despois dun ano da morte do seu marido nun accidente de avión, atropella a Lalo, un home que cambiará por completo o curso da súa vida e dos seus fillos: Arantxa e Leo. Pouco a pouco, Lalo e Ana comezan a namorarse pero, Lalo agocha algo estraño e non é tan boa persoa como parece. El atribúe a súa reticencia a falar da súa vida pasada a un mal matrimonio e unha dura e longa separación, pero Leo e Arantxa non o cren e comezan a investigar, atopando a sorprendente verdade.

Empezo a reseña do libro pola contraportada, pois xa houbo algo nela que non me gustou: no resume que fan da trama, revelan varios detalles que fan que non te sorprendas tanto ao ler a novela, como o feito de que xa din que Lalo oculta algo, o que nun principio lendo o libro non sabes, polo que ao contarcho xa esperas, en certo modo polo menos, o que acontece ao comezo do nó. Se ben non son moi importantes estes detalles,  preferiría que non mos tiveran contado antes de empezar a ler. En segundo lugar, o feito de que Ana teña moitos cartos é bastante importante e non o contan, en cambio, ata case o final de maneira que te das conta da súa importancia; se o tiveran contado antes non te terías dado conta dese detalle e non esperarías a relación que ten co acontecido.

Finalmente, outra cousa, esta vez da trama, que me chamou a atención negativamente por parecerme pouco creíble é a escena final, cando Ana mata a Lalo para evitar que este dispare a Leo. Entendo que ela faga o que sexa polos seus fillos, pero de ahí a dispararlle á súa parella (case marido) sen aínda estar ao corrente das investigacións dos fillos, creo que hai un bo cacho.

Conclusión: A pesar disto, unha novela intrigante, cun tema diferente e orixinal, e moi ben contada. Se ben non é indispensable a súa lectura é unha boa opción.

Reseña: O centro do labirinto

Este libro de Agustín Fernández Paz, O centro do laberinto, está desenrolado no futuro e trata sobre unha muller moi influinte no goberno da época que decide viaxar a Galicia pois súa nai ( a avoa del) naceu alí e deixou escrito nuns diarios a súa vida nese lugar.  Decide levar ao seu fillo pois ten unha relación bastante mal con el ao tratarse dun adolescente complicado e cre que a viaxe pode axudalos a coñecerse máis. Os problemas comezan cando chegan aos arredores de Santiago de Compostela, pois David (o fillo) desaparece tras sufrir un terrible accidente de aerotaxi e súa nai debe, ademais de buscalo, loitar contra unha serie de complots producidos pola grande cantidade de poder que posúe.

Dende que lin o resume deste libro, pensaba que me ía encantar pola miña afición aos libros futuristas, pero a verdade e que me decepcionou bastante porque, aínda que a parte da trama onde se fala do complot contra Sara (a protagonista) é moi intrigante e interesante, paréceme aburridíiiisima a parte onde ela busca ao seu fillo porque é moi lenta e non ocorre nada durante practicamente todo o libro ata ben entrado o final. Se só existise o relacionado co goberno e o complot, teríame encantado "O centro do laberinto" porque ten un deses finais que me gustan: sorprendente, pero ao ser así decepcionoume bastante e non me convenceu de todo. 

Prodúcese un cambio no medio do libro, mentras que comeza de forma animado e ocorrendo cousas, na metade aproximadamente comeza a parte aburrida da que xa falei e logo volve a ter un bo final. Considero, polo tanto que se fose un pouquiño máis curto me tería gustado máis porque lle sobran cousas.

Outra cousa que contribuíu máis que o anterior a que me desagradara a novela, foi o cambio de narrador. Unha cousa e que a persoa que narra cambie en cada capítulo (algo que me gusta e do que falei positivamente en obras como "a sombra cazadora") e outra que varie sen sentido nin orde aparente. Explícome, ao principio hai un narrador omnisciente, de terceira persoa polo tanto, que conta nun capítulo o que lle ocorre a Sara e no seguinte o que lle pasa a David, e, de repente, pasa a ser un narrador de primeira persoa no que quen fala é Brenda (un personaxe secundario) e logo volta de novo ao omnisciente. Isto, contado así non parece tan malo pero na práctica vese, polo menos para min, horrible. 

Conclusión: Non me gustou demasiado, se ben non é dos peores, porque me aburreu en determinadas partes.

Reseña: A sombra cazadora

   

Teño que dicir que me sorprendeu gratamente este libro, A sombra cazadora, de Suso de Toro pois non tiña demasiadas esperanzas nel e, en cambio, gustoume moito. Debo comentar que a reseña que ven a continuación, refírese ao libro antigo, á segunda edición concretamente, que é o que lin eu, pois nas máis actuais o autor introduciu novos acontecementos e cambiou algunhas feitos, como, por exemplo, o final.

Conta como dous irmáns viven con seu pai, aislados do mundo, nunha casa da que eles nunca saliron e seu pai só o fai unha vez cada dous meses para conseguir provisións. Ademais, do faiado saen voces que gritan cousas extrañas, que os rapaces non entenden, e ás cales só seu pai consegue calmar. Un día, algo cambia na rutina que siguen dende que teñen memoria e descubren porque seu pai os ten alí agochados e nunca lles fala do mundo exterior. Desde ese momento, nada será o mesmo.

Sei que a trama da novela, en si mesma, non ten moi boa pinta porque a min doume esa mesma expresión cando a lin, pero tras acabar le lela podo dicir que me gustou moito. Encantoume o principio, sobre todo, cando non sabes, ao igual que os protagonistas, a razón do seu encerro e van contando a súa vida nel, pois non se corresponde, para nada, co mundo actual e os que os rodea (creo que, aínda que non  se di na obra, se desenrola no futuro) e é moi intrigante todo o que ocorre pola súa extrañeza. 

Logo, a parte do nó, xa me gustou algo menos porque considero que se fai moi lenta ao ocorrer os acontecementos maioritariamente no mesmo autobús e nun curto plazo de tempo. Por último, creo que o final é bastante malo porque, tras toda a trama e intriga da novela, paréceme moi decepcionante que se acabe de forma tan simple e sen apenas, na miña opinión, sentido.

Logo, tamén se me presentaron algunhas dúbidas durante a obra como: Por que o pai dos protagonistas lles manda ir á casa do seu padriño? Porque, que ía facer el, ocultalos para sempre? Pareceume algo sen demasiado sentido.

A pesar destes detalles, considero que este libro está moi ben e que non perdín o tempo ao lelo.

Reseña: Asesinato en el campo de golf

Ultimamente, os libros de Agatha Christie estábanme deixando un pouco indiferente porque xusto as novelas que elixira non eran das máis famosas, interesantes e intrigantes da serie ("El templete de Nasse House", "Ocho casos de Poirot"...) Pero desta vez, elixín moi ben pois "Asesinato en el campo de golf" e un dos máis famosos e (como souben máis tarde despois de lelo) con razón. 

Un home rico e poderoso, nacido en Sudamérica pero que vive actualmente en Europa, mándalle unha carta ao detective Hercules Poirot porque sospeita que un perigo se cerne sobre el, aínda que non lle aclara o que, e pídelle que acuda á súa casa. Cando chega, o detective descubre que o home que o contratara fora asasinado. A partir dese momento, unha mestura de personaxes e historias transcurridas en varios continentes, fará que non poidas deixar de ler e que xa non sepas nin sospeites quen é o culpable. 

Conclusión: Esta é unha desas novelas nas que de tantas voltas e xiros que a trama dá, xa non sabes que vai ocorrer agora. É unha desas novelas de Agatha Christie que adoro e as que lin de primeiras e fixeron que me aficionara a elas, está, sen dúbida, dentro do grupo das que considero boas ou mellores que o resto. Recomendo lela sen dúbida porque non deixa indiferente como algunhas outras que case non sabes se che gustan ou non, das que acabas de ler sen case darte conta e sen sentir ningún tipo de emoción.

Reseña: El templete de Nasse House

 Unha vez máis, entráronme ganas de ler unha novela de misterio de Agatha Christie e, tras moito pensar, decidinme por "El templete de Nasse House". Conta, tamén esta vez, a investigación dun asasinato por parte do detective Hercules Poirot pero, nesta ocasión, é un crime moi orixinal, pois ocorre nunha festa na que un dos xogos nos que as persoas podían participar era, precisamente, a investigación dun asasinato, e a asasinada é a muller que facía de morta no xogo.

Lin bastantes libros desta autora, pero este é un dos que máis me gustou, pola orixinalidade da súa trama, ao haber un asasinato nun xogo de misterio e ser precisamente a vítima do xogo quen morre, e polo aparición de turistas durante toda a obra que a fan máis rara e con máis posibilidades á hora de atopar ao culpable. Ademais, na edición que eu lin hai unha lista de personaxes ao principio, que facilita moito a vida, pois Agatha Christie é moi dada a crear innumerables sospeitosos e ao cabo duns capítulos nos que non aparece determinada persoa non recordas cal deles é. En canto ao ritmo da trama, está xenial porque non aburre e intriga polo que non queres parar de ler.

Aínda así, hai unha pega que poño deste libro: o final, aínda que inesperado e bo, coma sempre, é pouco creíble en certo modo e non me acaba de convencer, algo raro nos finais de Agatha Christie. En conclusión, non é das mellores da saga pero tampouco, sen dúbida, das peores.

Reseña de El Corredor Del Laberinto: El Destello

Encantoume. El Destello, de James Dashner, é unha precuela da saga El Corredor del Laberinto na que se conta como o mundo acabou sendo tan horrible como o coñecemos na triloxía anterior e como a enfermidade da que trata se extendeu e espandeu polos supervivintes da catástrofe que ocurriu no planeta.
Gustoume moitísimo que os protagonistas da novela non sexan os mesmos da triloxía e que todo vaia paso por paso, de maneira que entendas á perfección como avanza a desgraza polo planeta. Unha grande pega que lle vexo, é o feito de que non hai capítulos neste libro, senón que a historia se conta "dun tirón", sen pausas nin saltos no tempo: por exemplo, en lugar de saltar do fin dun día ao comezo do seguinte, conta o que ocorre mentras durmen, o que soñan... Non é algo que nun principio sexa molesto, pero eu acostumo a parar de ler ao final do capítulo e desta maneira tiña que parar no medio das diferentes tramas, polo que acabou por non gustarme.

En canto ao final, non me gustou demasiado porque non e nada elaborado, é decir, despois de tantas voltas que da a novela, esperaba un final moi pensado e, en cambio, termina de repente, sen máis, e deixoume algo indiferente.

A pesar disto, encatoume a trama porque encaixaba á perfeccion coa triloxía da que é precuela pero sen repetir nada e facerse pesado  e aburrido. As tramas son bastante variadas dentro do libro e entreteñen moito, facendoche pasar un momento formidable.

En conclusión, sen dúbida o lería si tivera que volver a facelo e recomendo a súa lectura, eso si, sempre despois da triloxía de "El Corredor del Laberinto" porque senón no hai forma de enterarse de nada e ademais estrope as sorpresas desta.

Reseña: Ocho casos de Poirot

Encántanme os libros de Agatha Christie, sobre todo os do detective Poirot, polo feito dos impresionantes e inesperados finas que a autora escribe. Normalmente, cada libro trae un só misterio, pero neste caso, "Ocho casos de Poirot" é unha recopilación de oito relatos de misterio que non eran os suficientemente longos ou intrigantes para facer con eles unha novela independiente. Gústanme máis, polo xeral, as novelas nas que se resolve un só caso pois ten máis intriga e o final é menos obvio para o lector e moi sorprendente, aínda que algúns dos misterios deste libro gustáronme.

Vou falar individualmente dos casos que podemos atopar en "Ocho casoso de Poirot":

- El inferior: Non me gustou moito porque o culpable xa se vía vir en certo modo. A pesar diso, tendo en conta os restantes misterios do libro, non está tan mal; é dos mellores.

- El expreso de Plymouth: É un caso moi cortiño,  non me gustou porque se resolve sen apenas investigar e é algo obvio e que parece mentira que escribira Agatha Christie. 

- El caso del Baile de la Victoria: Empezou ben pero perdeu interés cara ao final. Outra vez (sei que me repito) un final obvio e para nada típico da autora.

- El misterio de Market Basing: Aínda que cun final inesperado que me gustou, pareceume moooi curto (só son cinco páxinas).

- La herencia de los Lemesurier: Gustoume todo o que se conta sobre unha lenda que di que os primoxénitos desa familia morren sempre sen herdar, polo feito de ser algo moi intrigante ao cumplirse esta sempre; pero o final foi un pouco forzado e decepcionante. Outra vez se trata dun caso curto.

- El misterio de Cornwall: Gustoume moito, a verdade. Está moi ben polo feito de ser un misterio intrigante (trata dunha muller que cre que o seu marido a envenena e que morre de repente) e cun final pouco esperado, tendo en conta os desta novela.

- El rey de bastos: O meu preferido sen dúbida algunha. Interesante, extensión perfecta e final relativamente inesperado.

- El robo de los planos del submarino: Pouco interesante, nin ben nin mal, deixoume indeferente.

- La aventura de la cocinera: Moi ben, xunto co antepenultimo o mellor.

En conclusión, os misterios da novela recopilatoria "Ocho casos de Poirot" ganan moito segundo lemos, sendo os últimos os mellores, pero, aínda así, non creo que este sexa un bo libro (nin en xeral nin dentro da saga de Poirot) nin moito menos un exemplo da obra de Agatha Christie.

Reseña: Os escaravellos voan a tardiña

Os escaravellos voan á tardiña, da sueca María Gripe, é un libro de misterio, intriga e fantasía que eu lera había moito tempo e decidín volver a ler, pois non recordaba absolutamente nada (coa excepción, curiosamente, dun personaxe chamado Natte que, aínda que ten certa participación na obra, non é un dos protagonistas). A edición que eu teño, ten a portada da foto dereita, pero está en galego e, en lugar da 22ª edición é a 5ª (é moi antigo, a verdade). A edición actual é a da esquerda.

A temática do libro, é moi semellante á de "O Pazo Baleiro" (pero moitíiiisimo mellor contada, na miña oponión) no feito de que os protagonistas buscan algo (neste último é un obxecto moi valioso, unha xoia, e en "Os escaravellos voan á tardiña" unha estatua exipcia) que pasou de xeración en xeración nunha familia e trastocou por completo a vida desta. En "os escaravellos voan á tardiña", tres rapaces coidan unha casa durante o verán e descubren unhas cartas antigas que contan as historias dos donos da casa séculos atrás. Deciden buscar o obxecto do que se fala nelas e que ten uha antiga maldición, como no "Pazo Baleiro. Ahí é donde acaba todo o parecido, pois mentres que O Pazo Baleiro de Xabier P. Docampo non me enganchou e me aburreu (dado que tiña unha introducción de sete capítuos e só dous de nó e desenlace e estaba escrito dunha maneira moi parada e pesada) este libro consegue intrigarche e que desexes chegar ao final e ersolver todos os misterios (pois van aparecendo máis pouco a pouco)

Cando comecei a ler o libro pensei que o bo recordo que tiña del estaba causado polo tempo que había que o lera pois parecíame aburrido e non me enganchaba, pero na metade ou algo antes, comecei a sentir a intriga que recordaba que tiña a historia. Engancha moito a partir dese momento e queres ler e ler par saber cal é a resolución do misterio. Ademais, non todo é o que parece, e aquela cousa sobre a que cres que estás máis seguro, é falsa, e cóntase algo que transtorna todo o que crías que ía pasar. O final do libro é moi sorprendente e queda aberto polo que me encantou. Recordo que a primeira vez que o lera me asombrara moitísimo, desta non tanto porque, aínda que non sabía que ía pasar, acordábame de que a historia ía dar un cambio brusco.

En canto a críticas negativas, só se me ocorre que hai algúns feitos aos que se lles da moita importancia ata que se resolven e ao final non eran para tanto, como o extraño home que entra na casa varias veces e ven no pobo tamén pero que despois non ten moita importancia na trama, en realidade.

Reseña: El misterio de la Isla de Tökland

     


El misterio de la isla de Tökland de Joan Manuel Gisbert, é (como todos ou casi todos os libros deste autor) un libro de intriga e misterio. Ao contrario doutras obras del, algunhas das cales xa falei neste blog (La voz de la madrugada, El museo de los sueños, La mujer autómata...) si que teño cousas malas das que falar e puntos que non me gustaron. Joan Manuel Gisbert, é un dos meus escritores preferidos, sen dúbida, porque consegue manter a intriga todo o tempo e teñen unhas tramas xeniais.

El misterio de la Isla de Tökland, trata dunha illa moi pequena sen ríos, terra ou ningún tipo de elemento que favoreza a vida, polo que está totalmente deshabitada, que é alquilada por un grupo de persoa para, segundo din, conseguir que acudan turistas en masa. Os gobernantes do país ao que pertence a illa, non lles parace mal o trato, dado que na illa non hai nungún tesouro ou algo de valor que poidan querer conseguir, asi que lles é alquilado por dez anos.

Despois dun tempo, nos periódicos anúnciase que na illa de Tökland hai unha serie de acertixos moi complicados e que quen os resolva ganará moitos cartos. O protagonista da novela, un periodista, decide intentalo para poder contarlle a súa aventura aos lectores da revista onde traballa, pero cando chega á illa non todo é tan bo como parece.

Normalmente, os libros deste autor gústanme moito pola increíble capacidade de intrigar e escribir libros fantásticos cun final nunca esperado, pero precisamente foi este último punto o que me decepcionou do libro. En lugar dun final realista que esperaba e quería que tubera, terminou dunha forma fantástica que a min, personalmente, non me gustou. En canto ao resto da obra, non me desgustou pero tampouco me encantou. Nin fu nin fa aínda que si houbo partes que me sorprenderon positivamente.

En canto ás portadas, hai moitas diferentes (moitas máis das que hai nesta entrada) pois xa é un libro que ten relativamente bastantes anos e moitas edicións. Eu lino na versión da segunda portada, a que máis me gusta xunto coa terceira e que me parece que chama máis a atención e da máis ganas de ler a novela.

Reseña: ¡No disparéis contra Caperucita!

¡No disparéis contra caperucita! de Julián Ibáñez ganou varios premios pero en realidade non me apasionou; gustoume pero houbo varias cousas que me chamaron a atención das que vou falar.

O tema do libro é a investigación arredor dun cadáver atopado polo protagonista, cando traballaba buscando esponxas, no fondo do mar. Ninguén o cre pois o corpo desaparece esa noite, e a policía deteno polo roubo dun barco que el non levou a cabo.

A trama, en si, paréceme intrigante e moi interesante, pero no libro hai unha serie de cousas que non me gustaron. En primeiro lugar, o libro é moi curto, e o nó e a parte de investigación sono tamén e están nas últimas páxinas, polo que cando acabas de ler parece que aínda falta un cacho do libro e quedas desconcertado. Tamén está o feito de que non se investiga o caso nin se sabe a razón do asesinato senón que só se fala dunha posibilidade pero non se aclara quén matou ao asasinado, cándo, porqué, qué relación tiña o xefe do protagonista...
Por outro lado, a rapaza que coñece o protagonita ( e que lle da nome ao libro) podía dar moito xogo e non se aprobeitou e o único detective ou policía (non estou segura) que lle cre non fai moito a verdade no libro.

En resume, o libro empeza moi ben e termina moi mal. Ademais, parece que non está acabado porque non ten un final propiamente dito e partes que podían dar moito xogo e incluso a que da nome ao libro non están desenroladas, facendo que podía ser moi bo e gustarme moito me deixara un pouco indiferente e con dúbidas.

Reseña: Divergente

Esta é un saga de Veronica Roth que (como non) trata dun futuro totalmente diferente á actualidade e no que (como non) os protagonistas deben enfrentarse ao goberno ou sistema, e nesta vez incluso en dúas ocasións diferentes.

Nese futuro os adolescentes deben decidir a que facción das cinco (Erudición, Cordialidade, Abnegación, Veracidade ou Osadía) queren pertencer. Poden quedar naquela que se criaron ata entón ou cambiar. En cada unha delas, a vida é diferente pois compórtanse dunha maneire determinada dependendo do rasgo da personalidade que crean máis importante: en Abnegación preocúpanse sempre antes polos demais, en Veracidade din sempre a verdade (aínda que doia) etc. Para axudalos na súa decisión fanlles un exame de aptitudes que indica que cualidades posúen, algo que fai que a vida de Beatrice se complique pois é apta para varias. Algo que en principio non parece algo negativo, senón ao contrario, é terrible pois os Diverxentes (así se chaman esas persoas) son perseguidos polo goberno e asasinados en segredo.

Para que ninguén sepa o que ocorre (como lle recomenda a súa examinadora, pois ela no ten nin idea do tema xa que ninguén fala nunca da diverxencia) elixe unha para a que está capacitada pero que non é a súa de orixe, Osadía (ela probén de Abnegación) e alí comeza un enorme cambio na súa vida.

O primeiro libro (como me soe pasar) pareceume FANTÁSTICO, con todas as letras, de feito é un dos primeiros libros de triloxías que máis me gustou. Encantoume o feito de ver a adaptación e o día a día de Tris pero sobre todo saber como funciona o mundo nese momento futuro. Se lle sumamos ademais esa parte de intriga sobre súa nai é algo fantástico.

En canto á segunda parte, como tamén soe ocorrer, non me gustou e, neste caso, absolutamente nada. Pareceume aburrido, sen practicamente trama, non me enganchou e non ten nada que ver co primeiro libro coa excepción dos personaxes. Tan só estaba desexando que acabara e, aínda que o final desta parte é algo mellor, decepcionoume moito.

E por sorte, co último libro volveu aquelo que me enganchara na primeira e trouxo consigo unha revolución CON SENTIDO e que me enganchou e intrigou. Respecto ao final, foi moi criticado pero a min gustoume, pareceume que lle dou un desenlace emocionante, aínda que prefería que o que lle pasou a Tris (non vos vou desvelar o que) lle pasara a Tobias.

Reseña: Todos los detectives se llaman Flanagan

Este libro pertence a unha serie de doce novelas de detectives creados por dous autores españois: Andreu Martín e Jaime Rivera. Trátase do segundo libro de Flanagan pero, aínda que comparten personaxes, temática e pode que falen nalgún momento (aínda que rara vez) de un feito acontecido en obras anteriores, pódense ler desordenados sen problemas.

Flanagan, é un adolescente que comeza a resolver pequenos e tribais misterios para ganar algún diñeiro pero vese envolto en casos de secuestros, drogas e roubos entre outros. Neste caso, deberá descubrir o paradeiro de José, o sobriño dunha rapaza xitana da súa idade da que se namora perdidamente. A investigación, que nun principio parecía sinxela e cun desenlace obvio, vólvese complicada e Flanagan entrará nun mundo de comercio de bebés e outros delitos e coñecerá a Nines, unha rapaza rica que complicará a súa vida persoal.

Gustoume o libro, xa que enseguida simpatizas co protagonista e queres saber cal é o desenlace do misterio pero non é dos mellores deste xénero e non consigue intrigarche e deixarche intranquilo ata que les o final como outros autores, como Joan Manuel Jisbert ou incluso Jordi Sierra i Fabra nalgúns dos seus libros. A súa lectura é moi fácil e, ademais, finalizas a novela en moi pouco tempo pois é moi sinxela. Recoméndo Todos los detectives se llaman Flanagan para aquelas ocasións nas que apetece ler pero algo non moi longo, nin complicado e que non requira moita atención pero si que me gustou e gardo un bo sabor de boca.

Reseña: O pazo baleiro

Fatal. Este libro de Xabier P. Docampo que acabei onte mesmo e que é o libro de lectura obrigatoria deste primeiro trimestre na asignatura de lingua galega e literatura, non me gustou absolutamente nada. 

Trata duns rapaces que descubren nun reloxo antigo que pertencera ao Pazo abandonado da súa vila, unhas cartas que non están firmadas e que contan unha historia de odio entre dúas familias. Eles deberán descubrir a identidade do emisor e resolver uns crimes dos que se fala nelas e atopar uns obxectos de valor tamén nomeados.

Teño que decir que xa iba cunhas expectativas moi baixas tras saber algúns detalles do libro como o home que vive nun vagón abandonado etc, e que estas se acabaron confirmando. En primeiro lugar, paréceme que o principio do libro non ten nada que ver co resto da historia e que hai uns tres ou catro capítulos que sobran. Ademais, é moi repetitivo, pois din unha e outra vez as mesmas cousas nun prazo curto de tempo (por exemplo, o protagonista di que vai para a casa, e en lugar de decilo unha vez e logo poñer que llo conta a todos os seus amigos, repíteo tantas veces como persoas ten que informar e da mesma maneira sempre, o que aburre e fai que non che apeteza ler.)

En canto á historia en si, paréceme que non hai nó nela, nin ocorre nada, pois comecei a ler e ,tras nove capítulos de introducción, de repente hai dous que son o nó e o desenlace. Neles atopan obxectos e cartas clave no misterio, moi obvias e, que se de verdade levan nese pazo tantos anos, é imposible que ninguén as descubrira, pois eles non fixeron demasiados esforzos. Ademais, as persoas que de verdade atan cabos e contan a historia ocorrida, non son eles, é dicir, que non facía falta atopar todo aquelo para saber a verdade.

Outro punto que sobra, é a breve "declaración de amor" entre dous dos protagonistas pois non pinta nada e dura unhas dúas frases sen volver a falarse do tema para nada nin ocorrer nada que teña que ver co tema.

En conclusión, non hai por onde coller este libro que non é máis que unha copia mala de "Las lágrimas de shiva" de César Mallorquí (que de verdade vale a pena) e que a súa lectura é unha pérdida de tempo. En realidade, non tería lido este libro se non tivera que facelo de forma obrigatoria para o instituto.

Reseña: "Las chicas de alambre" e "La modelo descalza"

Esta semana, acabei o libro do autor Jordi Sierra i Fabra Las chicas de alambre. Gustoume moito, a pesar de que me dixeran moitas persoas que o leran e que lles decepcionara o final. Unha cousa que ten esta novela e que me agrada moito, é o feito de que a resolución do misterio non ocorre e ten que ver cun feito do final do libro, senón que ten que ver con acontecementos ao longo da trama. 

Aínda así, hai certas cousas que cambiaría, pois non teñen importancia nin son algo que lle de gracia ou guste na novela, senón que son de recheo, como as entrevistas con algúns familiares. Aparte, algo que si me desgustou foi o feito de que a clave para o misterio non a investigou o protagonista (Jon Boix) porque non quixo, coma quen di, pois a clave estaba ahí desde o principio e, aínda que non vou contar cal era, dicirvos que non é a típica pista final que me gusta polo feito de non térseche ocorrido, senón que é algo que era obvio investigar para o protagonista.

A pesar de todo é un libro que si me gustou e que, a pesar da pista final, ten un desenlace aberto pero bonito.

Las chicas de alambre, ten unha segunda parte (aínda que non comparte nin a historia, nin a  trama, nin os personaxes, só o protagonista e a tématica de moda, de feito lina antes que a primeira sen saber que esta existía) chamada La modelo descalza  que trata tamén dunha investigación no mundo da fama e os modelos. Neste caso, o misterio era interesante e, aínda que considero que me gustou máis que o libro anterior, tiña un final bastante decepcionante pois a persoa que estaban buscando (non conto máis) apareceu como por arte de maxia, como sacada da manga cando o autor non sabía como seguir.

Nas fotos superiores, podedes ver a portada de Las chicas de alambre e as portadas de La modelo descalza, tanto na versión castelá como na versión galega (pois eu lino nesta última) da que considero se corresponde máis ao contido e chama máis o interese e as ganas do lector.